|
|
|
 |
|
HISTORIA
|
|
|
|
O NAS
|
|
|
|
LITERATURA
|
|
|
|
|
PYTANIA
|
|
|
|
SKLEP
|
|
|
|
DOWNLOAD
|
|
|
|
PRENUMERATA
|
| |
|
|
LINKI
|
|
|
|
ZOBACZ
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
 |
Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA
|
WRZESIEŃ
Wybierz datę:
|
| 1 WRZEŚNIA
|
|
I rzekł do niego Pan; Idźże; albowiem mi ten jest naczyniem wybranem, aby nosił imię moje przed pogany i królami i przed syny Izraelskimi
|
|
Dz.Ap. 9:15.
|
|
Rozumiemy, że Jezus jest wybrańcem Ojca i dlatego łączymy się z Nim. Widzimy w Jezusie objawiony charakter Ojca dlatego opuszczamy wszystko, aby za Nim postępować. Podobnie, jeśli jakiejkolwiek istocie ludzkiej udzielamy pomocy, naszego wsparcia, w związku z Boskim planem oraz służbą, to powinniśmy to czynić z tych samych pobudek, a nie jedynie z powodu osobistego powabu czy względów osoby, której udzielana jest pomoc, ale dlatego, że Pan dotknął naszych serc zrozumieniem, iż ten wódz jest przez Boga wyznaczony.
|
|
Występująca tu figura jest pełna wyrazu. Jak naczynie może być użyte do przekazywania komuś pewnych błogosławieństw, tak słudzy Boga są narzędziami do przekazywania drugim Pańskich błogosławieństw. Jak wybrane naczynie byłoby użyte do przekazywania największych błogosławieństw, tak Paweł, pod każdym względem naczynie wybrane, był użyty przez Pana do przekazywania niektórych najbogatszych błogosławieństw Prawdy, jakie kiedykolwiek zostały udzielone przez Wszechmocnego. Usługując Żydom, poganom a nawet królom pozostawił stałe błogosławieństwo, którego przyjemna woń przenika aż do naszych czasów. Jego służba była najbardziej owocna. Podobnie jak Paweł powinniśmy się starać być naczyniami wybranymi.
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 13:2; 22:21; 25:22, 23; 26:1,17; Rzym. 1:1,5; 12:6-8; 1 Kor. 15:10; Gal. 1:15; 2:7,8; Efez. 3:7,8; 1 Tym. 2:7; 2 Tym. 1:11. |
| Pieśni: 44, 70, 116, 164, 210, 260, 309. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu dałem świadectwo Prawdzie? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 2
WRZEŚNIA
|
 |
|
Oczyszczając dusze wasze w posłuszeństwie prawdy przez Ducha Świętego ku nieobłudnej braterskiej miłości z czystego serca jedni drugich miłujcie uprzejmie
|
|
1 Piotra 1:22.
|
|
Wiedza ma być wysoko oceniana w zborze i ma być uważana za dowód postępu, za dowód wzrostu, gdyż nikt nie może wzrastać w Panu i w sile Jego mocy, nie może wzrastać w łasce, jeśli nie wzrasta także w znajomości. Słusznie postępujemy bardziej oceniając tych, których miłość do Pana i Jego Prawdy przejawia się w gorliwym studiowaniu Jego Słowa, a którzy posiadają dowód Boskiej łaski w tym, że są wprowadzani w coraz głębsze sprawy Boga. Niemniej jednak, tak jak w ziemskiej rodzinie kochamy niemowlęta i troszczymy się o niedorosłych, tak też wśród domowników wiary powinno się okazywać troskę i miłość w stosunku do maluczkich oraz niedojrzałych i pomagać im we wzroście w Panu i w sile Jego mocy.
|
|
Prawda otrzymana przez Ducha powoduje posłuszeństwo. A posłuszeństwo zawsze powoduje oczyszczenie przez Prawdę naszego umysłu i serca, usuwając z nich grzech, błąd, samolubstwo i światowość. Prawda dokonuje jeszcze więcej: ona buduje w każdej dobrej myśli, zalecie, słowie i uczynku. Pobudza nas do pozostawania umarłymi dla siebie i świata, a żywymi dla Boga, do wzrastania w wiedzy, do czuwania, modlitwy, służby, budowania charakteru i do wytrwałości wobec zła. Prawda szczególnie napełnia serce miłością do Boga i człowieka, uzdalniając nas do darzenia miłością obowiązkową i bezinteresowną braci w Chrystusie.
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 15:9; 2 Kor. 7:1; Jan 17:17; 15:3, 12, 17; Efez. 5:2; 1 Tes. 4:9; 1 Jana 2:9, 10; 3:11, 23; 4:21; Rzym. 12:9, 10; 1 Tym. 1:5; Żyd. 13:1; 1 Piotra 2:17; 3:8; 4:8. |
| Pieśni:
105, 170, 201, 165, 166, 23, 208. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia tego tygodnia stanowiły przykład oczyszczającej mocy Słowa, odnoszącego się do obowiązkowej miłości i bezinteresownej miłości do braci? Jakie miałem w tym osiągnięcia lub niepowodzenia? Jakich lekcji nauczyłem się dzięki temu?
|
|
| 3
WRZEŚNIA |
|
|
Bo miłosierdzia chcę, a nie ofiary, a znajomości Bożej więcej, niż całopalenia
|
|
Oz. 6:6.
|
|
Ten, kto oddaje swoją wolę i swoje serce Panu, oddaje wszystko. Ten, kto nie oddaje swojej woli, kto nie jest posłuszny Panu w sercu, nie może złożyć Panu ofiary, która mogłaby być przyjęta. "Oto posłuszeństwo lepsze jest niżeli ofiara". W tym zdaniu mieści się lekcja, jaka powinna być głęboko wyryta na sercach wszystkich poświęconych w Jezusie Chrystusie. Nieodzowne jest także posiadanie ducha posłuszeństwa, a ktokolwiek posiada tego ducha, nie tylko będzie posłuszny Boskiej woli, ale także będzie się starał coraz bardziej poznawać tę wolę, aby mógł być jej posłusznym. To o tej klasie oznajmia Pismo Święte: "Gdy się znalazły mowy (słowo) twoje, zjadłem ich", i także nasz Pan: "Abym czynił wolę twoją, Boże mój! pragnę, albowiem zakon twój jest w pośrodku wnętrzności moich".
|
|
Miłosierdzie jest współczuciem przynoszącym ulgę nieszczęśliwym. Ofiara i całopalenie w tym ustępie stanowią gorączkową działalność przeciwną Prawdzie i jej Duchowi. Wiedza od Boga jest Boską Prawdą. Nie powinniśmy rozumieć, iż to oznacza, że pan nie życzy Sobie naszej służby. Ale raczej, że Pan bardziej woli, abyśmy zachowywali Prawdę i jej ducha sympatii w naszych sercach, nawet wtedy, gdy jesteśmy odsunięci od służby, aniżeli służyli pilnie przeciwko Prawdzie i jej Duchowi. Miłosierny i inteligentny święty bardziej się podoba Panu aniżeli aktywny i nieświadomy pracownik, który w swym charakterze nie jest świętobliwy. Połączenie miłosierdzia, służby i znajomości stanowi ideał, o który powinniśmy się ubiegać.
|
| Równoległe cytaty:
1 Sam. 15:22; Ps. 50:7-15; Kazn. 4:17; Izaj. 1:10-20; 58; Mat. 12:7.; Mich. 6:6-8; Jer. 7:21-28; Dan. 4:27; Am. 5:21-26; Mat. 5:7; 9:13; Przyp. 21:3; Mar. 12:33; Oz. 4:1; 6:6; 1 Kron. 29:9; Jer. 22:16; 1 Jana 2:3; 3:6. |
| Pieśni:
154, 22, 49, 160, 134, 299, 326. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia miałem w tym tygodniu w myśl tego tekstu? Jak je przyjąłem? Jakie były tego wyniki? |
| |
| 4
WRZEŚNIA |
|
|
Niemaszci bojaźni w miłości, ale miłość doskonała precz wyrzuca bojaźń: bo bojaźń ma udręczenie
|
|
1 Jana 4:18.
|
|
Potężny a nawet przerażający jest wpływ strachu, wyjątkiem w uleganiu mu są ci, którzy poznali Boga przez wcześniejsze doświadczenia i którzy ufają Mu nawet wtedy, kiedy nie mogą podążać Jego śladem. Ten olbrzym strachu i rozpaczy musi być ugodzony kamykiem ze strumyka: "Napisano". Proca wiary musi wyrzucić słowo obietnicy z taką siłą, by zabić przeciwnika i wyzwolić nas spod jego panowania. Tak więc, uzbrojeni jedynie w Słowo Boże, ufając Pańskiej lasce i kijowi możemy być odważni i przemożnemu sekciarstwu odpowiedzieć jak Dawid Filistynowi: "Ty idziesz do mnie z mieczem i z oszczepem, i z tarczą, a ja idę do ciebie w imieniu Pana zastępów, Boga wojsk Izraelskich, któremuś urągał".
|
|
Miłość zachwyca się Bogiem i z Nim czuje. Ona jest świadoma swej jedności z Bogiem i odczuwa ducha synostwa wobec Niego, płynącego przez serce swego właściciela. Taka miłość jest oparta na serdecznej zażyłości z Bogiem przez Jego Ducha, Słowo i Opatrzność. W swej łączności duchowej z Nim dowiaduje się, że na Nim może zupełnie polegać, mieć nadzieję, miłować i słuchać Go, dlatego chociaż Go czci jako zupełnie doskonałego w osobie, charakterze, planie i dziełach, nie odczuwa przed Nim bojaźni. Strach przed Bogiem ograniczyłby w naszych sercach cześć dla Niego i usunąłby z nich miłość do Niego. Przeciwnie, miłość do Boga eliminuje taki strach przed Nim.
|
| Równoległe cytaty:
5 Mojż. 20:8; Sędz. 7:3; Przyp. 28:1; 29:25; Izaj. 51:12, 13; Mat. 8:26; 26:69-74; Rzym. 8:15; 1 Kor. 13:4-7; 2 Tym. 1:7; 1 Jana 4:16, 17.
|
| Pieśni:
95, 87, 12, 284, 283, 261, 307. |
| Pytania:
Czy poddałem się duchowi bojaźni w tym tygodniu, czy też go zwyciężyłem? Jak? Dlaczego? Czego miłość dokonała w tym doświadczeniu? |
| |
| 5
WRZEŚNIA |
|
|
Twarda jako grób zawistna miłość; węgle jej jako węgle ogniste i jako płomień gwałtowny
|
|
Pieśni 8:6.
|
|
Jednym z wielkich wrogów jest zazdrość, z którą każdy chrześcijanin się styka. Tego wroga, jako nieprzyjaciela Boga, człowieka i każdej dobrej zasady, powinno się zabić natychmiast, gdy się go dostrzeże. I w jakim stopniu nawet chwilowa obecność zazdrości pokala serce, w takim stopniu powinno się je oczyścić przez przywołanie ducha świętości i miłości. Zazdrość jest okrutnym potworem sama w sobie, ale nie tylko, jej jadowite kły zadają niechybny ból i udręczenie drugim, powodując nieszczęście i ostateczne zniszczenie tych, którzy ją do siebie dopuszczają. Zazdrość jest grzechem w myśli i złem w myśli, zdolnym szybko doprowadzić do grzechu i zła w czynie. Umysł, jeśli raz został zatruty zazdrością, z wielkim trudem może się z niej oczyścić całkowicie, tak szybko ona wszystkiemu wokoło siebie nadaje własną barwę i własne znamię.
|
|
Sheol, stan śmierci, jest okrutny w tym znaczeniu, że bez uczucia niszczy swoje ofiary, a przez to bezlitośnie pogrąża w smutku tych, którzy je kochają. Sheol jest wrogiem ludzkości, triumfującym nad rodzajem ludzkim. I nic, poza zniszczeniem go, nie uwolni jego ofiar spod jego władzy. Zazdrość jest podobna do sheol. Ona niszczy szczęście tych osób, wobec których się przejawia i często te osoby. Jeśli mamy tą cechę w swoich sercach, możemy być pewni, że krzywdzimy drugich i szkodzimy sobie. Z tym złem powinniśmy stale nieubłaganie walczyć, aż je zniszczymy, w przeciwnym razie ono z pewnością nas zniszczy bez możliwości wyzwolenia.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 6:34; 27:4; Kazn. 4:4; 2 Mojż. 20:5; 34:14; 2 Kor. 11:2; Dan. 6:3-5; Jak. 3:14, 16; 1 Mojż. 4:5, 6, 8; 37:4-11, 18-28; 1 Sam. 18:8-30; 2 Sam. 3:24-27; Łuk. 15:25-32. |
| Pieśni:
183, 333, 139, 167, 172, 195, 322. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia miałem w tym tygodniu w myśl tego tekstu? Jak je przyjąłem? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były tego wyniki?
|
| |
| 6
WRZEŚNIA |
|
|
Nie spotka cię nic złego
|
|
Ps. 91:10.
|
|
Nic nie powinno nam w żaden sposób zaszkodzić. Wszystko może kolidować z naszymi cielesnymi sprawami, dobrobytem lub sposobem postępowania, ale jeśli pamiętamy o tym, że nie jesteśmy w ciele, lecz w duchu i że z powodu nowego serca, umysłu i woli Pan obiecał nam Królestwo w Swoim słusznym czasie, jesteśmy w stanie zrozumieć, że żadne zewnętrzne wpływy nie mogą stanąć na przeszkodzie naszym rzeczywistym interesom ani powstrzymać nas przed osiągnięciem chwały Królestwa, którą Pan obiecał Swoim wiernym. Tylko utrata zaufania do Pana i niewierność Jemu może nas oddzielić od Jego miłości i obietnic.
|
|
Ogólna nauka biblijna na temat poświęcenia a także doświadczenia Jezusa, Pawła, Tymoteusza, Epafrodyta i każdego innego wiernego dziecka Bożego dowodzą, że ten wiersz nie odnosi się do zła ziemskiego. Oczywistym jest tedy, że on odnosi się do zła w duchowym znaczeniu, przed którym Bóg zachowuje Swoich jedynych. "Wszystkie rzeczy pomagają ku dobremu" w zakresie duchowego życia wiernych. Boskie obietnice i nasze doświadczenia dostatecznie to potwierdzają. A który ze świętych wielokrotnie nie doznawał radości z tego powodu? Bezpieczeństwo wiernych jest doktryną biblijną, pocieszającą i opartą na doświadczeniu. Doktryna ta może uczynić nas mężnymi i radosnymi w każdym doświadczeniu pomyślnym i niepomyślnym.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 17:9; Ps. 37:24; 138:8; Mat. 24:13; Mar. 4:3-8; Łuk. 10:42; 22:31, 32; Jan 6:39; 10:28, 29; 15:4, 7, 9; Rzym. 8:33-39; 1 Kor. 1:8, 9; Efez. 6:13; Kol. 1:22, 23; 2 Tym. 4:18; Żyd. 12:11-13. |
| Pieśni:
120, 99, 63, 110, 293, 294, 328. |
| Pytania:
Jakimi były moje doświadczenia bieżącego tygodnia w odniesieniu do zacytowanego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jaki był wynik?
|
| |
| 7
WRZEŚNIA |
|
|
A tak jeźli kto jest w Chrystusie, nowem jest stworzeniem, stare rzeczy przeminęły, oto się wszystkie nowemi stały
|
|
2 Kor. 5:17.
|
|
Te nowe stworzenia w Jezusie Chrystusie znają się nawzajem nie według ciała, ale według ducha. W duchu, czyli w nowym umyśle każdego, istnieją najszlachetniejsze uczucia, najwyższe pragnienia, to, co jest dobre, prawdziwe, szlachetne, czyste, bez względu na to, jakimi mogą być ich słabości według ciała. One miłują się nawzajem z punktu widzenia intencji, woli i harmonii z Bogiem. Jest to nowy punkt widzenia. Ich wzajemna przyjaźń wzrasta coraz bardziej, w miarę jak dostrzegają u siebie nawzajem energię w bojowaniu dobrego boju wiary skierowanego przeciwko złym wpływom świata, ciała i przeciwnika. Żaden język ani pióro nie jest w stanie właściwie określić miłości i przyjaźni, jaką żywią do siebie te nowe stworzenia w Jezusie Chrystusie, dla których stare rzeczy przeminęły, a wszystkie stały się nowymi.
|
|
Być w Jezusie Chrystusie znaczy być umarłym dla siebie a ożywionym dla Boga, jako członek Ciała Chrystusa. Taka jednostka jest nowym stworzeniem, ponieważ każdemu organowi jej mózgu zostały udzielone duchowe zdolności, przystosowujące ją do wykorzystywania różnych możliwości umysłu i serca w celach duchowych. Dlatego jednostka taka odrywa swoje uczucia od rzeczy cenionych przez naturalnego człowieka, a przywiązuje je do rzeczy cenionych przez duchowego człowieka. Z tego też powodu porzuca swoje poprzednie ambicje, pragnienia i aspiracje, przyjmując nowy zestaw pragnień, ambicji aspiracji, a wszystkie swoje zdolności fizycznie, umysłowe, moralne i religijne kieruje ku osiąganiu tych rzeczy, do których przylgnęły, stwierdzając, iż są zdecydowanie wyższe niżeli poprzednie obiekty jej uczuć.
|
| Równoległe cytaty:
2 Kor. 5:16; Gal. 5:6, 16-24; 6:1, 2, 7, 8, 14-16; Kor. 3:1-17; Rzym. 8:4-16; Żyd. 12;1, 5, 9-16; Rzym. 12:2, 9-21; 1 Jana 2:15-17, 20, 27; 5:4, 5.
|
| Pieśni:
201, 20, 117, 192, 312, 170, 204. |
| Pytania:
Jakie były doświadczenia tego tygodnia związane z tym tekstem? Jak zostały przyjęte? Jaki był ich wynik?
|
| |
| 8
WRZEŚNIA
|
|
|
Nie wiecież, iż przyjaźń świata jest nieprzyjaźnią Bożą? Przetoż, ktobykolwiek chciał być przyjacielem tego świata, staje się nieprzyjacielem Bożym
|
|
Jak. 4:4.
|
|
Bóg rozmyślnie tak ułożył sprawy, aby Jego lud musiał wybrać: Boską przyjaźń i społeczność albo przyjaźń i społeczność świata i którąś z nich stracić. Te rzeczy bowiem, które Pan miłuje, są przykre dla ludzi przywiązanych do świata doczesnego, natomiast te rzeczy, które świat miłuje, złe uczynki i złe myśli, złe mowy, są obrzydliwością w oczach Pana, a ci, którzy je miłują i praktykują tracą społeczność z Nim - oni nie posiadają Jego Ducha. "A jeśli kto Ducha Chrystusowego nie ma, ten nie jest jego".
|
|
Przyjaźń tego świata zawiera w sobie pojęcie dobrej woli, aprobaty i zaufania, jakimi osoby będące w harmonii z obecnym porządkiem rzeczy darzą innych. Z tego powodu, że obecny porządek nie pozostaje w harmonii z zasadami Boskiego charakteru i kierownictwa, świat nie darzy ludu Pańskiego swą przyjaźnią, a obdarza nią jedynie tych, którzy miłują obecny porządek. Światowi w sercu są nieprzyjaźnie ustosunkowani do Boga. Skoro nie ma przyjaźni między nimi, to otrzymywanie przyjaźni świata z konieczności wskazuje na wrogość wobec Boga. Cena przyjaźni ze światem jest zbyt wysoka.
|
| Równoległe cytaty:
1 Sam. 8:19, 20; Ps. 49:17-19; 73:2-22; Kazn. 2:1-12; 11:9, 10; Mat. 16:26; Łuk. 8:14; Jan 15:19; Rzym. 12:2; 1 Kor. 7:29-31; 2 Tym. 3:2-8; 1 Jana 2:15-17.
|
| Pieśni:
312, 48, 97, 109, 115, 162, 192.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem światowy, czy duchowy? Dlaczego takim byłem? W jaki sposób się stałem takim? Jaki był wynik? |
| |
| 9
WRZEŚNIA |
|
|
Abyście byli bez nagany i szczeremi dziatkami Bożemi, nienaganionymi w pośrodku narodu złego i przewrotnego, między którymi świecicie jako światła na świecie, zachawywując słowa żywota
|
|
Filip. 2:15, 16.
|
|
Obowiązkiem każdego dziecka Bożego jest istotna aktywność w szerzeniu Prawdy - w pozwalaniu na świecenie jej światłu, w utrzymywaniu jej w czystości i świeceniu. "Czystość i świecenie"! Co to znaczy? To znaczy, że musimy zwracać baczną uwagę na słowa żywota i osiągnąć dokładną znajomość Prawdy oraz starannie i wiernie oczyszczać każdy ślad błędu natychmiast, gdy tylko stanie się dla nas widoczny - czy to będzie błąd w doktrynie, czy w naszym codziennym postępowaniu lub rozmowach by czyste Światło Boskiej Prawdy mogło świecić, przy możliwie małej przeszkodzie, za pośrednictwem czystego i szczerego charakteru.
|
|
Starajmy się, o ile to zależy od nas, by nasze postępowanie nie stało się godne nagany lub szkodliwe. Powinniśmy być takimi, jakim był nasz Pan przez ciągłe zaangażowanie w czynieniu dobra. A gdyby wówczas dostrzeżono w nas wady, to nie byłyby one wynikiem zła z naszej strony, ale złego stanu serc i umysłów tych, którzy doszukują się wad w drugich. Tak jak nasz Pan, pośród złego otoczenia, powinniśmy świecić jako światła na tym świecie, starając się błogosławić, a nie szkodzić. A jeżeli to światło, które otrzymujemy jest znienawidzone przez dzieci ciemności, miejmy w pamięci podobne doświadczenia naszego Pana i jak On, gdy był odrzucony przez jednych, szukajmy drugich, których może będzie naszym przywilejem błogosławić dobrami ziemskimi lub niebiańskimi.
|
| Równoległe cytaty:
Efez. 5:1, 2; Mat. 5:45-48; Łuk. 6:27-36; 1 Piotra 2:12; 5 Mojż. 32:5; Mat. 5:14, 16; Efez. 5:8; Ps. 27:1; 36:10; Jan 1:9; 8:12; 12:46; 2 Kor. 4:6; 1 Tes. 5:5; 1 Jana 2:10.
|
| Pieśni:
275, 315, 29, 32, 72, 155, 230. |
| Pytania:
Jakimi były moje doświadczenia w tym tygodniu związane z powyższym tekstem? Jakie były wyniki i lekcje?
|
| |
| 10
WRZEŚNIA |
|
|
Żadna mowa plugawa niech z ust waszych nie pochodzi; ale jeźli która jest dobra ku potrzebnemu zbudowaniu, aby była przyjemna słuchającym
|
|
Efez. 4:29.
|
|
Człowiek mający złą skłonność do obmowy asekuruje się sumieniem twierdząc, że zawsze należy mówić prawdę i stąd Bóg nie miał na myśli, że mówienie prawdy jest obmową, ale, gdy potępiał obmowę i oszczerstwo, jako uczynki ciała i diabła, musiał mieć na myśli wypowiedzi fałszywe, nieprawdziwe. Takie mniemanie jest błędne. Obmowa jest obmową bez względu na to czy mówi się prawdę, czy fałsz i tak jest widziana nie tylko przez prawo Boże, ale także przez prawa ludzi cywilizowanych. Obmową jest to, co jest wypowiedziane w intencji szkodzenia drugiemu, bez względu na to czy to jest prawdziwe, czy fałszywe, a prawo ludzkie zgadza się z prawem Bożym, iż szkodzenie drugiemu jest złem.
|
|
Na zepsucie stosunków międzyludzkich wpływa każda mowa, której tendencją jest deprawowanie drugich pod względem fizycznym, umysłowym, moralnym i religijnym. Wiele jest takich mów. Przeciwstawiając się im powinniśmy być czujni i odpierać ich wpływ. Jako sól ziemi wyrażajmy tylko takie myśli, które zaprawiają, karmią i zabezpieczają ludzkie ciała, umysły i serca. Słowa są największą potęgą w świecie, ale najpotężniejsze są tę słowa, które wyrażają myśli Boże. Jeżeli to jest możliwe, wyrażajmy tylko myśli Boże, które w ten sposób staną się błogosławieństwem dla wszystkich dobrze usposobionych serc.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 5:10; 52:4; 73:7-9; 1 Kor. 15:33; Efez. 5:3, 4; Kol. 3:8; 4:6; 1 Tes. 5:11; Kol. 3:16; 5 Mojż. 6:6, 7; Mal. 3:16, 17; Przyp. 15:7; Mat. 12:36, 37; Tyt. 3:2; Jak. 3:2-8; 4:11; 1 Piotra 2:1. |
| Pieśni:
116, 154, 275, 122, 49, 44, 296.
|
| Pytania:
Jaki był charakter mojej mowy w tym tygodniu? Dlaczego tak było? Jakie były jej wyniki?
|
| |
| 11
WRZEŚNIA |
|
|
A ktokolwiek nie niesie krzyża swego, a idzie za mną, nie może być uczniem moim
|
|
Łuk. 14:27.
|
|
Niesienie krzyża przez naszego Pana polegało na czynieniu woli Ojca w niekorzystnych warunkach. Czyniąc ją spotykał się z zazdrością, nienawiścią, złośliwością, walką, prześladowaniem itp., ze strony tych, którzy uważali siebie za lud Boży, a którym nasz Pan, czytający serca, powiedział, iż pochodzą od ich ojca, diabła. Odkąd postępujemy w ten sam sposób w jaki postępował nasz Mistrz, możemy słusznie się spodziewać, że nasze krzyże będą podobne do Jego krzyża. Będzie to opozycja wobec pełnienia przez nas woli naszego Ojca w niebie, opozycja wobec naszej służby na rzecz Jego sprawy i świecenia światła, zgodna z zarządzeniem naszego Mistrza i Wodza.
|
|
Krzyż oznacza niepomyślne doświadczenia, które musimy przechodzić podczas naszych usiłowań podporządkowania swego postępowania zasadom Słowa Bożego. Takie postępowanie, a nie inne, określają słowa "idzie za mną". Ogromna większość nie postępuje tak nawet w zwykłych okolicznościach. Nieznaczna mniejszość czyni to w takich okolicznościach, lecz tylko nieliczni naśladowcy Jezusa postępują tak w każdej sytuacji. Czasami to wyczerpuje ich siły do granic wytrzymałości. Gdyby nie specjalna pomoc Pana, bez wątpienia, nie byliby zdolni nieść swoich krzyży. Jego pomoc, udzielana im hojnie i z zadowoleniem, zachowująca ich od upadku, utrzymuje ich w stanie uczniostwa.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 7:13, 14; 8:19, 20; 10:37-39; 13:45 47; 16:24; Łuk. 14:26, 28; 18:28-33; Dz.Ap. 20:22-24; Rzym. 14:1-15:3; 1 Kor. 9:25-27; Gal. 5:16, 17, 24; 1 Piotra 2:11-16.
|
| Pieśni:
8, 114, 134, 279, 160, 14, 67.
|
| Pytania:
Co uczyniłem ze swoim krzyżem w tym tygodniu i jak go niosłem? Jaki był wynik? |
| |
| 12
WRZEŚNIA |
|
|
W cierpliwości waszej posiadajcie dusze wasze
|
|
Łuk. 21:19.
|
|
"A cierpliwość niech ma doskonały uczynek, żebyście byli doskonali i zupełni, którymby na niczem nie schodziło", wyjaśnia Apostoł. Jest więc oczywistym, że cierpliwość obejmuje i inne łaski charakteru - zakłada posiadanie ich w pewnej mierze. Cierpliwość ludu Pańskiego musi być poprzedzona przez wiarę, a stopień posiadanej cierpliwości zwykle jest miarą ilości posiadanej wiary. Chrześcijanin, który jest niecierpliwy i niespokojny, nie ma wiary w Pana, gdyż w przeciwnym razie byłby w stanie odpoczywać, ufając w Pańskie łaskawe obietnice i czekając na ich wypełnienie. Po rozsądnym zastosowaniu pilności i energii powinien z zadowoleniem pozostawić Panu staranie o wyniki, czas i porę ich osiągnięcia.
|
|
Ten tekst powinien być tłumaczony: "W cierpliwości waszej zachowujcie dusze wasze". Słowem cierpliwość przetłumaczono w tym tekście greckie słowo oznaczające stałość a nie długie znoszenie. Stałość jest siłą charakteru, dzięki której przez wytrwałość w prawym postępowaniu w trudach, które się pogodnie znosi, podążamy naprzód w prawości, wzmacniając jednocześnie samokontrolę. Dzięki tej definicji nasz tekst staje się jasny. Napomnienie Jezusa zachęca nas do dążenia naprzód i radosnego znoszenia przeszkód w prawym postępowaniu. Jedynie w wyniku takiego postępowania będziemy w stanie zachować swoje duchowe życie.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 37:7-9; Kazn. 7:8; Treny 3:26, 27; Łuk. 8:15; Rzym. 2:7; 5:3, 4; 12:12; 15:4, 5; Gal. 6:9; Kol. 1:10, 11; 1 Tes. 1:3; Żyd. 6:12, 15; 10:36; 12:1; Jak. 1:3, 4; 5:7, 8.
|
| Pieśni:
267, 25, 57, 134, 307, 179, 200. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem cierpliwy? Jak? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 13
WRZEŚNIA |
|
|
Oto jako rzecz dobra, i jako wdzięczna, gdy bracia zgodnie mieszkają
|
|
Ps. 133:1.
|
|
Starajmy się, jak nasz Pan, być czynicielami pokoju i przebywać ze wszystkimi braćmi w jedności Ducha, w związkach pokoju. Niech nasza aktywność, nasza wojowniczość itp., będzie skierowana przeciwko wielkiemu przeciwnikowi i wszelkim przejawom grzechu, łącznie z tymi w naszych członkach, w naszych własnych upadłych ciałach. My, oraz wszyscy bracia, znajdziemy dostatecznie dużo zajęć dla każdego wojowniczego elementu naszej natury, w sposób podobający się Panu i zatrudnienie dla każdej naszej miłej i pomocnej cechy we wzajemnym budowaniu się i czynieniu dobrze wszystkim ludziom, gdy mamy sposobność, a szczególnie domownikom wiary.
|
|
Bracia w tym tekście nie są braćmi cielesnymi, ale duchowymi, czego dowodzi następny werset, wskazując, iż są antytypem Aarona. Jedność tu wzmiankowana jest tą samą jednością, o którą modlił się nasz Pan, by wszyscy byli jedno, tak jak Ojciec i Syn stanowią jedno. Ta jedność, oczywiście, nie jest jednością osoby lub natury, lecz jednością wiary, nadziei, miłości i celu, dla jednego Ojca, pod jednym Panem i w jednym chrzcie. Dobra i przyjemna jest ta jedność. Żaden ziemski związek nie może być z nią porównany, Niech ona będzie naszą teraz w rozwoju i przez całą wieczność w błogosławionym urzeczywistnieniu.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 55:14; 119:63; Am, 3:3; Mal. 3:16; Mat. 18:20; 20:25-28; 23:8; Łuk. 22:32; 24:13-15; Jan 13:34; 17:11, 21-23; Dz.Ap. 1:14; 2:1, 42, 44 47; Rzym. 15:1-7; 1 Kor. 1:10; 10:16, 17; 12:12, 13; Gal. 2:9; 6:2, 10; Efez. 2:14-22; 5:2, 19, 30; Filip. 1:3, 5, 27; 2:1, 2; Kol. 2:2; 1 Tes. 4:18; Żyd. 10:24, 25; 13:1; Jak. 5:16; 1 Piotra 2:17; 3:8, 9; 1 Jana 3:14; 4:7, 11-13.
|
| Pieśni:
23, 6, 94, 326, 95, 322, 170. |
| Pytania:
Czy doświadczyłem prawdy tego tekstu w tym tygodniu? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 14
WRZEŚNIA |
|
|
Obcowanie wasze mając poczciwe między poganami, aby zamiast tego, w czem was pomawiają jako złoczyńców, dobrym się uczynkom waszym przypatrując, chwalili Boga w dzień nawiedzenia. Boć to jest laska, jeźli kto dla sumienia Bożego ponosi frasunki, cierpiąc bezwinnie
|
|
1 Piotra 2:12,19.
|
|
Mogą o nas krążyć złe pogłoski i obmowy, ale wszyscy, którzy nas znają i mają z nami kontakt powinni na podstawie doświadczenia przekonać się o naszej lojalności wobec dobrych zasad, o naszych wysiłkach, by słowa naszych ust i rozmyślania naszych serc oraz nasze postępowanie było przyjemne Panu a także przynosiły zaszczyt Jego imieniu i sprawie, by Bóg mógł być wysławiany przez Chrystusa, do którego należy chwała i Królestwo na zawsze.
|
|
Pański lud często jest obmawiany niesłusznie. Powinien więc nieustannie dbać o to, by swym życiem nie dawać podstawy do zarzutów. Nawet, gdy doszło do zarzutów, niech nie ustaje w prawym postępowaniu, niech nadal postępuje szlachetnie, pewien, że chociaż teraz nie udaje mu się błogosławić innych swymi dobrymi uczynkami, to później, w Dniu Chrystusowym, gdy ludzie będą mieli możliwość zbawienia, przypomną sobie o tych dobrych uczynkach i otrzymają z tego błogosławieństwo, co będzie korzyścią dla Boskiej chwały. Nasienie, choć bardzo opóźnione w kiełkowaniu, wyda wtedy obfity plon. Dlatego dziękujmy Bogu za przywilej cierpienia zła z powodu naszego prawego postępowania.
|
| Równoległe cytaty:
2 Kor. 8:21; Rzym. 12:17; Filip. 4:8; Neh. 5:9; 1 Piotra 2:15; 3:13-18; Mat. 5:16; Jan 13:34, 35; 1 Piotra 2:20-24; Rzym. 8:17-19; 2 Tym. 2:10-12; Żyd. 13:10-14. |
| Pieśni:
299, 134, 208, 224, 302, 315, 325. |
| Pytania:
Czy obchodzono się ze mną źle w tym, tygodniu? Jak to znosiłem? Jakie były wyniki?
|
| |
| 15
WRZEŚNIA |
|
|
Przetoż wynijdźcie z pośrodku ich, i odłączcie się, mówi Pan, a nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę
|
|
2 Kor. 6:17.
|
| Jedynie ci, którzy świadomie żyją w rzeczach duchowych odłączeni od świata, a za braci uważają tylko tych, którzy uznają obrzezkę, serca i przyjęcie do rodziny Bożej, spotkają się z opozycją moralistów, liberałów i wyższych krytyków, a także mas, które nienawidzą światła, ponieważ ono potępia ich ciemność - doktrynalną oraz wszelką inną. Tym niemniej, jest to jedyny dobry i bezpieczny sposób postępowania. O wiele lepiej byłoby, gdyby tylko prawdziwi Izraelici byli uznawani za braci, a tym samym prawdziwa pszenica oddzielana od kąkolu. |
|
Boską wolą jest, aby Jego lud był odłączony od wszelkich zobowiązań i sympatii wobec instytucji oraz praktyk, pozostających pod kontrolą szatana i posiadających jego ducha oraz od współdziałania z nimi. To oznacza "odłączenie się" od obcowania ze wszystkimi ludźmi, którzy świadomie lub nieświadomie są sługami szatana i ich ducha oraz, o ile to możliwe, "odłączenie się" od jednoczenia się z nimi. W taki sposób w wielkim stopniu unikniemy skalania się wszystkim, co nieczyste. Cóż z tego, że czasami musimy pozostawać w samotności? Możemy przynajmniej pocieszać się tą myślą, że Pan posiadał te same doświadczenia przed nami, że Bóg nas przyjmuje i nam towarzyszy. A to wynagradza wszystkie straty.
|
| Równoległe cytaty:
4 Mojż. 16:21, 26; Ezdr. 10:11; Ps. 50:5; Przyp. 9:6; Izaj. 8:11; 52:11; Jer. 51:6, 9; Dz.Ap. 2:40; 2 Kor. 6:14-16; Efez. 5:11; Obj. 18:4. |
| Pieśni:
196, 213, 226, 299, 303, 305, 145. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu dokonywało się we mnie dzieło oczyszczania? Jak? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 16
WRZEŚNIA |
|
|
Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu w pokoju
|
|
Ps. 29:11.
|
|
Jeżeli przechodzisz próby i pokusy, które jesteś w stanie zwalczyć, a które w twym charakterze wyrabiają cierpliwość, doświadczenie, braterską uprzejmość, sympatię i miłość, ciesz się i zanoś dziękczynną modlitwę, oceniając Boskie miłosierdzie i pomoc. Jeśli twoje próby są cięższe, niż możesz znieść i mogłyby cię złamać, skieruj sprawę do wielkiego Nosiciela brzemion, poproś Go o pomoc w niesieniu tego, co mogłoby być dla ciebie dobre, o uwolnienie od tego wszystkiego, co nie byłoby dla ciebie dobre i mogłoby ci zaszkodzić.
|
|
Moc, jaką Pan daje Swemu ludowi, jest mocą duchową, jest siłą charakteru, dzięki której lud Pański może we wszystkich okolicznościach czynić Jego wolę. Naprawdę, chwalebna jest ta moc. Słowo Boże, stosowne do naszych opatrznościowych sytuacji, to środek z pomocą którego ona jest udzielana. Im mocniejszy staje się lud Boży, tym bardziej jest błogosławiony zapewnieniem, które udziela i pomnaża pokój. Jak rzeka, której szerokość i głębokość zwiększa się w miarę jak łączą się z nią inne potoki, tak pokój ludu Bożego staje się głębszy, szerszy i pełniejszy dzięki powiększaniu się Boskich darów. Błogosławiony lud, który Jehowę ma za swego Boga!
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 34:9; Ps. 18:3, 36; Izaj. 26:3, 12; 27:5; 28:12; Efez. 1:19; 3:7, 16; Kol. 1:29; 2:12; Filip. 4:7, 9; Mat. 11:28-30; Jan 14:1, 27; Rzym. 5:1; Kol. 3:15.
|
| Pieśni:
1, 249, 244, 266, 252, 93, 164. |
| Pytania:
Czy Bóg błogosławił mnie w tym tygodniu mocą i pokojem? Jak? Przez co? Z jakimi wynikami? |
| |
| 17
WRZEŚNIA |
|
|
Chrystus między wami, nadzieja ona chwały
|
|
Kol. 1:27.
|
|
Każde prawdziwe dziecko Boże musi mieć określony, właściwy sobie, chrześcijański charakter, który nie jest uzależniony w swej egzystencji od duchowego życia jakiegokolwiek innego chrześcijanina. Musi ono ze Słowa Prawdy, głoszonego i demonstrowanego przez postępowanie innych chrześcijan, przyswoić sobie te zasady życia, które dadzą mu trwały charakter, jego własną duchową indywidualność. Duchowa indywidualność każdego powinna być tak stała i określona, że gdyby nawet umiłowany brat lub siostra, których duchowym życiem na początku karmiliśmy swoje duchowe życie, którzy doprowadzili nas do udoskonalenia charakteru, upadli (co zdaniem Apostoła jest możliwe, Żyd. 6:4-6; Gal. 1:8), w dalszym ciągu powinniśmy żyć, zdolni do przyswajania Ducha Prawdy.
|
|
"Chrystus w was" (według oryginału), to nowe stworzenie, które według obietnicy miało być w sercach i umysłach jednostek spłodzonych z Ducha w Wieku Ewangelii, udzielając sercu i umysłowi nowych zdolności w zakresie duchowym. Miało to być święte pomazanie, sposobiące do ziemskich i niebiańskich urzędów. Jest to tajemnica Boga, tajemnica ponad wszelkie tajemnice, iż Chrystus miał się składać z wielu członków, z Jezusa - Głowy i Kościoła - członków Ciała. Wzniosły, chwalebny, święty i niebiański jest ten "Chrystus w was". Posiadanie Go było podstawą nadziei chwały, przedpłatą dziedzictwa - Boskim sercem i umysłem, częścią tego dziedzictwa obiecanego świętym.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 3:16; Dz.Ap. 10:38; 2:1-4; 10:45-47; 2 Kor. 1:21; 1 Jana 2:20, 27; 1 Kor. 12:12, 13; 15:23; Gal. 3:16, 29; Efez. 4:13, 23, 24; Kol. 1:23; 1 Piotra 4:13; Żyd. 3:14; Rzym. 8:10; Jan 14:19; 17:23, 24; Gal. 2:20; Filip. 1:21; 2 Kor. 4:16; Efez. 3:16; Jan 15:2-7; Rzym. 12:4, 5; 1 Kor. 1:30; Rzym. 6:3; 13:14; Gal. 3:26, 27; 2 Kor. 5:17; Kol. 3:10; Rzym. 8:4, 5.
|
| Pieśni:
Co ten tekst znaczył dla mnie w tym tygodniu? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?
|
| Pytania:
Co ten tekst znaczył dla mnie w tym tygodniu? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 18
WRZEŚNIA |
|
|
Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpoczynienie
|
|
2 Mojż. 33:14.
|
|
Bóg jest zawsze obecny ze Swym ludem. On zawsze myśli o nas, czuwa nad naszymi interesami, strzeże nas przed niebezpieczeństwami, zaopatruje w rzeczy duchowe i doczesne, czyta w naszych sercach, dostrzega każdy odruch miłującego przywiązania do Niego, kształtuje wpływy wokół nas dla naszej karności i oczyszczania i słyszy najsłabsze wołanie o pomoc, sympatię lub społeczność z Nim. On nigdy, ani na chwilę, nie przestaje czuwać czy wzywamy Go podczas pracowitych dni, czy podczas spokojnych nocy. Jak błogosławiona jest świadomość takiej stałej wierności! Żadne prawdziwe dziecko Boże nie jest pozbawione tego dowodu usynowienia.
|
|
Oblicze Pańskie przedstawia Jego łaskę. Jego niełaska w stosunku do rodzaju ludzkiego była okazana przez odwrócenie się przez Niego od ludzkości. A kiedy Pańska łaską powróci do człowieka, Jego oblicze będzie promieniowało uprzejmością, uzdrowieniem i błogosławieństwem. Obecnie Pan udziela łaski Swemu ludowi, jako jego szczególnej cząstki. Bez względu na różne braki, posiadanie jej czyni nas niezmiernie bogatymi. Jego łaska zapewnia nas, że pokonamy naszych duchowych nieprzyjaciół, po zwycięstwie będziemy błogosławieni chananejskim odpocznieniem wiecznego pokoju wolnego od grzechu, błędu, samolubstwa i światowości a pełnego mądrości, sprawiedliwości, miłości, mocy i sposobu myślenia kategoriami Królestwa - Boskim ideałem prawdziwego odpocznienia.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 5:13; 11:7; 41:12, 13; 102:14; Przyp. 16:7; Ezech. 39:29; Łuk. 2:52; Jan 14:16-23; Dz.Ap. 10:35; Efez. 1:6; Żyd. 4:14-16; 1 Piotra 2:9.
|
| Pieśni:
46, 283, 235, 68, 244, 94, 179.
|
| Pytania:
Jakie doświadczenia z Boską łaską i odpoczynkiem w Bogu miałem w tym tygodniu? Co uczyniłem, by je otrzymać? Jak je wykorzystałem?
|
| |
| 19
WRZEŚNIA |
|
|
Poświęćże je w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą
|
|
Jan 17:17.
|
|
Nasz Pan zawsze łączy postęp i rozwój w naszym duchowym życiu z otrzymaną przez nas Prawdą oraz posłuszeństwem wobec niej. Każde dziecko Boże powinno strzec się nauk, które utrzymują, iż są wyższe niż Słowo i że Chrystus, czy też Duch Święty, przemawia do tak zaawansowanych chrześcijan niezależnie od Słowa Bożego. Taki stan rozwija duchową pychę oraz chełpliwość i sprawia, że ostrzeżenia i napomnienia Pisma Świętego stają się nieskuteczne, ponieważ zwiedzione jednostki omamione są myślą, że mają wyższego nauczyciela zamieszkującego w nich. Szatan korzysta z tych złudzeń, prowadząc zwiedzionych do poddania się jego woli.
|
|
Poświęcenie odłącza człowieka od grzechu, błędu, samolubstwa oraz światowości i przeznacza go do służby Pańskiej. W miarę rozwoju poświęcenie utrzymuje nasze wole martwymi, ofiarowuje nasze ciała Panu i czyni nasze charaktery podobne do Jego charakteru. Słowo nas uświęca, najpierw przez wypracowywanie w naszych sercach poświęcającej wiary i miłości, przez co uzdalnia nas do przedstawienia samych siebie Panu jako ofiary. Kontynuuje to dzieło przez zapoczątkowanie w nas rozwoju nowego serca, umysłu i woli a także przez uzdolnienie nas do poświęcenia się na śmierć, co jest możliwe, gdy ludzka wola w nas jest utrzymywana w stanie śmierci, a Boska wola ożywiona. Dalej prowadzi dzieło przez pobudzenie naszego wzrostu, oczyszczenia, wzmocnienia i zrównoważenia nas. Uzupełnia ten proces udoskonalając nas - a to wszystko przez posługę Jezusa.
|
| Równoległe cytaty:
Jer. 1:5; Dz.Ap. 26:17, 18; Rzym. 15:16; 1 Kor. 1:2, 30; 6:11; Gal. 2:20; 6:14; Efez. 1:3, 4; 3:19; 4:7, 12-16; 5:25-27; Kol. 2:11; 1 Tes. 4:3, 4; 5:23; 2 Tes. 2:13, 14; 2 Tym. 2:21; Żyd. 2:11.
|
| Pieśni:
49, 4, 47, 78, 196, 198, 267.
|
| Pytania:
Co ten tekst oznaczał dla mnie w tym tygodniu? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 20
WRZEŚNIA
|
|
|
Tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętem ... ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych
|
|
Izaj. 57:15.
|
|
Pamiętajmy zawsze, że Pan nigdy nie gardzi złamanym i skruszonym sercem, że go nigdy nie odtrąci. Przeto, bez względu na to, o jakie trudności mogą się potknąć niektórzy z ludu Bożego, jeśli jednak stwierdzą, że pragną społeczności z Panem i przebaczenia, jeśli serca takich są skruszone i złamane, niech nie rozpaczają, lecz pamiętają, że Bóg ich ubezpieczył przez zasługę Chrystusa, która pozwala. Mu przyjąć i usprawiedliwić darmo od grzechu tych wszystkich, którzy przychodzą do Niego przez Jezusa - przez wiarę w Jego krew. Ci, co mają złamane i skruszone serca z powodu swoich grzechów, niech wiedzą, że nie popełnili "grzechu na śmierć", ponieważ stan ich serca tego dowodzi, jak o tym oświadcza Apostoł: "Albowiem nie możebne jest aby się zaś odnowili ku pokucie", ci którzy popełnili grzech na śmierć.
|
|
Jehowa jest wzniosły w Swej osobie, charakterze, planie i dziełach. On jest nieskończony w Swym wywyższeniu. Chociaż jest najwyższy ze wszystkich pozostałych istot, to jednak różni się bardzo od wielkich spośród ludzi i upadłych aniołów. Niewielu z tych pierwszych, a żaden z drugich nie zniża się do istot niższego stanu, szczególnie, by je podnieść w sercu i umyśle. Wszelkie postępowanie Jehowy z konieczności odnosi się do istot niższych, pomimo to On z przyjemnością używa Swej pozycji, Ducha, Planu i dzieł oraz własności na rzecz skromnych i skruszonych. On także daje na śmierć Swych ludzkich synów dla ich błogosławieństwa. Gdzie można znaleźć drugiego tak godnego? Godny jest On wiary, miłości, posłuszeństwa, wdzięczności, chwały, służby i wierności.
|
| Równoległe cytaty:
5 Mojż. 10:17; Ps. 8:10; 57:6; 97:2, 6, 9; 145:5, 11, 12; Izaj. 2:10; 6:1,3; 35:2;Ezech. 1:26-28; 1 Mojż. 19:16; 2 Mojż. 15:13; 22:27; 34:6, 7; 4 Mojż. 14:18-20; Sędz. 2:18; 2 Sam. 12:13; Ezdr. 9:9,13; Neh. 9:17, 27-31; Ijob 33:14-30; Ps. 30:6; 32:1, 2, 5; 85: 11; 103:3, 8-14, 17; Mat. 18:11-14, 23-27; Łuk. 1:50, 77, 78; Efez. 2:4-7; Żyd. 4:16; 1 Piotra 3:8, 15; 1 Jana 1:9.
|
| Pieśni:
176, 68, 67, 63, 121, 286, 293. |
| Pytania:
Jak Bóg okazał w tym tygodniu Swoją łaskę? Jak ją przyjąłem i wykorzystałem? Jakie były wyniki? |
| |
| 21
WRZEŚNIA |
|
|
Choćbym też chodził w dolinie cienia śmierci, nie będę się bał złego
|
| Ps. 23:4. |
|
Owce z prawdziwego Pańskiego stada nie boją się złego, ponieważ posiadają Pańską łaskę. Pan jest z nimi, jest po ich stronie, okazując Swoją łaskę w przypisanej im cenie odkupienia. Jest On z nimi także przez Swoje słowo obietnicy - przez Swoje zapewnienie, że śmierć nie oznacza zagłady życia, lecz jedynie niezakłócony sen w Jezusie, aż do zmartwychwstania. Cóż więc dziwnego, że one mogą przechodzić przez tę dolinę cienia śmierci śpiewając i tworząc w swych sercach melodię dla Pana, wołając z głębi swych dusz, całym swym jestestwem, by sławić, chwalić i powiększać wielkie i święte imię Tego, który nas umiłował i odkupił drogocenną krwią naszego drogiego Odkupiciela a także powołał do dziedzictwa z Nim w Królestwie.
|
|
Tą doliną cienia śmierci jest stan przekleństwa. Cień śmierci idzie przed nią (śmiercią) w grzechu, błędzie, degradacji, smutku, zmartwieniu, bólu, chorobie, stratach, zawodach i umieraniu, zacieniając tę dolinę. Przez tę ciemną dolinę przechodzimy od narodzin aż do śmierci. Ogromna większość przechodzi przez nią w strachu, a dochodzi do jej końca w rozpaczy. Dzieci Boże mają w tej dolinie błogosławieństwa, które im umożliwiają odważne i spokojne znoszenie jej surowości. Wszelkie zło, które ich dosięga, dotyka tylko ich ludzkiej natury. Ich nowe serca, umysły i wole są zabezpieczone, ponieważ Bóg, ich pomocnik, sprawia, że wszystkie rzeczy pomagają im ku dobremu, dając nadzieję wiecznego wyzwolenia od wszelkiego zła w zmartwychwstaniu. Dlatego nie boją się zła, gdy znajdują się w tej dolinie.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 3:13; 14:2, 5, 7-12, 13, 14, 19-21; 17:13-16; 21:23-26, 32, 33; 38;17; Ps. 3:7; Rzym. 5:12, 14, 17; Oz. 13:14; 1 Kor. 15:21-23, 26, 41-58; 1 Tes. 4:13-17; Obj. 1:18; Rzym. 14:8; Filip. 1:21; Żyd. 13:14; Ps. 27:1; 56:5, 12; 118:6; 44:20; Rzym. 8:15.
|
| Pieśni:
284, 63, 87, 93, 137, 252, 330. |
| Pytania:
Jakimi były doświadczenia tego tygodnia w myśl cytowanego tekstu? Jak je przyjąłem? jakie były wyniki? |
| |
| 22
WRZEŚNIA |
|
|
Nadto dobrodziejstwo i miłosierdzie twe pójdą za mną po wszystkie dni żywota mego, a będę mieszkał w domu Pańskim na długie czasy
|
|
Ps. 23:6.
|
|
Dobrodziejstwo i miłosierdzie, których spodziewamy się w Królestwie, mają swój początek już tutaj, a tym samym powinny być cenione. Każdy, kto nic nie wie o radości w Panu w tym życiu, nie będzie, oczywiście, przygotowany do radości Pańskiej w Królestwie, niezależnie od tego jakie błogosławieństwa i radości może otrzymać pod rządami Królestwa podczas Wieku Tysiąclecia. Istnieje więc radość, która jest udzielana wiernym Panu jednostkom, a która nie jest chwilową radością związaną z początkowym przyjęciem Pana i poświęceniem się Jemu. Na dobrodziejstwo i miłosierdzie Pańskie nie powinno się patrzeć jako na coś, co należy do dalekiej przeszłości, ale powinno się je uznawać i oceniać jako rzeczy teraźniejsze. Codzienna dobroć i miłosierdzie Boże towarzyszą nam, odświeżają nas, wzmacniają i błogosławią.
|
|
Boskie dobrodziejstwo i miłosierdzie błogosławią nasze nowe umysły i człowieczeństwo, chociaż dobrodziejstwo tu wymienione odnosi się bardziej, choć nie wyłącznie, do naszych duchowych przywilejów, podczas gdy miłosierdzie odnosi się raczej, choć nie wyłącznie, do przywilejów naszego człowieczeństwa. Posiadanie ich jest chwalebnym przywilejem, nie przez część, ale przez całą naszą podróż do Królestwa. Nie wątpmy ani na chwilę w wierność Pana w udzielaniu nam w zupełności łaski, miłosierdzia i Prawdy potrzebnych na naszą całą podróż. On nas nigdy nie zawiedzie, nie opuści lub zapomni. A kiedy dowiedziemy wierności aż do końca, naszym wiecznym udziałem będzie członkostwo w rodzinie Bożej.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 15:13; 20:6; 33:19; 34:6; 2 Kron. 5:13; Neh. 9:17, 27-31; Ps. 23:1-5; 33:5; 73:1; 103;1-17; Jak. 1:17; Jan 14:2, 3; Efez. 2:19-22; 1 Piotra 2:5.
|
| Pieśni:
288, 11, 45, 46, 176, 92, 58. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia tego tygodnia miały związek z tym tekstem? Jak je przyjąłem? Czego dokonały we mnie? |
| |
| 23
WRZEŚNIA |
|
|
Musiałem wam pisać, napominając, iż byście bojowali o wiarę raz świętym podaną
|
|
Juda 3.
|
|
Nasz dobry bój wiary polega w znacznej mierze na bronieniu przez nas Słowa Bożego, co także obejmuje bronienie charakteru Boskiego. To oznacza naszą chęć stania przy Prawdzie za wszelką cenę i przeciwko każdej liczbie napastników - przeciwko wierzeniom i teoriom ludzkim, fałszywie przedstawiającym zwiastowanie wielkiej radości, jaką Pan i Apostołowie ogłosili, a która dzięki Bogu będzie jeszcze głoszona wszystkim ludziom. Apostoł wyraził to następująco: "Żem jest wystawiony ku obronie Ewangelii". My też nie możemy robić nic innego, jak bronić Prawdy. Prawda jest reprezentantem Boga, reprezentantem Chrystusa i stąd naszym godłem, a jako prawdziwi żołnierze musimy bronić swego godła, nawet aż do śmierci.
|
|
Wiara raz świętym podana składa się z doktryn, przykazań, obietnic, napomnień, proroctw, historii i typów biblijnych danych przez Boga Jego prawdziwemu ludowi Wieku Ewangelii. Nauki te były atakowane z całą zdolnością i złością, na jaką upadli aniołowie i ludzie mogli się zdobyć w zapadłych napaściach. Jako kustosze wyroków Bożych bylibyśmy niewierni swemu szafarstwu, gdybyśmy jak bojaźliwi tchórze w bezczynności pozwalali na dalsze ataki. Powinniśmy uzbroić się w zupełną zbroję Bożą i odpierać ataki błędu skierowane przeciwko Prawdzie, a podejmując walkę ofensywną powinniśmy z całą mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością niszczyć przeciwne jej błędy i wyzwalać z ich łańcuchów naszych uwięzionych braci i przyjaciół.
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 17:2; 18:4,, 19; 20:27; 24:25; 1 Kor. 9:23-27; Gal. 2:2-5, 12-14; 5:7; 2 Piotra 2:1; Filip. 2:16; 2 Tym. 2:5; 4:7.
|
| Pieśni:
44, 78, 118, 183, 145, 272, 266. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu broniłem Prawdy? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 24
WRZEŚNIA |
|
|
Ale karzę ciało moje i w niewolę podbijam, abym ... sam nie był odrzucony
|
|
1 Kor. 9:27.
|
|
Istnieje w człowieku pewna skłonność, skłonność jego ciała do powstawania ze stanu uznanego za martwy. Stąd, nowa natura powinna ustawicznie czuwać, by zachować, przewagę, toczyć dobry bój wiary i zdobyć nagrodę zwycięzcy. Takie walki nowego umysłu z ciałem są dobrym bojem w tym znaczeniu, że są prowadzone przeciwko grzechom i słabościom właściwym upadłej naturze. Jest to bój wiary w tym znaczeniu, że całe postępowanie chrześcijanina, to postępowanie wiarą, jak to określa Apostoł: "Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie". Jest to bój wiary w tym znaczeniu, że nikt nie byłby w stanie podjąć walki przeciwko własnemu ciału i jego skłonnościom oraz żądzom, chyba że w ten sposób mógłby ćwiczyć wiarę w obietnice i w Pana jako swego Pomocnika.
|
|
Istnieje pewna różnica pomiędzy karaniem ciała a podbijaniem go w niewolę. Każemy nasze ciało wtedy, kiedy udaremniamy jego wysiłki podejmowane w celu zdobycia panowania nad nami, kiedy odciągamy swoje ziemskie uczucia od jego celów i nie poddajemy się jego atakom. Podbijamy ciało w niewolę wtedy, kiedy nasze nowe serca, umysły i wole powstrzymują je i ujarzmiają w celu pełnienia Boskiej woli, służenia Prawdzie, sprawiedliwości i świętości. Te dwie rzeczy muszą być dokonane, aby zyskać nagrodę naszego powołania. Podczas gdy inne rzeczy muszą być spełnione, by osiągnąć życie wieczne, te są niezbędne do zwycięstwa. Ktokolwiek w tym się zaniedba, ten nie zwycięży, zostanie pozbawiony nagrody.
|
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 9:25, 26; 2 Kor. 6:4, 5; Rzym. 8:13; Dz.Ap. 1:25; 2 Piotra 2:15; Efez. 4:22; Kol. 3:5; Jer. 6:30; Łuk. 9:25; 2 Kor. 13:5, 6.
|
| Pieśni:
78, 47, 4, 8, 114, 150, 196.
|
| Pytania:
Jak moje doświadczenia w tym tygodniu zgadzały się z tym tekstem? Co mi w tym pomagało, a co przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 25
WRZEŚNIA |
|
|
Lecz z niego wy jesteście w Chrystusie Jezusie, który się nam stał mądrością od Boga i sprawiedliwością [usprawiedliwieniem] i poświęceniem i odkupieniem [wyzwoleniem]
|
|
1 Kor. 1:30.
|
|
Ten, który nas odkupił, czyli kupił przez ofiarę złożoną ze Swego życia, daje nam jako nasz Prorok i Nauczyciel mądrość za pośrednictwem Swojej Ewangelii, dzięki której widzimy swój upadły stan, a Jego jako naszego Pomocnika. Jako nasz Kapłan wpierw nas usprawiedliwia, a potem uświęca, czyli poświęca. A w końcu, jako Król, wyzwoli nas zupełnie spod panowania grzechu i śmierci do chwalebnego udziału w Jego Królestwie, ponieważ Bóg "i nas wzbudzi [z umarłych] przez Jezusa". Alleluja! Co za Zbawca! Naprawdę, On jest w stanie nas zbawić i chce zbawić ostatecznie wszystkich, którzy przychodzą do Boga przez Niego.
|
|
Bóg polecił Jezusowi zaspokajanie naszych codziennych potrzeb. Jezus jest naszą Mądrością w nauczaniu nas zupełnej rady Bożej. Jest naszą Sprawiedliwością w przypisywaniu nam Swojej zasługi i umożliwieniu wykonywania sprawiedliwości. Jest naszym Poświęceniem, umożliwiając nam poświęcenie naszej ludzkiej natury na śmierć i całkowite spełnienie poświęcenia, umożliwiając nasz wzrost w każdej dobrej myśli, zalecie, słowie i czynie. Jest naszym Wyzwoleniem dając nam możność osiągnięcia zwycięstwa nad wszystkimi naszymi duchowymi wrogami przez pomoc w stosowaniu przezwyciężającej wiary, nadziei, miłości i posłuszeństwa, a ostatecznie, jeśli będziemy wierni, da nam zwycięstwo nad śmiercią i grobem przez wzbudzenie nas z umarłych. Alleluja! Co za Zbawca!
|
| Równoległe cytaty:
Jer. 9:23, 24; Mat. 23:8, 10; 1 Kor. 1:18-29; Kol. 3:2; Rzym. 3:21-26; 4:20-25; 5:1; 10:3-14; Jan 17:17-19; Dz.Ap. 26:17, 18; 1 Kor. 1:2; Efez. 5:25-27; Żyd. 2:11; Rzym. 11:26; Łuk. 4:18; Mat. 6;13; Rzym. 7:24, 25; 2 Tym. 4:18; Żyd. 2:15.
|
| Pieśni:
96, 139, 167, 170, 240, 15, 178. |
| Pytania:
Jak w tym tygodniu przyjąłem Jezusa jako swego Nauczyciela, swego Usprawiedliwiciela, Poświęciciela i Wyzwoliciela? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Co z tego wynikło? |
| |
| 26
WRZEŚNIA |
|
|
... gruntownym węgielnym kamieniem sam Jezus Chrystus, Na którym wszystko budowanie wespół spojone rośnie w kościół święty w Panu; Na którym też i wy się wespół budujecie, abyście byli mieszkaniem Bożem w Duchu Świętym
|
| Efez. 2:20-22. |
|
W miarę jak przemija, dzień za dniem pamiętajmy o naszym potrójnym stosunku do tej Świątyni: (1) Jako żywe kamienie dotąd jeszcze podlegamy procesowi przygotowywania. (2) Jako członkowie Królewskiego Kapłaństwa niosący Arkę, przechodzimy ze stanu Przybytku do stanu Świątyni. Niektórzy nasi członkowie już tam weszli, inni są jeszcze w drodze. (3) Jako lud Boży powinniśmy wiedzieć, że nadszedł czas, w którym mamy śpiewać w duchu i zrozumieniu nową pieśń o Boskim miłosierdziu, sprawiedliwości, miłości i prawdzie. Bądźmy wierni we wszystkich tych aspektach, wypełniając swoją część, gdyż wkrótce nasza droga się skończy, a chwała Pańska napełni Świątynię.
|
|
Chrystus jest Świątynią żywego Boga. Jej kamieniami węgielnymi są Apostołowie i Prorocy Wieku Ewangelii- Jezus jest głównym kamieniem węgielnym, a reszta wiernych pozostałymi kamieniami. Podczas Wieku Ewangelii Bóg i Chrystus poddają te kamienie obróbce. One muszą być Poddane koniecznemu cięciu, łamaniu, cyzelowaniu, nacinaniu, szlifowaniu, tarciu i polerowaniu, każdy indywidualnie i wszyscy razem we wzajemnej harmonii. Jedność, zgoda i różnorodność cechują ich przygotowywanie. Kiedy zostaną harmonijnie umieszczeni w tej Świątyni, spoiście i pięknie, wtedy zostaną napełnieni chwałą Pańską i staną się miejscem odpoczynku Bożego, miejscem spotykania się Boga z rodzajem ludzkim i miejscem, z którego On będzie światu błogosławił.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 16:16-18; 1 Piotra 2:4, 5; Izaj. 28:16; Mat. 21:42; Ps. 118:22, 23; Efez. 4:14-16; 1 Kor. 6:19; 2 Kor. 6:16; Jan 14:16-18, 23; Rzym. 8:9. |
| Pieśni:
281, 67, 21, 23, 6, 7, 58. |
| Pytania:
Jakie moje doświadczenia w tym tygodniu były związane z myślą tego tekstu? Jak je przyjąłem? Co się w tym okazało pomocą, a co przeszkodą? W jakich okolicznościach one wystąpiły? Jaki był ich wynik? |
| |
| 27
WRZEŚNIA |
|
|
Nie będziesz kusił Pana, Boga twego
|
|
Mat. 4:7
|
|
Pokusy bezustannie atakują lud Pański, sugerując dokonywanie niezwykłych dzieł w imieniu Pana, aby w ten sposób przekonał siebie i drugich, iż jest ulubieńcem niebios. Zapamiętajmy, że dzieło, jakie Ojciec nam powierza do wykonania, nie polega na przekonaniu świata lub pokazaniu mu łaski, jaką nas Bóg darzy i naszej wielkości w Nim, ale raczej na pokornym i spokojnym, ale skutecznym, o ile rozum i dobre wychowanie na to pozwolą, dopuszczeniu by nasze światło świeciło i okazywało chwałę Tego, który nas powołał z ciemności do Swojej zdumiewającej światłości i z pragnienia demonstrowania, że jesteśmy cudownymi pracownikami do rozumnego stanowiska sług, narzędzi Prawdy.
|
|
Kusić Boga znaczy kpić sobie z Niego, nadużywać Jego dobroci, wtrącać się do Jego zarządzeń. Ktokolwiek tak postępuje, czyni to na własne ryzyko. Bóg nie pozwoli, aby z Niego drwiono, chociaż, jak w przypadku faraona, długo znosi tego, który Go kusi. Ostatecznie kusiciel odczuje ciężar Jego niełaski. Nasza cześć dla Pana powinna być tak wielka, by powstrzymywała nas przed kuszeniem Go. W tym, jak i we wszystkim innym, nasz drogi Odkupiciel daje nam przykład pełnej czci ostrożności i posłuszeństwa, które zabezpieczą nas przed kuszeniem Jehowy, naszego Boga. Cześć wobec Jehowy jest także w tym wypadku początkiem mądrości.
|
| Równoległe cytaty:
5 Mojż. 6:16; 2 Mojż. 5:2; 4 Mojż. 15:30; 1 Król. 20:28; 22:24; Ijob 15:25; Ps. 19:14; 131:1; Izaj. 10:15; 14:13, 14; 45:9; 65:5; Mat. 4:5, 6; Łuk. 18:11, 12; Rzym. 9:20, 21; 1 Kor. 10:9-12; 2 Tes. 2:3, 4; 2 Piotra 2:10, 11.
|
| Pieśni:
196, 95, 125, 130, 136, 145, 198. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu kusiłem Boga, czy czciłem Go? Jak? Z jakim wynikiem?
|
| |
| 28
WRZEŚNIA |
|
|
Przeciwnik wasz dyjabeł, jako lew ryczący obchodzi, szukając kogoby pożarł. Któremu dawajcie odpór, mocni będąc w wierze
|
|
1 Piotra 5:8, 9.
|
|
Myśl o opozycji szatana wobec nas i o naszej walce, nie tylko z ciałem i krwią, ale z księstwami, zwierzchnościami i złymi duchami zajmującymi wysokie stanowiska władzy, byłaby dla nas przerażająca, gdybyśmy z drugiej strony nie zdawali sobie sprawy, że w zamian za stanowczość decyzji uzyskujemy pomoc i towarzystwo innych niewidzialnych mocy. Od chwili naszego stanowczego oporu wobec pokus, dzięki poparciu Pana oraz Jego sprawy, stajemy się mocniejszymi w Panu i w sile Jego mocy, gdyż Ten, który jest z nami, jest mocniejszy aniżeli to wszystko, co jest nam przeciwne. Niezdecydowanie, po zrozumieniu zła, wzmaga siłę pokusy.
|
|
Szatan jest wrogiem nie tylko rodzaju ludzkiego w ogólności, ale szczególnie jest wrogiem Pańskiego ludu, z powodu jego lojalności wobec Boga. Szatan pragnie zniszczyć życie Pańskiego ludu i nic nie sprawia mu większej przyjemności jak zniszczenie nowego serca, umysłu i woli. jest on prawdziwym lwem, usiłującym pożreć nas jako swoje ofiary. Sama bierność z naszej strony nie zwycięży go. Nie pomoże też nawet silny chwilowy opór. Aby go odeprzeć musimy trwać w oporze, używając nie cielesnej, lecz duchowej broni, czyli Słowa i Ducha Pańskiego. Duch, tnący dotkliwie jego żywotność ostrzem Słowa damasceńskiej stali, ostatecznie odpędzi go od nas.
|
| Równoległe cytaty:
1 Piotra 1:13; Łuk. 21:34; Rzym. 13:13; 1 Kor. 16:13; 1 Tes. 5:6, 8; 1 Piotra 4:7; Ijob 1:7, 9-12; 2:2-7; Łuk. 22:31; Jan 8:44; 1 Kron. 21:1; Zach. 3:1, 2; Mat. 4:1-11; 13:19, 38, 39; Jan 13:2, 27; 2 Kor. 2:11; 11:3, 14, 15; Efez. 6:11-17; Jak. 4:7.
|
| Pieśni:
145, 1, 13, 20, 130, 136, 183. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu rozważnie strzegłem się przed szatanem? Jak? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 29
WRZEŚNIA |
|
|
Obrzydliwością jest Panu każdy wyniosłego serca
|
|
Przyp. 16:5.
|
|
Jedną z ciężkich prób chrześcijanina jest pokonywanie duchem miłości ducha światowego, kierowanego pychą. Pycha światowa wzywa do walki wiarę w Boga i posłuszeństwo Jemu. Tylko ci, którzy mają odwagę i zupełnie ufają Panu, mogą pokonać tego olbrzyma. Aby zwycięstwo było zupełne jest także koniecznym zupełne upokorzenie i uśmiercenie pychy, tak aby już nigdy nie mogła powstać i zniszczyć nas. Jest to osobista walka, a jedyną właściwą bronią przeciwko temu olbrzymowi jest kamień ze strumyka - posłannictwo Pańskie, wskazujące nam, co jest przyjemne i co może być przez Pana przyjęte a także zapewniające nas, że kto się poniża będzie wywyższony, a kto się wywyższa będzie poniżony. Jak to wyraził poeta: "Tam gdzie kończy się chełpliwość, zaczyna się prawdziwa godność".
|
|
Pycha jest przesadnym ocenianiem samego siebie. Może się przejawiać w zbyt pewnym siebie poczuciu własnej godności i pewności siebie oraz w zadowoleniu z siebie i w samowywyższeniu. Ten, kto posiada pychę w sercu, miłuje te cechy w sobie, chociaż niezmiennie lekceważy je u innych. Taki duch prowadzi do gardenia drugimi. Jest to dla chrześcijanina jedna z najniebezpieczniejszych osobliwości. Ona bowiem czyni jednostkę niezdolną do wyrażenia jakiegokolwiek dobrego słowa bądź czynu. Ona odstręcza od Boga, Chrystusa i współbraci. Takiej jednostki Bóg nie może użyć do Swoich celów. Znając złe serca takich, Bóg sprzeciwia się im i odsuwa na bok, a jeśli okażą się zupełnie niepoprawnymi, odrzuca ich czując do nich odrazą.
|
| Równoległe cytaty:
1 Sam. 2:3; Ps. 10:2-7, 11; Przyp. 3:32; 6:16-19; 11:20; 12:22; 15:8, 9, 26; 21:27; 24:9; 28:9; 29:27; Jer. 9:23 24; 13:15; Mar. 7:21, 22; 2 Tym. 3:2; Jak. 4:6; 1 Jana 2:16. |
| Pieśni:
125, 95, 130, 136, 145, 183, 198. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem pyszny, czy pokorny? W jaki sposób stałem się takim? Z jakimi wynikami? |
| |
| 30
WRZEŚNIA |
|
|
Miłość Chrystusowa przyciska nas
|
|
2 Kor. 5:14.
|
|
Zdefiniowanie miłości jako takiej wydaje się niemożliwe. W najlepszym razie możemy określić jej działanie. Ci, którzy posiadają miłość z jej cechami charakterystycznymi są w stanie ją ocenić, ale nie są w stanie jej wytłumaczyć - jest Boska, Boskim podobieństwem w sercu, słowie, postępowaniu, myślach, nadzoruje wszystkie Boskie atrybuty i stara się w pełni je kontrolować. Jako wyznawcy i uczniowie Chrystusa, jesteśmy w Jego szkole, a wielka lekcja, której On nas codziennie uczy, jest lekcją miłości. Musimy się jej zupełnie nauczyć, jeśli chcemy osiągnąć kres i otrzymać nagrodę naszego powołania we wszystkich jej różnych zarysach i odgałęzieniach. Miłość podtrzymuje wszystkie słowa, myśli i czyny w naszym codziennym życiu i ma z nimi związek. Wyrażają to słowa poety: "Światło piękno kolorów odkrywa, Miłość olśniewa działanie łask".
|
|
Przez miłość Chrystusową możemy rozumieć: (1) miłość jaką nasz Pan Jezus ma w Swoim sercu, (2) miłość jaką my mamy w swoich sercach do Niego i 3) miłość jaką mamy w swoich sercach podobną do tej, którą On ma w Swoim sercu. Ostatnie dwa znaczenia odnoszą się do powyższego tekstu. Nasza miłość do Chrystusa ożywia nas do działania i cierpienia. Miłując Go zachowujemy Jego nauki. A nawet w pełniejszym znaczeniu miłość podobna do Chrystusowej, do Boga, Jezusa, braci, świata i naszych nieprzyjaciół, pobudza nas w naszym postępowaniu. Istotnie, pięknym jest serce, w którym panuje niepodzielnie taka miłość! Bogate i wyborne błogosławieństwa otrzymuje i udziela takie serce na chwałę Boga!
|
| Równoległe cytaty:
Jan 14:15, 21, 23, 28; 15:9; Rzym. 5:5; 8:28; 1 Kor. 8:3; Gal. 5:6, 22; Efez. 3:17-19; Filip. 1:9; Kol. 3:14; 2 Tes. 3:5; Żyd. 6:10; 1 Jana 2:5, 15; 3:16-18; 4:12, 16-21; 5:1-3; 2 Jana 6.
|
| Pieśni:
165, 166, 201, 95, 198, 196, 113. |
| Pytania:
Do czego zmusiła mnie miłość Chrystusowa w tym tygodniu? Jak? Z jakimi wynikami? |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
