|
|
|
 |
|
HISTORIA
|
|
|
|
O NAS
|
|
|
|
LITERATURA
|
|
|
|
|
PYTANIA
|
|
|
|
SKLEP
|
|
|
|
DOWNLOAD
|
|
|
|
PRENUMERATA
|
| |
|
|
LINKI
|
|
|
|
ZOBACZ
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
 |
Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA
|
MARZEC
Wybierz datę:
|
| 1 MARCA
|
|
A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych, i myśli waszych w Chrystusie Jezusie |
|
Filip. 4:7 |
|
Pokój, o którym tu jest mowa, to nie nasz własny pokój. To jest pokój Boży, pokój, który otrzymujemy w wyniku uświadomienia sobie mocy, dobroci i gotowości Boga do prowadzenia nas Swoją prawicą jako Swoje dzieci. Myśl tego tekstu wskazuje, że ten pokój strzeże nas ustawicznie, jak wartownik, sprzeciwiając się każdej wrogiej czy trapiącej nas myśli lub strachowi. Pokój ten zachowuje umysł chrześcijanina w takim stanie, w którym w jego sercu panuje pokój, poczucie jedności i duchowej łączności z Panem. Strzeże także umysł chrześcijanina i jego zdolność rozumowania, instruując go i zapewniając o Boskiej mocy, mądrości i miłości.
|
|
Pokój Boży jest tym odpoczynkiem serca i umysłu, który wynika ze świadomości harmonii z Bogiem i Boskimi zarządzeniami. Zachowanie tego pokoju w sercu i jego panowanie w nas, w warunkach niepomyślnych dla naturalnego człowieka, przechodzi ludzkie zrozumienie. Przez urząd Chrystusa ten pokój strzeże serca i umysłu, zarówno przed złem, jak i w dobrem oraz dla dobra.
|
| Równoległe cytaty:
Jan 14:1,27; 16:33; Rzym. 5:1; 8:6; Kol. 1:20; 3:15; Ijob. 34:29; Ps. 4:9; 25:12,13; 29:11; 85:9; 119:165; 125:1,5; Przyp. 3:17,24; Izaj. 26:3; 28:12; 32:2,17,18; 53:5; 54:13; 57:1,2,19; Jer. 33:6; Łuk. 1:79; 2:14; Dz.Ap. 10:36. |
| Pieśni: 108, 54, 106, 107, 109, 179, 244. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu miałem ten pokój? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jak go wykorzystałem? Co z niego wynikło? |
| |
| 2
MARCA |
 |
|
Cokolwiek jest prawdziwego, cokolwiek poczciwego [godnego czci] ... o tem przemyślajcie
|
|
Fil. 4:8.
|
|
Każdy, kto sympatyzuje z fałszem lub przesadą, mniej lub więcej, kala się. Natomiast, w miarę jak oczyszcza swoje myśli i unika przesady itp., na tyle oczyszcza swój umysł i cały swój charakter. Nie wystarcza też, że jesteśmy upewnieni, co do prawdziwości pewnych spraw. Mamy je bowiem nadal poddawać próbie i rozpoznawać do jakiego stopnia są prawe i szlachetne, bo chociaż Pan przykrył niecne cechy naszych charakterów i zamierza przykrywać je do końca Swoją własną zasługą, to jednak nie możemy mieć sympatii do swego upadłego stanu, lecz przeciwnie, musimy pragnąć prawdziwej szlachetności i najwyższej jakości czci w swoich sercach, myślach i we wszystkich stosunkach z Bogiem i bliźnimi.
|
| Rzeczami prawdziwymi są rzeczy Boskiego Planu. Rzeczami "poczciwymi" są te rzeczy, które są godne czci poświęcane, święte i te które muszą być brane pod rozwagę w celu działania ze czcią. Apostoł zachęca lud Boży do rozmyślania o tych rzeczach, ponieważ taka medytacja udzieli prawdziwej mądrości i rozwinie ją w sercu i umyśle -mądrości, która wpierw jest czysta, potem spokojna, mierna, powolna, pełna miłosierdzia i owoców dobrych, nieposądzająca i nieobłudna. |
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 34:6; Ps. 33:4; 91:4; Przyp. 3:3; Izaj. 65:16; Dan. 4:37; 10:21; Zach. 8:16; Jan 8:31,32; 14:6; 17:17; Efez. 4:25; 2 Tym. 2:15; 3 Mojż. 19:35,36; 5 Mojż. 25:13-16; Ps. 24:4; Izaj. 33:15,16; Dz.Ap. 24:16; 2 Kor. 4:1,2; 8:21; 1 Tes. 4:11,12; Żyd. 13:18; 1 Piotra 2:12. |
| Pieśni:
22, 49, 296, 130, 136, 145, 315.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu rozmyślałem o rzeczach prawdziwych i godnych czci? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
|
| 3
MARCA
|
|
|
Cokolwiek sprawiedliwego ... o tem przemyślajcie
|
|
Fil. 4:8.
|
|
Nie zezwalajmy swoim umysłom rozmyślać o rzeczach niesprawiedliwych, lecz ćwiczmy się w stosowaniu testu sprawiedliwości wobec każdej swojej myśli i każdego słowa oraz czynu, starając się jednocześnie traktować drugich z innego punktu widzenia, tak dalece, jak na to pozwoli rozsądek ze stanowiska miłosierdzia, przebaczenia, współczucia i pomocy. Bądźmy jednak bardzo ostrożni w krytykowaniu każdej podjętej przez nas myśli, każdego przemyślanego planu, ażeby zasady sprawiedliwości pod żadnym pozorem nie zostały przez nas naruszone przy aprobacie naszych serc.
|
|
Sprawiedliwość jest dobrą wolą, jaką jesteśmy winni z wdzięczności za dobro nam wyświadczone. W związku z jej rozwojem w naszych charakterach powinniśmy zwracać uwagę na nasze zobowiązania wobec Boga i człowieka, które musimy zachowywać w sercach rozważając o nich we wszystkich sprawach naszego życia. Takie rozmyślanie o tym, co jest sprawiedliwe, rozwinie sprawiedliwość, podwalinę chrześcijańskiego charakteru, która stanowi podstawę Boskiego charakteru i Boskiego Tronu.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 23:1-3, 6-8; 3 Mojż. 19:13-15; Ezdr. 7:26; Ps. 82:2-4; 89:15; Przyp. 17:15; Kazn. 3:16,17; Izaj. 1:17; 59:14; Zach. 8:16; Mat. 5:23,24; Jan 7:24.
|
| Pieśni:
14, 130, 196, 145, 23, 267, 49. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu rozmyślałem o tym, co sprawiedliwe, czy nie? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 4
MARCA |
|
| Cokolwiek czystego, cokolwiek przyjemnego, cokolwiek chwalebnego ... o tem przemyślajcie |
|
Fil. 4:8.
|
|
Mamy miłować i rozwijać to, co jest czyste do tego stopnia, by to, co jest nieczyste było dla nas przykre i trapiące. Mamy pragnąć usunięcia z naszej pamięci tego, co jedynie jest możliwe, przez ciągłe rozmyślanie o rzeczach czystych i unikanie myślenia o rzeczach nieczystych. Mamy uznawać prawdziwą zacność i ją oceniać. Jeśli będziemy rozmyślać o rzeczach najczystszych, to z konieczności będziemy musieli wznieść się wysoko w naszym umysłowym polu widzenia i wtedy będziemy w stanie rozróżnić, w stopniu dla nas możliwym, urok doskonałego charakteru Boga oraz naszego Pana Jezusa Chrystusa a także proporcjonalną zacność objawioną w tym lub tamtym naśladowcy Jezusa, postępującym ściśle Jego śl ada mi.
|
|
Przez czystość rozumie się bezgrzeszny cel chwalenia Boga. Przez to, co jest przyjemne rozumie się ocenę dobrego charakteru i dobrych zasad. A przez to, co jest chwalebne rozumie się to, co jest w harmonii z właściwymi wzorcami. Rozmyślanie tylko o takich rzeczach może oczyścić nasze zamiary, rozwinąć bezinteresowną miłość i podnieść charakter na wyższy poziom.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 12:7; 19:9; 24:3-5; 119:40; Przyp. 15:26; 20:9; Mat. 5:3-12; Jan 15:9-17; 1 Tym. 1:5; 3:9; 2 Tym. 2:22; Rzym. 12:9-21; 1 Kor. 13; 2 Kor. 6:8; Kol. 3:12-17; Żyd. 11:2,39; 1 Jana 4:7-21; Przyp. 22:1; Kazn. 7:1.
|
| Pieśni:
1, 4, 95, 196, 198, 201, 267.
|
| Pytania:
Czy w tym tygodniu rozmyślałem o rzeczach czystych, przyjemnych i chwalebnych, czy o im przeciwnych? Jakimi były okoliczności i wyniki?
|
| |
| 5
MARCA |
|
|
Jeźli która cnota, i jeźli która chwała, o tem przemyślajcie
|
|
Fil. 4:8.
|
| O rzeczach cnotliwych lub cennych, o rzeczach pod każdym względem godnych chwały oraz o szlachetnych słowach, uczynkach i uczuciach możemy bezpiecznie rozmyślać i w konsekwencji dochodzić do wniosku, że sami wznosimy się do tych ideałów, którymi karmią się nasze nowe serca, umysły i wole. W ten sposób coraz bardziej bywamy przekształcani w teraźniejszym życiu przez odnawianie naszych umysłów i coraz bardziej zbliżani do chwalebnego podobieństwa naszego Pana i Mistrza przez stopniową przemianę z chwały w chwałę, centymetr po centymetrze, krok po kroku. Jeśli nasze myśli pozostaną w tej postawie a nasza jedność z Panem zostanie zachowana, będziemy mieli udział w zmartwychwstaniu sprawiedliwych, które udoskonali nas na obraz i podobieństwo Pana. |
|
Cnoty odnoszą się bardziej do łask sprawiedliwości, a chwały do łask miłości bezinteresownej. Umysł jest związany z myśleniem, dlatego bardzo szlachetne jest kompletowanie dobrych myśli i przymiotów, cnót i chwał! Na niskim poziomie kontemplacji znajdują się rzeczy, na wyższym osoby, lecz na najwyższym jest kontemplowanie szlachetnych myśli i zalet, szczególnie istniejących w Bogu, Chrystusie i świętych. Jest to także najlepszy sposób stania się takimi, jakimi oni są.
|
| Równoległe cytaty:
2 Piotra 1:3,5; Joz. 1:8; Ps. 1:2; 4:5; 19:15; 39:4; 49:4; 63:6,7; 77:11-13; 104:34; 119:11,15,16, 23,48, 59,97,99; 139:17,18; 193:5; 1 Tym. 4:13. |
| Pieśni:
198, 95, 141, 1, 125, 150, 196. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu rozmyślałem o cnotach i chwałach? Jak? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 6
MARCA |
|
| Bomci się ja nauczył, na tem przestawać, co mam. Umiem i uniżać się, umiem i obfitować |
|
Fil. 4:11,12.
|
|
Jeśli dochodzimy do wniosku, że doświadczenia w naszym życiu są bardzo urozmaicone, możemy wnosić, iż Pan widzi, że potrzebujemy zarówno wyżyn jak i głębin powodzenia i przeciwności, aby nas właściwie poinstruować i przygotować do stanowisk, które On dla nas przeznaczył w przyszłości. Przeto, jak Apostoł, tak i my nauczmy się obfitować, nie pozwalając, by powodzenie w doczesnych dobrach spowodowało odchylenie od naszych ślubów poświęcenia. I nauczmy się także być zadowolonymi wtedy, gdy znajdujemy się w potrzebie (niedostatku), nie pragnąc niczego poza tym, co Pańska mądrość i opatrzność udzieli nam jako najlepsze.
|
|
Zadowolenie we wszelkich okolicznościach jest chwalebnym osiągnięciem i ideałem, do którego lud Pański powinien ciągle dążyć. Istotnie niewielu jest takich, którzy mogą znosić poniżenie z zadowoleniem, a jeszcze mniej jest takich, którzy mogą znieść powodzenie z zadowoleniem. Tak więc tylko przez liczne doświadczenia poniżające i wywyższające uczymy się przyjmować wszystko z ukontentowaniem.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 16:8; 17:1,22; 30:8; Kazn. 4:6; 5:12; Łuk. 3:14; 1 Kor. 7:20,24; 2 Kor. 6:9,10; 1 Tym. 6:6-12; Żyd. 13:5,6; Ps. 16:6; 37:7,16; Przyp. 14:14; 15:13,15,30.
|
| Pieśni:
50, 94, 15, 170, 176, 179, 244. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia w odniesieniu do tego tekstu? Jaki był ich wynik?
|
| |
| 7
MARCA
|
|
| Jeźli miłujemy jedni drugich, Bóg w nas mieszka, a miłość jego doskonała jest w nas
|
| 1 Jana 4:12. |
| To czy ja w Boskiej ocenie znaczę cokolwiek, czy też nic nie znaczę, zależy raczej od miary mojej miłości do Niego, do Jego braci, do Jego sprawy i świata w ogóle, nawet do moich nieprzyjaciół, niż od mojej wiedzy, popularności i krasomówstwa. Przeto w ocenianiu charakteru na pierwszym miejscu mamy stawiać miłość, biorąc ją pod uwagę jako zasadniczy probierz naszej bliskości z Panem i przyjęcia nas przez Niego. Ci, którzy otrzymali Ducha Świętego powinni być dobrze usposobieni. W żaden sposób nie pokażemy lepiej, że sławimy Tego, który nas wyrwał z ciemności do Swojej dziwnej światłości, niż przez okazanie ducha miłości w każdodziennych sprawach życiowych. |
| Pismo Święte wskazuje, te Bóg jest miłością i że mieszka w Swym ludzie, nie osobiście, lecz przez Swego Ducha, przez zalety Swego charakteru. Zatem, w każdym, kto tę zaletę miłości okazuje, zamieszkuje Bóg, a ten, kto tę zaletę manifestuje w różnych doświadczeniach życiowych, będzie miał radość z dostrzegania w sobie udoskonalonej miłości Boskiej. |
| Równoległe cytaty:
Jan 3:16; 6:54-56; 13:34 14:21-23; 15:7-12; 17:21; 1 Kor. 3:16; 6:19; 2 Kor. 6:16; 1 Jana 3:16-18, 22-24; 4:7,13,15-19; Rzym. 8:8-17; Gal. 4:5, 6.
|
| Pieśni:
165, 166, 23, 47, 74, 114, 105. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia związane z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jaki był wynik? |
| |
| 8
MARCA
|
|
|
Bóg ułożył członki, każdy z nich z osobna w ciele, jako chciał
|
|
1 Kor. 12:18.
|
| Żaden członek Ciała Chrystusowego nie może powiedzieć, że nie potrzebuje drugiego członka i żaden członek nie może powiedzieć, że nie ma niczego takiego, czego by on nie mógł zrobić w służbie dla Ciała. Pod przewodnictwem naszej chwalebnej Głowy, każdy członek, który jest napełniony Jego Duchem, pragnąc Mu służyć, może być użyteczny. A kiedy nastąpi czas nagradzania, to kto wie, ile z użyteczności Pawła i Apollosa będzie przypisane niektórym pokornym jednostkom, takim jak Akwilas i Priscilla, które różnymi sposobami usługiwały i zachęcały, a także podtrzymywały swych zdolniejszych braci w Pańskim dziele. |
| Gdybyśmy mogli nauczyć się tej lekcji, że Bóg umieszcza członki w Ciele, tak jak to się Jemu podoba, to nie tylko nie zazdrościlibyśmy współczłonkom ich stanowisk, ale radośnie byśmy z nimi współpracowali w wypełnianiu przywilejów związanych z zajmowanymi przez nich miejscami. Bóg jest zadowolony z umieszczania każdego członka w Ciele tam, gdzie może najlepiej pomóc drugim i gdzie sam może otrzymać najwięcej pomocy od drugich. |
| Równoległe cytaty:
1 Kor. 12:5-31; 3:5; 4:1-16; Rzym. 12:38; 8:29; Efez. 1:22, 23; 2:15; 4:3-6, 11-1 5; 5:23,30; Kol. 1:24; 2:10; Dz.Ap. 2:36; Żyd. 3:3,6; Obj. 1:13; 2:1. |
| Pieśni:
21, 23, 94, 96, 170, 6, 322. |
| Pytania:
Jak zachowywałem się w tym tygodniu wobec braci? Dlaczego tak się zachowywałem? Jakie były wyniki? |
| |
| 9
MARCA |
|
| Albowiem nie jest Bóg niesprawiedliwy, aby zapamiętał pracy waszej i praco wit ej miłości, którąście okazali ku imieniu jego, gdyście służyli świętym i jeszcze służycie |
| Żyd. 6:10. |
|
Żadne dziecko Boże nie powinno być zadowolone w obecnym czasie żniwa z przemijających dni oraz z cennych sposobności służby i współpracy z drugimi, bez wysiłków podnoszenia codziennie królewskiego sztandaru i publicznego okazywania cnót Tego, który je powołał z ciemności do światłości lub też bez pomagania tym i współdziałania z tymi, których Pan w Swej opatrzności umieścił na bardziej korzystnym stanowisku w pełnieniu publicznej posługi.
|
|
Działalność i praca wypływająca z miłości, którą święci podejmują w celu rozwinięcia i udoskonalenia się wzajemnego na podobieństwo Chrystusowe, powinna przede wszystkim być prowadzona dla Jego imienia, dla chwały Bożej. Taką działalność i pracę wypływającą z miłości - o chwalebna myśli! - Bóg uznaje z oceną a Jego sprawiedliwość nie pozwala Mu o niej zapomnieć.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 14:31; 22:9; 28:27; 31:20; Mat. 10:40-42; 18:5,6; Dz.Ap. 11:29; 24:17; Rzym. 12:13; 15:25,26; 2 Kor. 8; 9; 1 Tes. 1:3,6,7; 2 Tym. 1:18.
|
| Pieśni:
46, 11, 19, 45, 235, 286, 333. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia w odniesieniu do powyższego tekstu? Jak one przebiegały? Jakie były ich wyniki?
|
| |
| 10
MARCA |
|
|
Napominajcie jedni drugich na każdy dzień, póki się Dziś nazywa, aby kto z was nie był zatwardzony oszukaniem grzechu
|
|
Żyd. 3:13.
|
| Jeśli uświ ada miamy sobie, że w jakiejś mierze ogarnia nas duchowy letarg, paraliżując niedostrzegalnie nasze duchowe zmysły, a Prawda w pewnym stopniu traci swoją ożywczą władzę nad nami, to pierwszym naszym obowiązkiem powinno być udanie się do modlitwy i społeczności z Bogiem oraz Jego Słowa, aby oczyszczająca moc tego słowa mogła być okazana. Albowiem staliśmy się uczestnikami Królestwa z Chrystusem, jeśli tylko początek tego gruntu aż do końca stateczny zachowamy (Żyd. 3:14). |
|
Grzech na skutek różnych dróg przystępu jest niezmiernie zwodniczy, a jego pozornie słuszne zabiegi wywierają na pewno znieczulający wpływ na ulegające mu serce. Dlatego uczniowie Chrystusa przez cały Wiek Ewangelii mają przywilej wzajemnego napominania się codziennie, ażeby w ten sposób mogli pozostawać bez zmazy. O ile bardziej ten obowiązek i przywilej spoczywa na nas, gdy dostrzegamy, iż dzień szybko się przybliża!
|
| Równoległe cytaty:
Dz.Ap. 13:15; 20:2; Rzym. 12:8; 2 Kor. 9:5; 1 Tym. 6:2; Tyt. 2:15; Żyd. 12:3,4; 13:22; 5 Mojż. 29:18; Ps. 9:16,17; Przyp. 5:22; Izaj. 57:20,21; Mar. 7:21-23; Gal. 6:7,8; 1 Piotra 4:3.
|
| Pieśni:
145, 198, 34, 114, 196, 4, 130. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu usiłowałem zachęcać braci do udziału w dobrym boju wiary? Dlaczego? Jak? Jakie były wyniki? |
| |
| 11
MARCA |
|
| Przetoż i my, mając tak wielki około siebie leżący obłok świadków, złożywszy wszelaki ciężar i grzech, który nas snadnie obstępuje, przez cierpliwość bieżmy w zawodzie, który nam jest wystawiony |
| Żyd. 12:1. |
|
Wy, którzy dostrzegacie nagrodę dla powołanych przez Jehowę i którzy usiłujecie biec do celu, "przepaszcie biodra wasze prawdą", wzmocnijcie swoje wysiłki i obwarujcie swoje cele, odnówcie postanowienia, podwójcie czujność, odrzućcie ciężary niepotrzebnych doczesnych trosk, pomnóżcie gorliwość i, jak Apostoł zaleca, bieżcie cierpliwie w przedstawionych wam zawodach. Biegnijcie, nie jak ktoś kto się męczy na próżno, ale jak ten, który ma przed sobą cel i jest zdecydowany w żarliwym wysiłku uczynić pewnym swoje powołanie i wybór.
|
|
Wzniosły przykład Starożytnych Godnych, jakim oni otaczając nas, tak jak typ otacza swój antytyp, świadczą o Boskiej wierności wobec lojalnych, napomina nas do odrzucenia otaczających nas grzechów i błędów oraz ciężarów samolubstwa i światowości, które nam przeszkadzają w biegu po nagrodę. Tak uwolnieni możemy z większą gotowością trwać w tym biegu o osiągnięcie i utrzymanie podobieństwa Chrystusowego.
|
| Równoległe cytaty:
11:2-40; Jak. 5:10,11; Ps. 19:13,14; 2 Kor. 7:1; Kol. 3:8; 1 Piotra 2:1; Fil. 3:13,14; 1 Kor. 9:24,26; Żyd, 6:1; Łuk. 21:19; Żyd. 10:36; Jak. 1:4: 5:7.
|
| Pieśni:
20, 200, 136, 95, 221, 78, 145. |
| Pytania:
Co w tym tygodniu uczyniłem z moimi "ciężarami", obstępującymi grzechami i biegiem po nagrodę? jakimi były moje pobudki, pomoce, przeszkody i wyniki?
|
| |
| 12
MARCA |
|
| Koniec przykazania jest miłość z czystego serca i z sumienia dobrego i z wiary nieobłudnej |
| 1 Tym. 1:5. |
| Mamy dobrze pamiętać o tym, że ostatecznym celem wszelkich Boskich działań wobec nas i z nami oraz ostatecznym znaczeniem wszystkich Boskich obietnic nam uczynionych, jest rozwój miłości, która jest Boskim podobieństwem, ponieważ Bóg jest miłością. Aby rozwinąć tę miłość w nas, w znaczeniu i do stopnia zamierzonego przez Pana, jest koniecznym, by pochodziła z serca czystego, w zupełnej zgodzie z Panem i Jego prawem miłości, całkowicie sprzeciwiając się przeciwnikowi i jego prawu samolubstwa. |
|
Piękne przymioty dojrzałego chrześcijańskiego charakteru, podobnie jak przymioty Boskiego charakteru, to mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc. Chociaż te wszystkie cechy nawzajem się podtrzymują, to jednak tą jedną, która między nimi najjaśniej świeci jest miłość. Celem pozostałych trzech jest jej rozwinięcie, a ostatecznym celem rozwinięcia charakteru jest zwierzchność Boskiej miłości zgodnej z mądrością, sprawiedliwością i mocą, podtrzymywanej przez te zalety i z nich wypływającej.
|
| Równoległe cytaty:
Mat. 7:12; Rzym. 13:8-10; Jan 13:35; Efez. 1:4; Gal. 5:14; Kol. 3:14; 1 Kor. 13; Jak. 2:8; 1 Jana 3:18,19; 1 Piotra 1:22; 3:8; 4:8; Żyd. 9:14; Dz.Ap. 15:8,9; 1 Kor. 6:11; Tyt. 3:5; Fil. 2:13.
|
| Pieśni:
201, 165, 105, 125, 154, 130, 1. |
| Pytania:
Co ten tekst dla mnie uczynił? Jak? Co mi pomagało lub przeszkadzało? Jakie towarzyszyły okoliczności? Jakie były wyniki? |
| |
| 13
MARCA |
|
| Ile tedy nas doskonałych, toż rozumiejmy; a jeźlż co inaczej rozumiecie, i toć wam Bóg objawi. Wszakże w tem, czegośmy doszli, według jednegoż sznuru postępujmy |
| Fil. 3:15,16. |
|
Niezbędnym jest, aby ci, którzy osiągnęli stan doskonałej miłości byli aktywnie zaangażowani w służbie Pańskiej, kładąc swoje życie dla braci. Tacy muszą stać, nie tylko jako przedstawiciele Boga i zasad sprawiedliwości, lecz także jako przedstawiciele mocnych w Panu i w sile mocy Jego oraz wierze w Jego Słowa, gotowi, chętni i zdolni do zachęcania pozostałych biegnących w zawodach, aby i oni podobnie mogli osiągnąć ten "kres".
|
|
Przeszłe osiągnięcia w zakresie charakteru stanowią podstawę do obecnego rozwoju i obietnicę przyszłego. Wierne korzystanie z tego, co już zdobyliśmy, będzie powodowało dalszy wzrost. Takie jest odczucie serc tych wszystkich, których serca są zupełnie ugruntowane w Bogu i bez względu na ich braki w dziedzinie służby, wiedzy lub łaski, Bóg będzie uznawał takie ich usposobienie jako podstawę do dalszego wzrostu w służbie, wiedzy i łasce, którymi On we właściwym czasie ich obdarzy.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 1:1; Ps. 37:37; Mat. 5:48; 19:21; 1 Kor. 2:6; 14:20; 2 Kor. 13:11; Efez. 4:11-13; Kol. 4:12; Żyd. 5:14; 1 Piotra 5:10; Gal. 5:10; Rzym. 12:16; 15:5; Fil. 2:2; 4:2; Gal. 6:16.
|
| Pieśni:
267, 1, 20, 23, 95, 170, 315. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu usiłowałem wprowadzić w czyn sugestie powyższego tekstu? Z jakimi wynikami? |
| |
| 14
MARCA
|
|
| Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest, niżeli ten, co dobył miasta |
| Przyp. 16:32.
|
| Podczas gdy wszyscy ci, którzy usiłują być kopiami drogiego Syna Bożego, powinni pozbywać się gniewu w sensie nienawiści, złośliwości, niesnasek i zazdrości, to gniew w znaczeniu sprawiedliwego oburzenia przeciwko niesprawiedliwości, przeciwko grzechowi w jego różnych formach, jest właściwy. I chociaż powinno się stosować go z wielkim umiarem, wspierać miłością, to jednak w pewnych okolicznościach byłoby złem nie odczuć sprawiedliwego gniewu i nie okazać go. |
|
Powodem, dla którego powolni do gniewu są lepsi od mocarzy, jest miłość i sympatia pobudzająca ich do okazywania tolerancji słabościom drugich, do czego mocarz nie byłby zdolny. A powodem, dla którego ten, co panuje nad swoim sercem jest większy od tego, który zdobył miasto, jest to, że wysiłek wyparcia szatana, świata i ciała z fortecy serca wymaga większej wytrwałości, waleczności oraz doskonałej strategii od wysiłku tego, który zdobył miasto. Takie panowanie nad sobą jest prawdziwym podbojem.
|
| Równoległe cytaty:
Przyp. 25:23; 1 Kor. 13:4,7; 2 Kor. 6:46; Gal. 5:22,23; Efez. 4:1,2,26,31,32; Kol. 1:11; 3:12,13; 1 Tym. 1:16; 2 Tym. 3:10; 4:2; 1 Sam. 10:27; 24:1-15; Mat. 27:12-14; 1 Kor. 9:25,27; Tyt. 2:2. |
| Pieśni:
13, 44, 1, 244, 179, 274, 99. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem nieskwapliwym i panowałem nad sobą? W jakich okolicznościach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 15
MARCA |
|
| Sprawiedliwy z wiary żyć będzie |
| Żyd. 10:38. |
| To, że przez wiarę otrzymujemy pierwszy impuls życia nie wystarcza. Przeszedłszy w ten sposób z śmierci do życia, musimy trwać w odbieraniu i przyswajaniu duchowego pokarmu, ażebyśmy przez niego mogli urosnąć. Musimy postępować według wiary i poddawać się kierownictwu Ducha Świętego przez Słowo Prawdy. Życie z wiary jest sprawą osobistą, tak w odniesieniu do serca, jak i głowy. Jest ono czymś więcej, aniżeli przyjęciem doktryn, które uznajemy za biblijne i dlatego prawdziwe, jest przyswajaniem sobie tego, o czym przekonaliśmy się, że jest Prawdą. W ten sposób zasady Prawdy stają się naszymi zas ada mi a jej obietnice naszym natchnieniem. |
|
Wysiłki człowieka znajdującego się w stanie upadku, zmierzające do zdobycia życia wiecznego przez uczynki okazały się zgubne. ofiara Chrystusa umożliwiła udzielenie sprawiedliwości niezależnie od Zakonu tym, którzy w nią wierzą. Kto, więc, przyjmuje Chrystusa za swego Zbawiciela, zyskuje przypisany przez wiarę żywot wieczny, w ten sposób sprawiedliwy będzie żył - osiągał przez wiarę przypisane życie. Poświęceni żyją także przez wiarę w tym znaczeniu, że postępują według wiary, co różni się od życia według widzenia. I, ostatecznie, przez wiarę uzyskuje się rzeczywiste życie wieczne na wszystkich poziomach bytu. W ten sposób, w potrójnym znaczeniu, sprawiedliwy będzie żył przez wiarę.
|
| Równoległe cytaty:
Abak. 2:4; Jan 3:15, 16, 36; 5:24; 6:40; Rzym. 1:17; 3:19-5:1; 10:4; Gal. 2:16-21; 3:5-13, 21-26; Efez. 2:8-10; Filip. 3:9; Żyd. 11:3-39; Jak. 2:17-26. |
| Pieśni:
174, 15, 54, 124, 178, 246, 295. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu żyłem przez wiarę? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?
|
| |
| 16
MARCA |
|
| My wiemy, żeśmy przeniesieni z śmierci do żywota. iż miłujemy braci; ... i myśmy powinni kłaść duszę za braci |
| 1 Jana 3:14,16. |
| Jedną z ostatecznych i najbardziej przenikliwych prób dla tych "braci" i jedyną, w której, być może, większość już rozbudzonych i uzbrojonych upadnie, będzie miłość do braci, Widocznie liczne jednostki upadną na tym punkcie i dlatego nie będą godne hojnego wejścia do Królestwa. Gdyby ktoś był szczególnie słaby i narażony na potknięcia, prawdziwy żołnierz krzyża nie będzie nim gardził ani mu urągał, tak jak nie uczyniłby tego Starszy Brat i Wódz. Przeciwnie, tym bardziej będzie on czuwa? i pomagał słabszemu, chociaż sam czułby się lepiej w towarzystwie mocniejszego. |
|
Jednym z dowodów naszego usprawiedliwienia i napełnienia Duchem jest miłość do braci, uczniów Jezusa Chrystusa. Ten, który rozwinął tę zaletę do stopnia samozaparcia, tak, że z wdzięcznością i ocenieniem kładzie rycie za braci z powodu swego pokrewieństwa z nimi w Chrystusie, może odpocząć w upewnieniu się o posi ada niu tego Ducha. My, którzy zostaliśmy przyjęci do rodziny Bożej, mamy wobec Pana obowiązek oddawania życia za braci. Ten obowiązek jest długiem, jaki nakł ada na nas przymierze, pod którym się znajdujemy.
|
| Równoległe cytaty:
Jan 13:34,35; 15:9-19; Rzym. 12:9,10; 13:8-10; 1 Kor. 13; Gal. 5:13, 22; Kol. 2:2; 3:12-14; 1 Tes. 3:12; 4:9; 1 Piotra 1:22; 2:17; 3:8; 4:8; 1 Jana 2:10; 3:11,17,18,23; 4:7,11,12,20,21. |
| Pieśni:
299, 208, 165, 166, 167, 22, 170. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu miłowałem braci i im służyłem? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 17
MARCA |
|
| Przetoż weźmijcie od niego ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Albowiem każdemu, który ma, będzie dano, i obfitować będzie; a od tego, który nie ma, i to, co ma, będzie od niego odjęto |
| Mat. 25:28,29. |
| Dlaczego jako ilustrację tych, którzy zakopują swoje talenty wybrano człowieka mającego jeden talent? Dlatego, by pokazać odpowiedzialność tych, którzy mają najmniej, by pokazać, że Pan spodziewa się, iż nawet najmniejszy z Jego poświęconego ludu będzie wiedział o tych talentach (sposobnościach), które ma w swym posi ada niu i będzie ich używał oraz o tym, że nie będą bez winy nawet ci, którzy mają najmniejszą możność (sposobność) służenia Jemu, Jego braciom i Jego Prawdzie, a którzy tę możność zaniedbują. |
| Talenty są to sposobności, których Bóg udziela każdemu odpowiednio do jego zdolności w pełnieniu służby. Ci, którzy nie wykorzystują tych sposobności zostaną pozbawieni wszystkich, a tymczasem ci, którzy je wykorzystują nie tylko zatrzymują swoje własne, lecz ponadto zyskują sposobności innych jednostek, nawet te utracone przez niedbalca. Niech to będzie ostrzeżeniem dla każdego z nas, by obecnie wykorzystywać i spełniać cenne sposobności służby. |
| Równoległe cytaty:
1 Kor, 4:1,2; Mat. 13:12; Mar. 4:25; Łuk. 8:18; 12:35-38, 42; 16:2; 19:26; 1 Kor. 15:10; 3 Mojż. 10:1-7; Dz.Ap. 1:20; Mat. 24:45-51; 1 Piotra 4:10. |
| Pieśni:
208, 13, 130, 136, 145, 183, 299. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem wiernym czy niewiernym szafarzem? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 18
MARCA |
|
| Przepasawszy biodra myśli waszej, i trzeźwymi będąc, doskonałą miejcie nadzieję ku tej łasce, która wam dana będzie w objawienie, Jezusa Chrystusa |
| 1 Piotra 1:13. |
|
"Przepasawszy biodra myśli waszej" na długi, trwały i zdecydowany wysiłek, "trzeźwymi bądźcie". Nie pozwólcie sobie na podniecenie, a pod wpływem tego podniecenia na wyczerpanie waszej duchowej żywotności w bardzo krótkim czasie i w następstwie tego na ponowne popadnięcie w oziębłość czy zniechęcenie. Starajcie się rozważnie i troskliwie postępować przygotowując się we wszelkich ćwiczeniach oraz próbach wiary i cierpliwości do długiej i cierpliwej wytrwałości, potrzebnej do udowodnienia kto jest zwycięzcą i godnym tej błogosławionej nagrody, obiecanej "temu, co zwycięży". Bieg jaki jest przed nami nie powinien się odznaczać zrywami, lecz "cierpliwym wytrwaniem w uczynku dobrym".
|
|
Chrześcijanin powinien ciągle być w pogotowiu ze swoją wiedzą, tak uporządkowaną, aby był gotowy do służby, Nie impulsywność, lecz rozważna trzeźwość powinna cechować jego umysłowe przyzwyczajenia. Z takim usposobieniem szczera nadzieja otrzymania ofiarowanej mu chwalebnej nagrody podczas Wtórego Przyjścia Pana, będzie stałą inspiracją do działania, bycia i trwania na chwałę Panu.
|
| Równoległe cytaty:
Łuk. 12:34,35; Rzym. 13:13; Efez. 6:14; 1 Tes. 5 6,8; 1 Piotra 4:8; 5:8; 1 Kor. 1:7; Fil. 3:20; Tyt. 2:13; Żyd. 6:18,19; 2 Piotra 3:12.
|
| Pieśni:
21, 25, 32, 58, 92, 216, 320. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem rozważny, gotowy do służby i pełen błogosławionej nadziei, czy nie? Jak to na mnie wpłynęło? |
| |
| 19
MARCA |
|
| Jako synowie posłuszni, którzy się nie przypodobywacie przeszłym w nieumiejętności waszej pożądliwościom; Ale jako ten, który was powołał, święty jest, i wy bądźcie świętymi we wszelkiem obcowaniu |
| 1 Piotra 1:14,15. |
|
Niektórzy chrześcijanie mają błędne pojęcie, mniemając, że to Bóg dokonuje w nich wszelkich przekształceń, że dzieci Boże są bierne w jego ręku. Tymczasem Piotr tego tak nie wyraża. On nas napomina do kształtowania samych siebie zgodnie z Boskimi instrukcjami. Praca więc musi być wykonana w nas i dookoła nas. Ci, którzy nie pracują, którzy biernie wyczekują, by Pan dla nich dokonywał cudów, bywają bardzo zawiedzeni i dają przeciwnikowi wielką przewagę nad sobą, którą ten z pewnością wykorzysta, by związać im ręce i nogi i wrzucić w ciemności zewnętrzne, chyba, że otrząsną się z tego, by pracować nad własnym zbawieniem z bojaźnią i ze drżeniem.
|
|
Byliśmy kiedyś sługami szatana kierując się w swym postępowaniu grzesznością, samolubstwem, światowością, nieznajomością i błędem. Jako dzieci Boże, jesteśmy teraz posłuszni Temu, który jest święty, którego doskonała wola, łącząc mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc, przyjęta do serca, przeobraża Jego dzieci na swoje własne podobieństwo. Różnica między starym, a nowym usposobieniem jest większa, niż między dniem, a nocą.
|
| Równoległe cytaty:
Gal. 4:6; 3:26; Rzym. 12:2; 8:14-16; 1 Piotra 4:2; 1 Jana 2:15; 3:3; Łuk. 1:74,75; Efez. 2:10; 1 Kor. 2:12; 6:9-11; 2 Kor. 7:1; 1 Tes. 4:7; Żyd. 12:14; 2 Piotra 3:11; Kol. 1:22; 3 Mojż. 11:44; 19:2. |
| Pieśni:
91 21 74 78 90, 194, 267. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z myślą podstawowego tekstu? Jak je przyjąłem? Jakie były wyniki? |
| |
| 20
MARCA |
|
| Jeźli wy zostaniecie w słowie mojem, prawdziwie uczniami moimi będziecie; I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi |
| Jan 8:31,32 |
|
Boską Prawdę można znaleźć tylko w przewodach wyznaczonych przez Boga, a tymi przewodami są: Pan, Apostołowie i Prorocy. Stałe uznawanie doktryn przedstawionych w ich natchnionych pismach, studiowanie ich i rozmyślanie o nich, ufanie im bez zastrzeżeń oraz wierne przystosowywanie do nich swoich charakterów, jest tym, co stanowi pozostawanie w Słowie Pańskim. Jeśli w taki sposób pozostajemy w Słowie Pana, jako poważni i szczerzy uczniowie, to istotnie "poznamy Prawdę" i będziemy "mocni w wierze" oraz "gotowi ku daniu odpowiedzi... o tej nadziei, która jest w nas", "iżbyśmy bojowali o wiarę raz świętym podaną", "on dobry bój wiary ... i wyznali dobre wyznanie", niezachwianie "cierpiąc złe, jako dobrzy żołnierze Jezusa Chrystusa", aż do końca naszego biegu.
|
|
Nasz Pan zapewnia nas, że Słowo Boga jest Prawdą. ci, którzy pozostają w Jego Słowie - jako jego uczniowie i wykonawcy - poznają je ostatecznie jako Prawdę z oczywistą mocą wrażliwego serca. To uczyni ich prawdziwymi uczniami Chrystusa, z sercami poddanymi Słowu, uwolnionymi od grzechu, samolubstwa, światowości oraz błędu i wolnymi w realizowaniu sprawiedliwości, prawdy, miłości i umysłowości obywateli Królestwa.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 18:19; 2 Mojż. 19:5; 24:7; 4 Mojż. 9:23; 14:24; Neh. 1:5; Ps. 1:2; 99:7; 111:10; 143:10; Izaj. 1:19; Mat. 5:19; 13:23; Łuk. 6:46-48; 8:36; Jan 14:15. |
| Pieśni:
315, 22, 44, 154, 296, 54, 246. |
| Pytania:
Co ten tekst oznaczał dla mnie w tym tygodniu? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?
|
| |
| 21
MARCA
|
|
| Miłujcie nieprzyjacioły wasze; błogosławcie tym, którzy was przeklinają; dobrze czyńcie tym, którzy was mają w nienawiści, i módlcie się za tymi, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was |
| Mat. 5:44. |
|
Oto sposób sprawdzenia rzeczywistego usposobienia swoich serc wobec nieprzyjaciół. Czy mógłbyś pogodnie świadczyć im uprzejmość i pomagać w miarę swoich możliwości w dostrzeżeniu błędu w ich postępowaniu i przezwyciężeniu go? Czy możesz tkliwie modlić się za nimi, cierpliwie znosić ich słabości, ignorancję, brak postępu i starać się szlachetnym przykładem pokazać im doskonalszą drogę? Jeśli tak, to grzech jest tym, czym pogardzasz a nie grzesznik. Grzechu powinieneś nienawidzić, lecz nie grzesznika. Dopóki nieomylny sąd Boga nie oznajmi, że grzech i grzesznik są nierozłącznie z sobą związani, niechaj miłość wesprze brata towarzysza.
|
|
Najwyższą formą miłości jest miłość do nieprzyjaciół. Nie ma niczego trudniejszego do rozwinięcia, jak miłość do nieprzyjaciół. Ten, kto może miłować, błogosławić, świadczyć dobro i modlić się za swoich nieprzyjaciół, jest naprawdę bogaty w charakterze. A jeśli utrzyma tę zaletę niezachwianą do końca, zapewni sobie wejście do wiecznego Królestwa, ponieważ posi ada nie tej zalety zakł ada posi ada nie właściwej miłości do Boga, Jezusa, braci i rodzaju ludzkiego, co w połączeniu stanowi doskonałą miłość.
|
| Równoległe cytaty:
2 Mojż. 23:4,5; Przyp. 20:22; 24:29; 25:21; Łuk. 6:27,35; Rzym. 12:14,17,19,20; Mat. 5:10-12, 45-47; Łuk. 23:34; Dz.Ap. 7:60; 1 Kor. 4; 12,14; 1 Piotra 2:2.3. |
| Pieśni:
322, 105, 134, 93, 130, 136, 25.
|
| Pytania:
Jak w tym tygodniu rozumiałem ten tekst? Jak postępowałem w jego świetle? Co mi pomagało lub przeszkadzało? Jaki byt skutek? |
| |
| 22
MARCA |
|
| Gdybyśmy się sami rozsądzali, nie bylibyśmy sądzeni. Lecz gdy sądzeni bywamy, od Pana bywamy ćwiczeni, abyśmy z światem nie byli potępieni |
| 1 Kor. 11:31,32. |
|
Upewnienie chrześcijan co do swoich zysków i strat oraz tego jak, kiedy i gdzie one mają miejsce w naszej ciągłej walce ze światem, ciałem i szatanem, z pewnością będzie korzystne dla wszystkich, którzy szczerze prowadzą taki rachunek, by podobać się Panu. Duchowi Izraelici w każdym dniu i o każdej godzinie mają żyć w bliskości swego Najwyższego Kapłana. Odwołujmy się zawsze do krwi drogiego Odkupiciela, w celu oczyszczenia najmniejszej plamy na sumieniu, aby w taki sposób szaty sprawiedliwości przypisanej przez naszego drogiego Pana nie zostały zabrudzone, ale abyśmy przez usunięcie najmniejszej nawet plamki mogli je zachować bez "zmazy, albo zmarszczku, albo czego takiego".
|
|
Sądzenie siebie samego oznacza taką kontrolę, krytycyzm i regulację postępowania, jakie mogą zachować osobę "rozsądzającą się" w miłości Bożej. Ci, którzy tak czynią są wiernymi chrześcijanami i nie potrzebują ciągłego kierowania biczem chłosty. Jednakże, jeśli jesteśmy niedbali w takiej działalności, Pan, usiłując nas zreformować, ucieka się do karzącej rózgi, aby ustrzec nas przed potępieniem i zachować Przez naprawę.
|
| Równoległe cytaty:
Ijob 13:23; Ps. 4:5; 19:13; 26:2; 77:7; 119:59; 139:23, 24; Jer. 17:9; Treny 3:40; Agg. 1:7; Mat. 26:22; 1 Kor. 5:7,8; 11:27-29; 2 Kor. 13:5; Gal. 6:3; Ps. 32:5; 94:12; Żyd. 12:5-13; 1 Piotra 2:20; Obj. 2:5, 16; 3:2,3,19. |
| Pieśni:
130, 78, 13, 82, 1, 105, 154. |
| Pytania:
Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z myślą powyższego tekstu? Jak je znosiłem? Jaki był ich wynik? |
| |
| 23
MARCA
|
|
| Wspomnijcie na dni pierwsze, w których będąc oświeceni, znosiliście wielki bój utrapienia, lubo to, gdyście byli i urąganiem i utrapieniem na podziw wystawieni, lub też gdyście się stali uczestnikami tych, z którymi się tak obchodzono |
| Żyd. 10:32,33. |
|
Najsilniejsi bracia potrzebują pomocy, zachęty i wsparcia drugich. Pan tak urządził, ażebyśmy nie czuli się całkowicie samowystarczalnymi i nawet nasze właściwe oparcie się na Panu wydaje się także wymagać współpracy, zachęty, sympatii i miłości współpracowników winnicy. Czyż nie podziela tego zdania ten, kto ponosił pewne trudy i "upalenie dnia" w służbie Ewangelii? Tu zatem jest sposób, dzięki któremu liczne jednostki spośród drogiego ludu Pańskiego, które nie mają największej liczby talentów czy sposobności służby, mogą stać się współpracownikami i pomocnikami w dziele Ewangelii.
|
| Lud Pański może cierpieć dla Prawdy dwojako: gdy jej umiejętnie broni, ściąga na siebie potok zarzutów i mnogość utrapień ze strony tych, którzy nienawidzą Prawdy, lub gdy staje przy swych wybitniejszych braciach, również broniących Prawdy, sprowadza na siebie różne prześladowania. Wszelkie prześladowanie dobrowolnie znoszone dla sprawy Pańskiej jest cenne w Jego oczach. |
| Równoległe cytaty:
Gal. 3:4; 2 Jana 8; 2 Kor. 4:8-18; Filip. 1:29,30; Kol. 2:1; Ps. 71:7; Dz.Ap. 16:22-31; 17:5-9; 1 Kor. 4:9; Żyd. 11:36; Filip. 1:7; 4:14; 1 Tes. 2:14.
|
| Pieśni:
134, 168, 200, 302, 305, 307, 312. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu byłem prześladowany, czy przestawałem z tymi, którzy cierpieli dla sprawiedliwości? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 24
MARCA |
|
| Nie zaniecham cię, ani cię opuszczę |
| Żyd. 13:5. |
|
Dlaczego więc mamy się lękać o to, co człowiek mógłby nam uczynić lub martwić się o dzieło Pańskie, jak gdyby szatan albo inna zła siła mogła nad nim zatriumfować? Tym niemniej jednak, okażmy swoją pobożność, nie tylko w gorliwości, ale także w roztropności i postępujmy w Pańskiej służbie tak, jak gdyby cała odpowiedzialność spoczywała na nas, lecz w naszych sercach uznawajmy, że cały ciężar i odpowiedzialność spoczywa na Panu. Już dawno temu ktoś powiedział: "Jestem nieśmiertelny, dopóki trwa moja praca", a my możemy polegać, iż do pewnego stopnia to powiedzenie jest prawdziwe w od niesieniu do wszystkich zaangażowanych w Pańskiej służbie, gdyż "Droga jest przed oczyma Pańskiemi śmierć świętych jego".
|
|
Pośród strat ponoszonych we wszystkich ziemskich rzeczach, wierny naśladowca Chrystusa znajduje wyrównujące błogosławieństwo daleko przewyższające jego straty. Świadomość Pańskiej obecności przejawiającej się w okazywaniu sympatii, uznania i współdziałania (czego świat nie zna ani może dać lub odebrać) stanowi dla niego zachętę w najciemniejszej godzinie życia a jego smutki czyni radosnymi, wie on bowiem, że Bóg jest z nim, że go nie opuści, nie zawiedzie ani zapomni.
|
| Równoległe cytaty:
1 Mojż. 28:15; 2 Mojż. 33:14; 4 Mojż. 6:24-26; 5 Mojż. 31:6,8; Joz. 1:5,7,9; 1 Kron. 28:20; Ps. 37:25; Izaj. 41:10,13; 49:13-16; Mat. 28:20; Jan 14:1-3, 16-18,26; 16:7,13; 2 Kor. 13:14.
|
| Pieśni:
293, 333, 63, 110, 120, 328, 67. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia tego tygodnia świadczyły o pomocy Pańskiej? Jak je przyjmowałem? Jakie były wyniki? |
| |
| 25
MARCA
|
|
| Wy tedy, najmilsi! wiedząc to przedtem; strzeżcie się, abyście błędem tych niezbożników nie byli zwiedzeni, i nie wypadli z waszej stateczności; Ale rośćcie w łasce i w znajomości Pana naszego i zbawiciela, Jezusa Chrystusa |
|
2 Piotra 3:17,18.
|
| Rośniemy w znajomości wtedy, kiedy zwracamy uwagę na obietnice Boga a przez wiarę odnosimy je do siebie i usiłujemy dostrzec wypełnianie się tych obietnic w naszym życiu. Rośniemy też w znajomości wtedy, kiedy każdy zarys wiedzy wprowadzonej do dobrego i uczciwego serca przynosi pewną miarę posłuszeństwa i sprawiedliwości (łaski), w przeciwnym bowiem razie nie bylibyśmy przygotowani do następnego stopnia wiedzy, co w rezultacie byłoby zatrzymaniem się lub, być może, zawróceniem z drogi. I jak utrata wiedzy oznaczałaby w pewnej mierze utratę łaski, tak też utrata łaski oznaczałaby proporcjonalną utratę wiedzy. Z powodu wchodzenia w ciemność, obietnice Słowa Pańskiego stają się coraz bardziej zamazane i niezrozumiałe, proporcjonalnie do tego jak tracimy dobroć lub łaskę w światowości bądź w grzechu. |
| Ostrzeżenie pozwala uzbroić się zawczasu. W tym złym dniu Pan ostrzegł nas przed zbliżającym się złem, przeciwko któremu będziemy zabezpieczani, jeśli będziemy pielęgnować właściwego ducha. Zło to, tak jak błędy grzeszników, z pewnością nas usidli i doprowadzi do utraty nagrody, jeśli nie będziemy pielęgnowali właściwego ducha. Naszym jedynym zabezpieczeniem przed tym złem jest codzienny wzrost w łasce i wiedzy naszego Pana Jezusa. |
| Równoległe cytaty:
Przyp. 4:14; Mar. 13:23; 2 Piotra 1:10-12; 2:18; 1 Kor. 15:58; Gal. 5:1; Efez. 4:14,15; 1 Tym. 4:1,2; 1 Piotra 2:2; 1 Jana 2:18-21,26.
|
| Pieśni:
49, 145, 130, 22, 267, 198, 196. |
| Pytania:
Jak na mnie wpłynęła posi ada na wiedze na temat zbliżających się złych warunków? Czy wzrastałem w łasce i wiedzy? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami? |
| |
| 26
MARCA |
|
| Nie jesteśmy synowie nocy ani ciemności. Przeto nie śpijmy jako o inni |
| 1 Tes. 5:5,6. |
| Chrześcijanin jako uczeń Pana, jako uczeń w szkole Chrystusowej jest przygotowywany do stanowiska w Tysiącletnim Królestwie, do udziału w jego cudownych błogosławieństwach i nagrodach. Stąd w Piśmie Świętym dostrzegamy potrzebę częstego napominania, ażeby lud Boży był czujny - nie ci, którzy śpią ani ci, którzy próżnują lub ci, którzy są przeciążeni troskami życia doczesnego, ale ci, którzy służąc Panu mają żarliwego ducha. Służba ludu Bożego dla Pana stanowi, po pierwsze, doprowadzenie samych siebie do serdecznej harmonii z wolą Pańską i do możliwie bliskiego podobieństwa do Boskiego wzoru, a po drugie, przez pomoc udzielaną przez naukę i przykład innym powołanym na tę samą wąską drogę. |
|
W symbolizmie Pisma Świętego noc przedstawia grzech a ciemność przedstawia błąd. W tej nocy znajduje się biedny rodzaj ludzki manipulowany przez szatana. Podczas tej nocy świeciło Pańskie światło i niektórzy, w odróżnieniu od świata, zostali przebudzeni. Ci przebudzeni, widząc promienie tego światła i postępując za nimi, byli prowadzeni do sprawiedliwości i prawdy. Oni to, czyli lud Boży, bez przerwy reagują na to światło i w nim postępują.
|
| Równoległe cytaty:
Rzym. 13:11-13; Efez. 5:8,11,14; Kol. 1:12,13; 3:8; Efez. 6:13-18; 1 Tes. 5:1-4,7,8; Filip. 4:8; Izaj. 9:2; Mat. 25:5; 1 Jana 2:8; 1 Piotra 5:8,9. |
| Pieśni:
297, 272, 47, 4, 183, 196, 78. |
| Pytania:
Co ten tekst znaczył dla mnie w tym tygodniu? Dlaczego? W jaki sposób stał się takim? Jakie były wyniki? Co powinno się z nimi zrobić? |
| |
| 27
MARCA |
|
| Jan 17:20-23. |
| Jan 17:20-23. |
|
Ze zdumieniem zapytujemy, jak to może być? Nasz Pan Jezus był zawsze w doskonałej harmonii z Ojcem, był Synem, który chwalebnie odbijał podobieństwo Ojca, ale tak nie było z nami. My byliśmy grzesznikami i nie mieliśmy niczego godnego miłości. Tak, ale zostaliśmy omyci i oczyszczeni i jakkolwiek nasze ziemskie naczynia mogą jeszcze pozostawać grzesznymi, to jednak serca są doskonałymi w oczach Tego, który jest w stanie je odczytywać. A kiedy On dostrzega w nas doskonałe serce doskonałe zamiary i intencje - usiłujące przezwyciężyć słabości i niemożności naszego niedoskonałego ciała, usiłujące z boleścią, ale i ze stanowczością pełnić Jego wolę, pokornie ufając Jego zabezpieczeniom, które poczynił dla naszego odkupienia z upadku, wtedy Bóg uznaje w nas te wysiłki jako godne Jego miłości.
|
|
Błogosławiona myśli! Lud Pański cieszy się wstawiennictwem Chrystusa, który prosi Ojca o udoskonalenie każdego w wiedzy i wierze w Syna Bożego jako współuczniów Jezusa Chrystusa. Niechaj to nas nie dziwi, gdyż udoskonalenie wiernych w jedności musi poprzedzić doprowadzenie świata do wiary, przez którą on uzna, że Ojciec miłuje Swój prawdziwy lud tą samą miłością jaką darzył Jezusa.
|
| Równoległe cytaty:
2 Sam. 1:26; Ps. 133; Jan 17:11; Rzym. 12:5; 1 Kor. 1:10; Gal. 3:28; Efez. 4:3-6; Jan 14:11, 20; 1 Jana 1:3; 3:21; Kol. 2:2; 3:14; Żyd. 13:23; Jan 12:26; 15:9; 16:27; Efez. 2:4; 1 Jana 3:1,2. |
| Pieśni:
45, 63, 67, 68, 165, 176, 333. |
| Pytania:
Jakie doświadczenia tego tygodnia podkreśliły prawdę powyższego tekstu? Jak? Jakie były wyniki? |
| |
| 28
MARCA |
|
| Cierp złe, jako dobry żołnierz Jezusa Chrystusa |
| 2 Tym. 2:3. |
|
Prawdziwy żołnierz nie roztrząsa swej sprawy. Właściwe jest przypuszczenie, iż on się zdecydował, będąc przekonany o jej sprawiedliwości i słuszności, zanim zaciągnął się do jej służby. Po czym ją wyznaje i odpiera wszelkie sprzeciwy. Jest gotów zużyć wszystko w jej obronie i być całkowicie zużytym. Chwalebnym jest służyć Chrystusowi w uczciwości i zupełnej wierności. Istnieje pewna niewypowiedziana radość, wypływająca ze świadomości, że się jest po właściwej stronie, że poza "rolą krwi" i "doliną cienia" jest hojne wejście do radości i pokoju zwycięskiego Króla królów. Dla tej nadziei nikt nie po winien się wzdragać przed trudnościami walki, lękać furii wroga i drżeć przed pewnym głodem, pragnieniem, nagością, ranami czy śmiercią.
|
|
Lud Pański to żołnierze armii, której Jezus jest Dowódcą. Ich walka wymaga wielkiej wytrwałości z powodu licznych trudności, na które są narażeni. Samozaparcie musi być przez nich zachowane pośród wielu braków. Ich liczne przywary nadwyrężają wytrwałość niemalże do omdlenia. Ich wady zmuszają do okazania wytrzymałości, by się nie zniechęcić, a natężenie prób i cierpień może być znoszone tylko przez ducha, który jest zahartowany w znoszeniu doświadczeń i podtrzymywany przez Pana.
|
| Równoległe cytaty:
Żyd. 2:10; Izaj. 59:16,17; 54:17; Efez. 6:10-17; Rzym. 13:12; 2 Kor. 6:7; 10:4,5; 1 Tes. 5:8; 1 Tym. 6:12; 2 Tym. 4:7; 1 Kor. 16:13; 1 Piotra 5:8,9; Filip. 1:27; 4:1; Joz. 1:6,7; Dan. 11:32. |
| Pieśni:
272, 20, 183, 164, 44, 266, 13. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu wytrwałem w chrześcijańskim boju? Jak? Dlaczego? Co mi pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki? |
| |
| 29
MARCA |
|
| Łaską jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, dar to Boży jest |
| Efez. 2:8. |
| Jako członkowie upadłej rasy nie bylibyśmy zdolni spełniać żadnych uczynków, które Bóg mógłby przyjąć. Dlatego nasze obecne stanowisko, jako chrześcijan, nie jest wynikiem czegoś, co dokonała lub mogła dokonać stara istota. To nie pochodzi z nas, to jest dar Boży. Z tej lekcji musimy gruntownie zdać sobie sprawę, w przeciwnym razie będziemy stale w niebezpieczeństwie upadku. Apostoł chce, byśmy dokładnie zrozumieli, że nowe serce, umysł i wola to jest nowa i odrębna istota, a nie ewolucja starej natury. Zostaliśmy stworzeni w Jezusie Chrystusie, jako twór Boski, przygotowani do dobrych uczynków, lecz nie przez dobre uczynki. |
|
Zbawienie nas jest niezasłużoną łaską naszego Niebieskiego Ojca. Każdy dar bądź błogosławieństwo pochodzi od Niego bez zasłużenia sobie na nie. Chociaż Bóg wymaga wiary jako warunku, to nasza wiara nie więcej zasługuje na Jego łaskę, niż prośba żebraka na otrzymanie jałmużny. Z Jego łaski dostąpiliśmy zbawienia na podstawie usprawiedliwienia oraz zbawienia na podstawie Boskiego powołania. Jak bardzo powinniśmy dziękować naszemu wielkiemu Dobroczyńcy i oceniać Go!
|
| Równoległe cytaty:
Rzym. 3:19-5:2; 11:5, 6; 5 Mojż. 9:5; Gal. 5:4; Efez. 1:19; 2:5; 2 Tym. 1:9; Mat. 16:17; Rzym. 10:13,14,17; Filip. 1:29;, Jak. 1:17; Rzym. 11:28,29.
|
| Pieśni:
251, 187, 246, 291, 295, 67, 1 16. |
| Pytania:
Jakimi były doświadczenia w tym tygodniu w związku z powyższym tekstem? Jak były znoszone? Co w tym pomagało lub przeszkadzało? Jaki był wynik? |
| |
| 30
MARCA |
|
| Ponieważ się tedy to wszystko ma rozpłynąć, jakimiż wy macie być w świętych obcowaniach i pobożnościach? |
| 2 Piotra 3:11. |
|
Pobożność na pewno nie mieści w sobie żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej i niezbożnej rozmowy, żadnych zdradzieckich i buntowniczych słów. Niech te rzeczy zostaną odrzucone daleko przez tych, którzy przyjęli imię Chrystusowe w szczerości i prawdzie. Pamiętajmy też o tym, by codziennie rozliczać się z Bogiem i starać się, by żadne próżne nie odpokutowane, a tym samym nieprzebaczone słowa, nie świadczyły przeciwko nam. Jeśli codziennie zdajemy swoje rachunki Bogu i staramy się o Jego łaskę, by każdego następnego dnia, z większą mocą przezwyciężać zło, zostaniemy uniewinnieni podczas sądu i uznani przed Bogiem przez Chrystusa, posi ada jąc świadectwo Ducha Świętego potwierdzające naszemu duchowi, że się podobamy i jesteśmy przez Niego przyjęci.
|
|
Rozważanie procesu rozpływania się obecnego złego porządku rzeczy i zastępowania go przez dobry porządek rzeczy, stanowi silne wezwanie do świętego i sprawiedliwego życia; do sprawiedliwego życia, abyśmy nie zostali uwikłani w to rozpłynięcie się i do świętego życia, abyśmy stanowili część nowego porządku rzeczy, w którym nasza sprawiedliwość i miłość uczyni nas zdolnymi administratorami w błogosławieniu ludzkości.
|
| Równoległe cytaty:
Ps. 46:3-10; Izaj. 2:19,21; Jer. 25:31-38; Dan. 12:1; Mat. 24:35; 2 Piotra 3:7,10,12; Obj. 6:14-17; 20:11; 21:1; Żyd. 12:28; 1 Piotra 1:15; 2 Piotra 3:14; Filip. 2:15. |
| Pieśni:
196, 171, 216, 310, 78, 125, 198. |
| Pytania:
Jakimi były doświadczenia w tym tygodniu związane z myślą powyższego tekstu? Jak były przyjęte? Jakie były ich wyniki? |
| |
| 31
MARCA |
|
| Bojuj on dobry bój wiary, chwyć się żywota wiecznego, do któregoś też powołany, i wyznałeś dobre wyznanie przed wieloma świadkami |
| 1 Tym. 6:12. |
|
Czy nasz bój jest bardziej publiczny, czy też bardziej prywatny, musi być bojem. Co więcej, w tym boju musi być postęp i zwycięstwo, gdyż w przeciwnym razie nigdy nie będziemy uznani przez Pana za "zwycięzców". O innej jeszcze rzeczy powinniśmy wszyscy pamiętać, mianowicie o tym, że Pan w Swej ocenie zważa raczej na ducha, który nami powodował, aniżeli wynikami uzyskanymi przez nasze wysiłki. Z tego punktu widzenia, zwracajmy uwagę nie tylko na to, co czynimy z naszej mocy, czyniąc cokolwiek, lecz także na to, ażeby każda nasza ofiara i każdy dar złożony Panu i Jego sprawie był tak pełen miłości i poświęcenia, by On go na pewno przyjął jako wypływający z miłości do Niego i tych, którzy są Jego, a nie z próżności.
|
| Lud Pański jest nawoływany, ażeby stał po stronie Boga w boju o sprawiedliwość. Wielka miłość do nagrody Boskiego powołania będzie skuteczną pomocą do ożywienia nadziei i odwagi w tym dobrym boju wiary, a po publicznym opowiedzeniu się w tym boju po stronie Boga, niech lud Pański nie przynosi wstydu sprawie Boga i Chrystusa przez tchórzliwą ucieczkę przed nieprzyjacielem lub poddanie się jemu. |
| Równoległe cytaty:
1 Tym. 1:18; Efez. 6:12; 2 Tym. 2:5; 4:7; Filip. 3:12-14; 1 Tym. 6:19; Mat. 7:21-23; 10:32,33; Jan 9:22-38; Rzym. 2:7; 10:9, 10; 1 Jana 4:15. |
| Pieśni:
266, 9, 272, 225, 58, 32, 201. |
| Pytania:
Czy w tym tygodniu walczyłem o uzyskanie życia wiecznego w harmonii z moim wyznaniem? Dlaczego? Jak? Z jakimi wynikami? |
| |
|
|
|
|
|
|
|
