Świecki Ruch Misyjny Epifania


Strona Główna

HISTORIA
	Pastor C.T. Russell Biblia a Izrael

O NAS
	Wierzenia Aktualności Zbory Wydarzenia Kontakt

LITERATURA
	Sztandar Biblijny Teraźniejsza Prawda Manna Książki Broszury - Ulotki


PYTANIA
	Często zadawane pytania Książka Pytań

SKLEP
	Sklep Koszyk ( Pusty ) Moje zakupy

DOWNLOAD
	Pieśni Programy E-book

PRENUMERATA
	Zasady

LINKI
	Stany Zjednoczone Wielka Brytania Niemcy Francja Litwa Rosja Ukraina Brazylia Republika Czeska

ZOBACZ
	Towarzystwo Biblijne Biblia Gdanska Biblia Internetowa Biblia Gdańska - Starodruk Multimedialny Swiat Biblii Radio EMET

Login:
Hasło:


::	Rejestracja

Codzienna
NIEBIAŃSKA MANNA

STYCZEŃ LUTY MARZEC	KWIECIEŃ MAJ CZERWIEC	LIPIEC SIERPIEŃ WRZESIEŃ	PAŹDZIERNIK LISTOPAD GRUDZIEŃ

MAJ

Wybierz datę:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31

1 MAJA

Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył

Mat. 20:28

Jeżeli jesteśmy poświęceni Panu, to każda ofiara z naszych słusznych praw i korzyści na rzecz nas samych jako chrześcijan, na rzecz małżonka lub dzieci, ojca lub matki, bliźnich lub przyjaciół czy braci w Chrystusie jest traktowana przez Pana jako złożona Jemu. Tymczasem, gdyby te same usługi były świadczone z innych pobudek, przez kogoś nie usprawiedliwionego i nie poświęconego Panu lub świadczone na korzyść pewnych jednostek, a nie jako ofiara Panu, to nie byłyby policzone nam, Jego naśladowcom, jako ofiary.

Jak znakomite jest to, że Syn Człowieczy, wybitny potomek Adama, przyszedł nie po to, by Mu służono, ale aby służył. Przewyższył On przez to człowieka Adama, gdyż ten ostatni służąc sobie zniszczył nadzieje całej ludzkości, podczas gdy Jezus służąc drugim dokonał jej zbawienia. Przewyższył On pierwszego Adama o tyle, o ile bezinteresowność jest wyższą od samolubstwa i jest On dla nas przykładem, którego naśladowanie uczyni nas zdatnymi do Królestwa.

Równoległe cytaty: 2 Kor. 8:9; Mat. 1:21; 4:23; 5:17; 9:13; 15:24; 18:11-14; 20:25-27; Mar. 1:38; Łuk. 1:78; 4:18; 22:27; Jan 4:34; 10:10; 13:4-17; 18:37; Dz.Ap. 10:38; Gal. 5:13; Żyd. 2:9,14,15,18.

Pieśni: 275, 15, 28, 132, 212, 325, 326.

Pytania: Czym był ten tekst dla mnie w tym tygodniu? Jak go stosowałem w życiu? Dlaczego? Jaki był rezultat?

2 MAJA

Wszyscy, którzy chcą pobożnie żyć w Chrystusie Jezusie, prześladowani będą

2 Tym. 3:12.

Opozycji należy się spodziewać i bez wątpienia będzie ona trwała aż do ukończenia na naszego biegu w śmierci. Cierpliwe poddanie się tej opozycji, to poświęcenie swoich własnych naturalnych upodobań do przyjaźni i przyjemności doczesnego życia oraz ponoszenie trudów, jak dobrzy żołnierze dla sprawy Prawdy, trudów mogących wystąpić w różnych formach w wysiłku pełnienia przez nas woli Bożej i działalności w rozwijaniu spraw Jego Królestwa. Prawdziwe trwanie w służbie Pańskiej pociąga za sobą, po pierwsze, uważne i ciągłe studiowanie Boskiego Planu, po drugie, przyswajanie ducha tego planu i, po trzecie, entuzjastyczną gorliwość w realizowaniu tego planu oraz aktywność w służbie tego planu w miarę posiadanych zdolności, niezależnie od ceny lub ofiary jakiej mogłoby to wymagać.

Żyjący w Chrystusie Jezusie, to poświęceni. Poświęcenie czyni ich ofiarnikami na rzecz sprawiedliwości w świecie, w którym korzyści są po stronie niesprawiedliwości a straty po stronie sprawiedliwości. Nie mogą oni inaczej postępować, jak znosić prześladowania od tych, których samolubstwo jest przeciwne postępowaniu poświęconych A zatem wszyscy wierni będą prześladowani.

Równoległe cytaty: 1 Mojż. 49:23; Ijob 12:4,5; Ps. 11:2; 37:32; 38:21; 44:16-19,23; Przyp. 29:10,27; Izaj. 29:20,21; 51:12,13; 59:15; Jer. 20:8; Mat. 5:10-12,44; 10:16-18,21-23,28; 24:8-10; Łuk. 6:22,23; Jan 15:18,19; 16:1,2; Dz.Ap. 28:22; Rzym. 8:17,35-37; 1 Kor. 4:9-13.

Pieśni: 304, 47, 114, 134, 302, 312, 322.

Pytania: Czy pobożne życie w tym tygodniu stało się dla mnie przyczyną prześladowań? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jak je zniosłem? Jakie były rezultaty?

3 MAJA

Doskonałym należy twardy pokarm, to jest tym, którzy przez przyzwyczajenie mają zmysły wyćwiczone ku rozeznaniu dobrego i złego

Żyd. 5:14.

Ci, którzy mając prawdziwą i szczerą wiarę w Boga chętnie Go przyjmują przez Jego Słowo, powinni być już wcześniej utwierdzeni w podstawowych zasadach doktryny. Wznoszona przez nich budowa ze złota, srebra i drogich kamieni w większej części powinna być już wykonana, a praca z niż stale postępować naprzód. Tacy, jeśli są lojalni i wierni Bogu, są zdolni rozróżnić między prawdą a błędem. Powinniśmy bowiem wiedzieć w co wierzymy i dlaczego w to wierzymy, a wtedy głosić śmiało i bezkompromisowo, bo "jeźliby trąba niepewny głos dała, któż się do boju gotować będzie"?

Jak literalne dzieci nie mają organów zdolnych do trawienia twardego pokarmu, tak duchowe dzieci również nie mają organów zdolnych do przyswajania twardego duchowego pokarmu. Trzeba być dobrze rozwiniętym w Chrystusie, ażeby właściwie przyswajać najgłębsze prawdy. A taki rozwój można osiągnąć jedynie przez stałe ćwiczenie umysłowych, moralnych i religijnych zdolności w duchowym zakresie. Jak fizyczne, tak duchowe mięśnie wzmacniają się przez ćwiczenie.

Równoległe cytaty: Jer. 15:16; Ezech. 3:3; Am. 8:11-13; Rzym. 16:19; 1 Kor. 2:6-16; 13:11; 14:20; 1 Piotra 2:2; Ps. 119:99; 131:2; Efez. 3:5; 4:13-15; Kol. 3:16; 2 Tym. 3:15-17; Żyd. 6:1; 2 Piotra 3:16-18; Jak. 1:18-25.

Pieśni: 296, 154, 49, 22, 311, 315, 332.

Pytania: Jak doświadczenia tego tygodnia potwierdziły ten tekst? Jakie dobro z tego wypłynęło?

4 MAJA

Ja nie patrzę na to, co patrzy człowiek, bo człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce

1 Sam. 16:7.

Jeśli stracimy z oczy fakt, że Bóg patrzy na nas, będąc zainteresowany naszą wolą, i jeśli myślimy o sobie i Boskiej ocenie nas, mając na uwadze nasze ciało, to bądźmy pewni, iż stopniowo popadniemy w ciemność, zamieszanie i zniechęcenie. Z drugiej strony jednak nie zapominajmy, że duch, czyli wola, jest traktowany jako żywy z powodu swej sprawiedliwości, gdyż on jest w harmonii z Bogiem. Dlatego nigdy nie bądźmy niedbali względem woli lub intencji rządzących naszym postępowaniem w życiu, lecz pamiętajmy, że każde zaniedbanie będzie oznaczało proporcjonalną utratę duchowego życia. Pragnienie słuszności jest dla nas zawsze możliwe, dlatego, tylko absolutnie lojalna wola może być przyjęta przez Boga w Chrystusie.

Kryterium sądu objawia wiele z osoby posługującej się nim. Powierzchowność i omylność jako cechy charakteru przeciętnego człowieka przejawiają się w jego sądzeniu na podstawie zewnętrznego wyglądu. Charakter Jehowy jest objawiony przez Jego sposób sądzenia. Zamiast oceniać na podstawie zewnętrznych symptomów, On przenika istotę rzeczy i kształtuje Swoją ocenę opierając się na tym, co rzeczywiście jest, a nie na tym co się wydaje. Wszystkie rzeczy są obnażone i otwarte przed Jego wszechwidzącym. O ile to jest możliwe sądźmy nie w oparciu o pozory, lecz na podstawie rzeczywistości.

Równoległe cytaty: 5 Mojż. 10:17; 2 Kron. 19:7; Ijob. 34:19; 37:24; Mat. 22:16; Jan 7:24; Dz.Ap. 10:34,35; Rzym. 2:16; 2 Kor. 10:7; Gal. 2:6; Efez. 6:8,9; Kol. 3:25; Jak. 2:1-6.

Pieśni: 196, 198, 293, 47, 67, 74, 99.

Pytania: Czy w tym tygodniu sądziłem w oparciu o pozory czy zgodnie z rzeczywistością? Dlaczego? Jak? Z jakimi rezultatami?

5 MAJA

Jeźlibyście Duchem sprawy ciała umartwili, żyć będziecie

Rzym. 8:13.

Warunki, na mocy których możemy pozostawać w łączności z Panem i posiadać nadzieję uczestniczenia w chwale zmartwychwstania, zostały definitywnie określone jako umartwianie spraw ciała, ograniczanie cielesnych skłonności, uśmiercanie ich, krzyżowanie i zużywanie ich w służbie dla Pana i Jego sprawy. Takie umartwianie uczynków ciała, taką walkę ze słabościami ciała, gdzie indziej Apostoł nazywa "bojem", mówiąc, że ciało walczy przeciwko duchowi i na odwrót, duch walczy z ciałem, ponieważ stanowią przeciwieństwo i pozostaną przeciwnikami do końca życia. Jeśli jednak duch jest ochoczy i walczy jak może najlepiej ze słabościami ciała, to Pan policzy taką walkę za zupełne zwycięstwo przez zasługę Zbawiciela.

Przez ducha rozumie się nowe serce, umysł i wolę, przez ciało - ludzką naturę. Przez uczynki ciała rozumie się samolubne, światowe, błędne i grzeszne skłonności oraz ich wyrażanie. Uczynki ciała są umartwiane dwoma sposobami, przez wypieranie ich przeciwnymi im dobrymi cechami oraz czynami oraz przez ograniczanie ich dobrymi cechami i czynami, które nie stanowią ich przeciwieństw. Kto tak postępuje, osiągnie życie.

Równoległe cytaty: Gal. 4:6; 5:16,17,22,25; 6:8; Efez. 3:16; Kol. 3:10; 1 Piotra 2:21; 3:4; Rzym. 6:6-23; 8:11; 1 Kor. 3:16; 6:19; Efez. 4:22-32; Kol. 3:5-9; 5 Mojż. 30:6; Ezech. 18:21; 33:15,16; Zach. 4:6; Mat. 16:25; 19:12,16,21; Łuk. 18:29,30; Jan 12:25.

Pieśni: 192, 90, 91, 130, 136, 145, 20.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu doświadczenia, mające związek z tym tekstem? Jaki z nich uczyniłem użytek? Jakie były wyniki?

6 MAJA

Którzykolwiek Duchem Bożym prowadzeni bywają, ci są synami Bożymi

Rzym. 8:14.

Duch więc, jest tym przewodnikiem, dzięki któremu możemy poznać swoje prawdziwe stanowisko i to nie tylko na początku biegu, lecz także przy jego końcu. Jeśli jesteśmy prowadzeni Duchem Bożym - jeśli to jest ten kierunek, w którym zdążamy, jeśli to jest tym, czego szukamy - to jesteśmy synami Boga. Bóg uznaje i akceptuje wszystkich, którzy przychodzą do Niego przez Chrystusa, którzy pokładają ufność w zasłudze Pana Jezusa i trwają w tej postawie serca.

Przez Ducha Bożego w tym tekście jest rozumiane usposobienie Boże w Jego dzieciach. Usposobienie Boże łączy w sobie mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc w doskonałej harmonii. Ci, których pobudki, myśli, słowa i czyny są pobudzane i podtrzymywane przez to usposobienie, są pieczętowani przez. Boga jako należący do Niego. Przez to mają najsilniejsze, możliwe, świadectwo synostwa Bożego. Co za znakomita rodzina, której znakiem i pieczęcią jest charakter Boży !

Równoległe cytaty: 2 Mojż. 33:13,14; 4 Mojż. 9:15-23; 2 Kron. 5:13,14; Ps. 5:9; 23:2,3; 25:5,9; 32:8; 143:10; Przyp. 8:20,21; Izaj. 48:17; Jan 16:13; 1 Kor. 3:16; 6:19; Gal. 4:6.

Pieśni: 90, 1, 11, 279, 91, 334, 95.

Pytania: Czy mam świadectwo Ducha, o którym mówi ten tekst? Jak przejawiało się ono w tym tygodniu? Jakie były tego wyniki?

7 MAJA

Biada mnie, jeźlibym Ewangelii nie opowiadał

1 Kor. 9:16.

Powinniśmy być szybcy w przekazywaniu drugim najlepszych wiadomości, jakie posiadamy. Sympatia do wzdychającego stworzenia w jego różnych życiowych próbach powinna nas prowadzić do Pańskich obietnic odnoszących się do zbliżającego się Królestwa i błogosławieństw, które wówczas będą dostępne wszystkim rodzinom na ziemi. Kto w ten sposób nie świadczy codziennie, przy wszelkiej stosownej okazji, daje dowód braku wiedzy czy wiary w objawienie lub dowód samolubstwa, którego Pan nie może pochwalić. Trwanie w takim stanie ostatecznie pozbawi go udziału w Królestwie.

Przez Ewangelię rozumie się dobrą nowinę o zbawieniu dokonanym w Jezusie i przez Jezusa. Najwyższy przywilej jaki istotę ludzką może spotkać Co udzielenie jej funkcji głosiciela Ewangelii, a ci, którzy są pełni ducha tej funkcji, lecz nie są w stanie spełnić swej misji, znajdują się w stanie godnym pożałowania. Spełnianie tej funkcji jest tak głęboko zakorzenione w ich charakterach, że pozbawienie ich tego przywileju unieszczęśliwia ich serca.

Równoległe cytaty: Ps. 40:9,10; Kazn. 11:6; Mar. 8:38; 2 Tym. 1:8; Jer. 1:17; 20:7,9; 23:29; Am. 3:8; 7:15; Jan 18:37; Dz.Ap. 4:20; 9:6, 15; 26:16-20; 1 Kor. 1:18; 15:58; 2:4; 15:2; Kol. 1:5,6; 4:17; Rzym. 1:14-16; 1 Tes. 1:5; 2 Tym. 4:2; Żyd. 4:12.

Pieśni: 70, 44, 116, 210, 260, 275, 309.

Pytania: Czy w tym tygodniu głosiłem Ewangelię? Jak Co czyniłem? Dlaczego? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były rezultaty?

8 MAJA

A tać jest obietnica, którą on nam obiecał, to jest, żywot on wieczny

1 Jana 2:25.

Wszyscy powinniśmy zdać sobie sprawę z tego, że mamy coś do zrobienia w zakresie realizacji udzielonych nam chwalebnych obietnic Bożych. Jeśli chodzi o sprawy życia doczesnego, Bóg obiecał, że chleba i wody nam nie zabraknie. Nie znaczy to jednak, że mamy zaniedbywać słuszne sposobności ich zdobywania. On nam także obiecał udział w przyszłym Królestwie, ale do nas należy uczynienie powołania i wyboru pewnym. Bóg jest zupełnie zdolny i zawsze gotowy do spełnienia wszystkiego, co do Niego należy w każdej sprawie. Jednak On dla naszej korzyści powołuje nas, abyśmy okazali wiarę przez uczynki, wykorzystując we współpracy z Nim wszystkie rozsądne możliwości.

Życie wieczne nie jest naturalną, wrodzoną własnością człowieka, lecz darem Boga udzielonym tym, których charaktery są w harmonii z Jego charakterem. Wobec wiernych ta obietnica jest pewna, potwierdzona przysięgą Jehowy. Jeśli jesteśmy wierni, nasza wiara może oczekiwać z niewzruszoną pewnością wypełniania przez Boga Jego obietnic. Czyż taka obietnica nie powinna nas inspirować do lojalności wobec Boga?

Równoległe cytaty: Ps. 21:5; 133:3; Dan. 12:3; Mat. 19:29; Łuk. 20:36; Jan 3:14-17; 4:14; 5:24,25,29,39; 6:27,40,47,50-58,68; 10:10,28; 12:50; 17:2,3; Dz.Ap. 13:46,48; Rzym. 2:7; 5:21; 6:22,23; 1 Kor. 15:53,54; 2 Kor. 5:1.

Pieśni: 208, 5, 9, 15, 62, 246, 255.

Pytania: Jak ten tekst wpłynął na mnie w tym tygodniu? Dlaczego? Z jakimi rezultatami?

9 MAJA

Przetoż jakoście przyjęli Pana Jezusa Chrystusa, tak w nim chodźcie, będąc wkorzenieni i wybudowani na nim, i utwierdzeni w wierze, jakoście się nauczyli, obfitując w niej z dziękowaniem

Kol. 2:6,7.

Powszechna opinia nauczycieli fałszywej doktryny, którzy myślą, iż utwierdzenie w wierze nie jest ani potrzebne, ani wskazane, jest następująca: być tak utwierdzonym znaczy być bigotem. Jest to prawda w wypadku osoby nieuczciwej w swoich dążeniach do przyjmowania i nieustępliwego podtrzymywania tego, czego nigdy nie udowodniła zdrową logiką ani autorytetem Biblii. Ale nierozumnym bigotem nie jest ten, kto w szczerej wierze, w oparciu o autorytet Boga, przyjmuje Jego Słowo. Jedynie ci, którzy tak postępują, są utwierdzeni w Prawdzie. Różnica między silnym i niezachwianym chrześcijaninem a bigotem polega na tym, że jeden jest utwierdzony w Prawdzie, podczas gdy drugi jest utwierdzony w błędzie.

Przyjmujemy Jezusa Chrystusa jako Pana rezygnując ze swojej woli i przyjmując Jego wolę za własną. Tak powinno być zawsze. Jesteśmy w Nim wkorzenieni, gdy tylko z Niego czerpiemy zaspokojenie naszych potrzeb. Jesteśmy na Nim wybudowani, jeśli budujemy charakter podobny Jego charakterowi. Jesteśmy utwierdzeni w wierze, zgodnie z Jego Słowem, gdy niewzruszenie w nim pozostajemy. A obfitujemy w wierze z dziękowaniem, gdy z wdzięcznością w niej wzrastamy.

Równoległe cytaty: Jan 1:12; Filip. 1:27; 1 Tes. 4:1; Jud. 3,20; Efez. 2:20-22; 3:17; 4:1; Kol. 1:23; 3:17; Izaj. 61:3; 1 Kor. 3:9,11; 1 Piotra 2:5; 2 Piotra 2:12; Dz.Ap. 20:32; 2 Kor. 1:21.

Pieśni: 267, 6, 87, 113, 172, 37, 324.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu moje doświadczenia, związane z tym tekstem? Jak one zostały przyjęte przeze mnie? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jaki był wynik?

10 MAJA

Pomazałeś olejkiem głowę moję, kubek mój jest opływający

Ps. 23:5.

Przepełniony kielich ma podwójne znaczenie. Jest to kielich radości i kielich smutku, w obu przypadkach przepełniony. Ktokolwiek chciałby uczestniczyć w radościach Pana, musi także uczestniczyć w Jego kielichu cierpień. Musimy cierpieć z Nim, jeśli chcielibyśmy z Nim .panować. Obecne cierpienia traktujemy jako niegodne porównania z tą chwałą, która w nas będzie objawiona, stąd jesteśmy w stanie radować się w utrapieniach, bo jak będą przelewać się utrapienia, tak będą się przelewać radości. Za Apostołem możemy powiedzieć, radujmy się, znowu mówię radujmy się!

Głowa Kościoła, nasz Pan Jezus Chrystus, była pomazana Duchem Świętym bez miary, a pomazanie to spływało w dół po Ciele. Doświadczenia ustalone przez Boga dla tej klasy były przelewającym się kielichem, obfitującym w błogosławieństwa pochodzące od Pana, mierzone smutkiem i radością. Lecz wysokość radości była większa od głębiny smutku, a tego należało się spodziewać.

Równoległe cytaty: Ps. 45:8,9; 92:11; Izaj. 61:1-3; Mat. 3:16; Dz.Ap. 10:38; Jan 14:16,17,26; 15:26; 16:7; 15:11; 16:20-24, 33; 17:13; Dz.Ap. 13:52; Rzym. 14:17; 15:13; 2 Kor. 12:10; Żyd. 10:34; Jak. 1:2; 1 Piotra 4:13; 2 Kor. 1:8,9; 4:7-12, 16-18; 6:4-10; 11:23-30; Żyd. 12:6-9; 1 Piotra 5:9.

Pieśni: 299, 96, 139, 90, 92, 222, 273.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu doświadczenia, mające związek z tym tekstem? Jak były przyjęte? Co w nich pomagało, co przeszkadzało? Jaki był skutek?

11 MAJA

Aleć nas dla ciebie zabijają na każdy dzień poczytają nas jako owce na rzeź zgotowane

Ps. 44:23.

Nie powinniśmy, zapominać, że mamy tylko jedną ofiarę, którą dzień po dniu składamy Panu, wykorzystując coraz lepiej każdą okazję, gdy tylko się nadarza, aby służyć Jemu i tym, którzy są Jego. Nie powinniśmy też zapominać, że chociaż ta ofiara składa się z licznych małych ofiar, czasem zbyt małych, by je wymieniać lub zastanawiać się nad nimi, to jednak wszystkie są niezbędne, ażeby uzupełnić tę jedną ofiarę, którą złożyliśmy na początku wprowadzenia nas do Jego rodziny. Gdy oddaliśmy naszą wolę, oddaliśmy wszystko, a wszelkie powstrzymywanie się w jakiejkolwiek małej sprawie życiowej - wszelkie zaniechanie ofiarowania tego, co myślimy, że podobałoby się Panu - jest w znacznej mierze powstrzymywaniem się od poświęcenia Jemu tego, co zadeklarowaliśmy.

Wierni naśladowcy Chrystusa byli prześladowani przez cały Wiek Ewangelii z powodu lojalności wobec osoby Pana, Jego Charakteru, Słowa i sprawy. Nie ceniono ich życia, traktując je jak życie owcy. Bez serca byli oni zabijani. Jednakże, jak Jehowa miał przyjemność w ofiarniczej śmierci Tego, który był zabity jako Baranek Boży, tak ma on przyjemność w tej ofiarniczej śmierci; którą wierni ponoszą dla Jego sprawy, gdyż "Droga jest przed oczyma Pańskiemi śmierć świętych Jego" (Ps. 116:15).

Równoległe cytaty: Rzym. 8:35,36; Mat. 5:10-12,44; 10:16-18,21,22,26,28; 20:22,23; 23:34,35; Łuk. 21:12-19; Jan 15:18,19; 16:1,2; 1 Kor. 4:9-13; 15:30-32; 2 Kor. 4:8-12; Jan 12:23-26; 2 Tes. 1:4; 2 Tym. 2:9-12; Żyd. 10:32-34; 13:12,13; 1 Piotra 3:14-17.

Pieśni: 146, 134, 150, 25, 93, 279, 326.

Pytania: Czy w tym tygodniu znosiłem prześladowania? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

12 MAJA

Te tedy obietnice mając, najmilsi! oczyszczajcie samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha, wykonywając poświęcenie w bojaźni Bożej

2 Kor. 7:1.

O, jak wielu prospektywnych dziedziców Królestwa spostrzega, że ma następujące skazy: złośliwość, podstępność, obłudę, nienawiść i skłonność do obmowy! Bez obawy można powiedzieć, że każdy posiada, jeśli nie wszystkie, to któreś z tych słabości ciała i musi z nimi walczyć, szczególnie na początku wejścia w chrześcijańskie powołanie. Wszyscy powinni z wielką troskliwością odsuwać te skazy od siebie! Każdy powinien badać, nie tylko wszystkie swoje działania życiowe, myśli i słowa, lecz ponadto każdą pobudkę kryjącą się za słowami, myślami i czynami, aby mógł być lepiej oczyszczony z ziemskiego skażenia i coraz bardziej nadawać się do przyjęcia przez Boga.

2 Kor. 6:17,18; 1 Mojż. 22: 16-18; Ps. 51:12; Jan 15:3; 1 Jana 1:7-9; Gal. 5:19-21; Efez. 4:17-32; 5:26; Kol. 3:5-9; Rzym. 8:1-14; 12:2, 9-21; Gal. 5:22-25; 6:7-10; Kol. 3:10-17; 1 Tes. 5:11-22.

Równoległe cytaty: 2 Kor. 6:17,18; 1 Mojż. 22: 16-18; Ps. 51:12; Jan 15:3; 1 Jana 1:7-9; Gal. 5:19-21; Efez. 4:17-32; 5:26; Kol. 3:5-9; Rzym. 8:1-14; 12:2, 9-21; Gal. 5:22-25; 6:7-10; Kol. 3:10-17; 1 Tes. 5:11-22.

Pieśni: 130, 78, 196, 198, 1, 20, 125.

Pytania: Czy w tym tygodniu starałem się urzeczywistniać napomnienia tego tekstu? Jak? Z jakimi skutkami?

13 MAJA

Oto, posłuszeństwo lepsze jest niżeli ofiara, a słuchać lepiej jest, niż ofiarować tłustość baranów

1 Sam. 15:22.

Rozumiemy, że ofiara oznacza zaparcie się naszych praw podczas kładzenia na śmierć naszego człowieczeństwa w służbie Bogu. Jeśli takie samozaparcie w wysiłkach służenia Bogu jest ofiarowane wbrew Bożej woli, to chociaż zużywa naszą ludzką naturę, nie jest przez Boga przyjęte. Lepiej jest być posłusznym bez samozaparcia, aniżeli zapierać się siebie będąc nieposłusznym. Najlepiej jednak jest składać ofiarę w posłuszeństwie.

Równoległe cytaty: 4 Mojż. 14:24; 1 Sam. 12:22; 1 Kron. 28:9,10,20; Ps. 40:6; 51:16,17; 69:30,31; Przyp. 21:3; Kazn. 5:1; Ezech. 9:5-10; Oz. 6:6; Mich. 6:6-8; Mat. 9:13; Mar. 12:32,33; Jan 12:26; 13:17; 14:15,21; 1 Jana 2:3-6.

Pieśni: 1, 114, 128, 150, 196, 208, 307.

Pytania: Czy w tym tygodniu poświęcałem się wbrew Pańskiej woli, czy w harmonii z nią? Czy powstrzymywałem się od ofiary? W jakich okolicznościach? Dlaczego? Jak?

14 MAJA

Szczerymi będąc w miłości rośmy w onego we wszystkiem, który jest głową, to jest w Chrystusa

Efez. 4:15.

Co to znaczy rosnąć w łasce? To znaczy cieszyć się życzliwością Pana przez osobistą zażyłość i duchową społeczność z Nim. Niemożliwy jest taki wzrost w łasce bez wzrostu w wiedzy, ponieważ celem takiej duchowej łączności jest budowanie nas w doskonalszej wiedzy i zażyłości z Panem w celu wyrobienia w nas poczucia jedności z Boskim Planem i dania nam przywileju "pomagania mu" w realizowaniu tego Planu. Jeśli więc, miłujemy Boga i słuchamy Go, jeśli pragniemy rosnąć w Jego łasce, .to Jego zapisane Słowo jest przedmiotem naszych codziennych medytacji i studiów. W taki sposób rośniemy w wiedzy.

Misją chrześcijanina jest proklamowanie Słowa Bożego. Misja ta powinna być wypełniana w oparciu o motywy bezinteresownej miłości i przez nią wyrażana. Temu, kto w taki sposób przedstawia Prawdę, Chrystus, nasza Głowa, daje doświadczenia, które go uzdolnią do wzrostu i rozwinięcia się w każdej dobrej pracy aż do osiągnięcia stanowiska dziedzica w Królestwie.

Równoległe cytaty: Zach. 8:16; 2 Kor. 4:2; Efez. 4:25; Ps. 32:2; Jan 1:47; Rzym. 12:9; 1 Piotra 1:22; 2:2; 1 Jana 3:18; Efez. 2:21; 2 Piotra 3:18; Efez. 1:21,22; 5:23; Kol. 1:18; 19; 2:19.

Pieśni: 78, 4, 47, 74, 114, 128, 150.

Pytania: Jakie miałem w tym tygodniu doświadczenia, mające związek z myślą tego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jaki był rezultat?

15 MAJA

Choćby figowe drzewo nie zakwitnęło i nie było urodzaju na winnicach, choćby i owoc oliwy pochybił, i role nie przyniosły pożytku, i z owczarniby owce wybite były, a nie byłoby bydła w oborach; wszakże ja się w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego

Abak. 3:17,18.

Rozumiemy, że Bóg zezwolił na zło w świecie, ażeby świat mógł się nauczyć lekcji z pewnych gorzkich doświadczeń, stanowiących naturalne kary za czynienie zła. Rozumiemy też posługę zła w odniesieniu do świętych - w próbowaniu, oczyszczaniu i udoskonalaniu ich; przygotowującą świętych do odziedziczenia wspaniałych rzeczy, które Bóg ma zarezerwowane dla wiernych i dowodzącą, iż są ich godni jako zwycięzcy.

Bóg w Swej opatrzności dozwolił, by cielesny oraz duchowy Izrael znalazł się w niewoli literalnego i symbolicznego Babilonu, gdzie zazwyczaj było mało sposobności do rozwinięcia owocnej pracy wywierającej wpływ na rodzaj ludzki. A jednak Pańska łaska uzdolniła wiernych w symbolicznym Babilonie do radowania się w Bogu i w Chrystusie z powodu Ich cudownych dzieł zbawienia. Lud Boży przy końcu Wieku napotkał pewne nie pomyślne i nieowocne doświadczenia, lecz nadal cieszył się wśród nich specjalną łaską Pana, jak proroczo obiecał to powyższy tekst.

Równoległe cytaty: Jan 15:21; 16:20,33; Dz.Ap. 14:22; 20:23,24; Rzym. 8:18; 2 Kor. 4:17,18; Ps. 103:9; 126:5,6; Izaj. 54:7,8; 61:2,3; Filip. 4:4; 1 Tes. 5:16; 1 Piotra 1:6; 4:13,14; 5:10.

Pieśni: 63, 67, 99, 110, 293, 328, 331.

Pytania: Czy w tym tygodniu radowałem się w utrapieniach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? W czym uwidocznił się rezultat?

16 MAJA

Nazwą cię imieniem nowem ... będziesz koroną ozdobną w ręce Pańskiej, i koroną królestwa w ręce Boga twego

Izaj. 62:2,3.

Nie zapominajmy nigdy, że jesteśmy "ludem nabytym", odłączonym od ogółu nominalnych chrześcijan i od świata, mającym wyższe nadzieje, cele, ambicje, ludem uprzywilejowanym przenikliwszym wnikaniem w głębokie sprawy Boga, powołanym z poprzedniej ciemności do Jego zdumiewającej światłości. A jeśli jesteśmy tak oddzieleni od świata i chrześcijan, którzy w większości uczestniczą w duchu światowym, to cóż w tym dziwnego, że nie jesteśmy w harmonii z nimi, że ignorują nas nawet i sprzeciwiają się nam.

Słowo imię jest użyte w piśmie Świętym w znaczeniu nazwy, natury, charakteru, czci, urzędu i dzieł. Klasie Chrystusowej było obiecane nowe imię, szczególnie w znaczeniu nowej natury i urzędu, a jako taka w rękach pańskich miała się stać wspaniałą koroną z wieloma promieniejącymi klejnotami, odbijającymi wspaniałość Boskiej Prawdy, charakteru i dzieła w celu błogosławienia całej ludzkiej rodziny.

Równoległe cytaty: Ps. 122:6; 102:14-17; Izaj. 60:13; Obj. 2:17; 21:2,9,10,17,23,24; Ezech. 48:35; Jer. 11:16; 33:16; Żyd. 12:22; Gal. 4:26; Przyp. 12:4; Ps. 132:18; Pieśń 3:11; Obj. 19:12; 1 Tes. 2:19.

Pieśni: 310, 8, 72, 152, 201, 204, 314.

Pytania: Jak nasza nadzieja oddziaływała na mnie w tym tygodniu? W jakich doświadczeniach? Co w nich pomagało lub przeszkadzało? Jakie były ich wyniki?

17 MAJA

Jak nasza nadzieja oddziaływała na mnie w tym tygodniu? W jakich doświadczeniach? Co w nich pomagało lub przeszkadzało? Jakie były ich wyniki?

Jan 16:2.

Dzisiejsze prześladowania są bardziej wyrafinowane aniżeli jakiekolwiek w poprzednich okresach. Święci dnia dzisiejszego nie są kamienowani literalnymi kamieniami i nie strzela się do nich literalnymi strzałami ani nie ścina się im literalnie głów, lecz nadal jest prawdą, że źli wypuszczają na wiernych strzały "słów jadowitych". Wielu też z powodu wierności jest gromionych, obmawianych i odtrącanych od towarzystwa - "pościnanych dla świadectwa Jezusowego". Niech wszyscy tacy gorliwie współzawodniczą ze Szczepanem, pierwszym chrześcijańskim męczennikiem. Niech wydają świadectwo z twarzami promieniejącymi jak jego twarz. Niech ich oczy wiary dostrzegają Jezusa po prawicy Majestatu na wysokościach jako ich Adwokata i Wybawiciela. Niech ich słowa będą umiarkowane jak słowa Szczepana i niech to, co napisano o nim odnosi się również do nich, że był "pełen wiary i mocy" i "pełen Ducha Świętego".

Wszyscy wierni narażali się na nieprzyjemności i konsekwencje pozbawienia ich towarzystwa nominalnego ludu Bożego. Wierni ludzie Boży nie zrozumiani w swej pracy, nauce, charakterze i nadziei przez jednostki nie będące w harmonii z Boskim Planem byli przez nie traktowani jako wrogowie Boga, Jego Planu, Jego Kościoła i często jednostki te myślały, że służą Bogu zabijając tych, którzy rzeczywiście byli Jego dziećmi.

Równoległe cytaty: Jan 9:22,34; 12:42; 16:3; Dz.Ap. 8:1; 9:1; Jan 15:18-21; Rzym. 10:2; 1 Kor. 2:8; 1 Tym. 1:13; Ps. 11:2; 38:21; 44:23; 56:6; 94:5; Przyp. 29:10; Mat. 5:10-12, 44; 10:1618, 21-23,28; 23:34; 24:8-10; Mar. 13:9-13; Łuk. 6:22,23; 21:12-19; Dz.Ap. 5:29, 40-42; Rzym. 8:17,35-37; 1 Kor. 4:9-13.

Pieśni: 272, 56, 57, 216, 313, 300, 335.

Pytania: Czy w tym tygodniu byłem prześladowany? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

18 MAJA

Wnijdziemy do odpocznienia, którzyśmy uwierzyli

Żyd. 4:3.

Nasz odpoczynek w Panu jest kompletny w takiej mierze, w jakiej Mu ufamy. Ten, kto w pełni wierzy, w pełni też odpoczywa, a ten, kto częściowo wierzy, częściowo odpoczywa. Idealnym stanem duchowego Izraelity jest osiągnięcie przez niego doskonałego odpoczynku, doskonałe zachowanie sabatu w jego obecnych doświadczeniach oraz oczekiwanie i staranie się o inny, doskonalszy odpoczynek - rzeczywisty odpoczynek w udoskonalonym stanie - odpoczynek, który pozostaje ludowi Bożemu. "Starajmyż się tedy, abyśmy weszli do onego odpocznienia [sabatu], żeby kto nie wpadł w tenże przykład niedowiarstwa [cielesnego Izraela]" Żyd. 4:9-11

Cotygodniowy sabat Żydów ze swym odpoczynkiem od pracy i praktykami religijnymi, trafnie symbolizuje Tysiącletni Sabat z jego odpoczynkiem od przekleństwa i służbą na rzecz Boga. Usprawiedliwienie z wiary przypisuje nam Tysiącletni odpoczynek w doskonałości i umożliwia nam posiadanie odpocznienia przez wiarę w dokończone dzieło Chrystusa. W swym poświęceniu poważnie pracujmy aż do śmierci, abyśmy byli gotowi do odpoczynku, jaki pozostaje ludowi Bożemu w chwalebnym Królestwie Boga.

Równoległe cytaty: Izaj. 26:3; Żyd. 4:3-11; 3:14,18; Mat. 11:28-30; Jan 14:27; 16:33; 20:19; Dz.Ap. 10:36; Rzym. 2:10; 5:1; 14:17; 15:13,33; Efez. 2:14-17; Filip. 4:7, 9; Kol. 1:20; 3:15; 2 Tes. 3:16.

Pieśni: 244, 48, 97, 107, 176, 179, 305.

Pytania: Czy w tym tygodniu cieszyłem się odpoczynkiem wiary? Jak? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jaki był wynik?

19 MAJA

A tak powinniśmy znosić, my, którzyśmy mocni, mdłości słabych, a nie podobać się samym sobie

Rzym. 15:1.

Od zasad nie należy odstępować pod żadnym pozorem, lecz na swobody i prawa osobiste możemy często nie zwracać uwagi ze względu na dobro drugich i dla Boskiej przyjemności. Apostoł Paweł był gotów bronić zasad za wszelką cenę (Gal. 2:5,11), lecz w rezygnacji ze swych doczesnych praw i przywilejów oraz wolności dla sprawy Chrystusa i Kościoła jest on bez wątpienia następnym po naszym Panu Jezusie znakomitym przykładem dla całego Kościoła.

Ci, którzy są słabi, kładą mniej lub więcej ze swoich brzemion na drugich, a ci, którzy są mocni, mogą przynosić ulgę słabym w związku z ich zbyt wielkim obciążeniem, nawet gdyby to nie było przyjemne ich ludzkiej naturze. Takie jest prawo Chrystusowe dla nas, gdyż tak jak On nie pobłażał sobie, lecz znosił słabości drugich, tak i my powinniśmy znosić słabości naszych braci.

Równoległe cytaty: Rzym. 14; 15:2-7; 1 Kor. 8:7-13; 9:4-27; Gal. 2:20; 6:1; Mat. 16:24-26; 1 Tes. 5:10; 1 Piotra 4:2; 2 Kor. 5:15.

Pieśni: 191, 44, 134, 192, 198, 277, 279.

Pytania: Czy w tym tygodniu pomagałem słabym Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

20 MAJA

Lud własny, gorliwie naśladujący dobrych uczynków

Tyt. 2:14.

"Lud własny" - lud nie wyróżniający się ani pod względem ubioru, zwyczajów, języka, ani nierozsądnych, bezsensownych form i nawyków, lecz szczególny w odłączeniu się od świata i ducha tego świata. Lud ten ma Ducha Chrystusowego - ducha zupełnego poświęcenia się Panu, jest odłączony od świata i jego samolubnych dążeń. Jest osobliwy w swym lgnięciu do Słowa Pańskiego jako jego jedynego prawa. Jest osobliwy w tym, że odrzuca mądrość świecką, kiedy ta ostatnia jest w sprzeczności z Boskim objawieniem. Jest osobliwy w tym, że będąc na tym świecie, nie jest z tego świata. Jest osobliwy w tym, że ma zdecydowaną wiarę i postępuje gorliwie w harmonii z nią. Jest osobliwy w tym, że w samoofierze nie uznaje innej woli, prócz woli swego Króla. Jest także osobliwy w tym, że zna Prawdę i może uzasadnić tę nadzieję, którą posiada, podczas gdy drudzy jedynie spekulują, dziwią się i wątpią.

Osobliwość ludu Bożego polega na jego odłączeniu się od samolubstwa, światowości, grzeszności i błędności a poświęceniu się Panu i służbie dla Niego. Lud Boży jest własnością Pana w tym znaczeniu, że jest przez Niego za taką uznany, będąc oddanym Mu i gotowym do służenia w krzewieniu Prawdy i sprawiedliwości. Jako taki jest entuzjastycznie aktywny w prawym postępowaniu, w służeniu w dobrem wszystkim ludziom a szczególnie domownikom wiary, o ile mają ku temu sposobność.

Równoległe cytaty: 5 Mojż. 7:6; 14:2; 26:18; Ps. 69:10; 1 Piotra 2:9; Efez. 2:10; Tyt. 3:8; Gal. 6:7-10; 1 Kor. 15:58; 2 Tes. 3:13; 1 Tes. 5:15; 1 Tym. 6:18; Żyd. 13:16.

Pieśni: 275, 267, 20, 200, 78, 125, 116.

Pytania: Czy w tym tygodniu "naśladowałem dobrych uczynków"? W jakich okolicznościach? Jak? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

21 MAJA

Wszystko pismo od Boga jest natchnione, i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości; aby człowiek Boży był doskonały, ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony

2 Tym. 3:16,17.

Dobrze byłoby gdybyśmy pamiętali, że wszystkie łaski Ducha, cały postęp w zdobywaniu wiedzy dotyczącej spraw Boskich, które już osiągnęliśmy jako pomoc w zbliżeniu się do Boga i świętości, zdobyliśmy dzięki Pismu Świętemu Starego Testamentu i słowom naszego Pana oraz Jego natchnionych Apostołów. Zbytecznym byłoby więc udawanie się do innych przewodów po prawdziwą mądrość, która miałaby przygotować nas do obiecanego zbawienia.

Pismo Święte jest natchnione przez Boga i dlatego dostarcza człowiekowi Bożemu pełnię Boskich myśli w zakresie tego, w co ma wierzyć jako prawdę, a co odrzucać jako błąd, z czego oczyścić swój charakter i co czynić, by go rozwinąć. Przeto, poddając swoje serce i umysł jego wpływowi, człowiek Boży oczyszcza się z grzechu, błędu, samolubstwa oraz światowości i w takim stopniu jego rozwój w każdym dobrym słowie i zalecie staje się pełny, dzięki czemu jest zupełnie przygotowany do "wszelkiej sprawy dobrej".

Równoległe cytaty: 5 Mojż. 6:6,7; 2 Sam. 23:2; Łuk. 1:70; Mat. 22:4.3; 26:54, 56; Jan 5:39; 10:35; Mar. 12: 24; 2 Piotra 1:19-21; Dz.Ap. 20:20,27; Rzym. 3:2; 15:4; Ps. 19:8-12; 119:9,11, 97-104; 1 Tym. 6:11; 2 Tym. 2:21,25; 4:2; Żyd. 3:7; 4:12; 10:24; 2 Kor. 9:8; Efez. 2:10; Tyt. 2:14.

Pieśni: 22, 49, 79, 154, 296, 311, 315.

Pytania: Jak stosowałem ten tekst w tym tygodniu? Dlaczego? Co mi w tym przeszkadzało, a co pomagało? Jaki był wynik?

22 MAJA

Albowiem nie dał nam Bóg Ducha bojaźni, ale mocy i miłości i zdrowego zmysłu

2 Tym. 1:7.

Duch Pański udzielany Jego ludowi nie jest duchem bojaźni, lecz przeciwnie, duchem mocy, energii i gorliwości pobudzonej przez miłość - pełnym oddania przywiązaniem do Boga oraz pragnieniem podobania się i służenia Jemu. Jest on gorącym przywiązaniem do Prawdy i ludu Bożego oraz pragnieniem budowania go w świętych rzeczach i świadczenia dobra wszystkim ludziom, o ile nadarza się ku temu sposobność. Jest duchem "zdrowego zmysłu", rozumu, który, jest obwarowany i wzmocniony przez Słowo Pańskie w każdym przedmiocie i stąd chociaż zupełnie nie boi się człowieka, jest mądry w osądzaniu czasów, okresów i sposobów wykorzystywania energii miłości, która płonie jak ogień w poświęconym sercu.

Jak duch bojaźni jest usposobieniem bojaźliwym, tak duch mocy, miłości i zdrowego zmysłu jest usposobieniem mocy, miłości i mądrości, to jest silnym, miłującym i mądrym. Bóg przez Swego Ducha, Słowo i Opatrzności uwalnia nas od usposobienia bojaźliwego i jednocześnie przez nie udziela nam usposobienia podobnego do Jego usposobienia, w którym mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc współdziałają we wspaniałej harmonii. Chwała niech będzie Panu za taki dar!

Równoległe cytaty: Joz. 1:5-9; Rzym 8:15; Izaj, 51:12,13; Dz.Ap. 1:8; 6:8; Efez. 1:19, 20; 1 Kor. 1:24-28; 2 Kor. 12:9; Ps. 18:2; 31:24; Jan 14:15,21,24; 13:34,35; 15:12-15,17; 1 Kor. 13; Mat. 7:24,25; 25:1-9; 15:14; 16:19; Efez. 5:15-17; Kol. 3:10,16; Jak. 3:13.

Pieśni: 95, 13, 44, 346, 266, 165, 272.

Pytania: Jakimi w tym tygodniu były moje doświadczenia, mające związek z tym tekstem? Jak zostały przyjęte? Do czego one doprowadziły?

23 MAJA

Wyście powinni jedni drugim nogi umywać

Jan 13:14.

Oznacza to, że uczniowie Chrystusa powinni przejawiać wzajemną troskę o pomyślność jedni drugich, powinni nawzajem zachowywać czystość, świętość i szczerość, pomagać sobie wzajemnie w przezwyciężaniu doświadczeń i pokus oraz zasadzek obecnego złego świata, pochodzących z trzech źródeł pokuszenia: "świata, ciała i diabła". Tylko wtedy, gdy doskonalimy różne łaski Ducha - cichość, cierpliwość, łagodność, braterską uprzejmość, miłość - możemy mieć nadzieję stania się pomocnymi dla innych w strojeniu się przez nich tymi ozdobami charakteru i czystością życia a także w pozbywaniu się skaz świata i ciała.

Pan z pewnością nic myślał o literalnych nogach, napominając nas do wzajemnego mycia nóg, gdyż w obecnych warunkach takie stanowisko byłoby przeciwne duchowi objawionemu przez Pana w czasie mycia nóg Swoim uczniom. Jak przez umycie nóg Jezus sprawił im wygodę i wyświadczył przysługę, tak Jego napomnienie skierowane do nas, zachęcające nas do wzajemnego mycia nóg, oznacza świadczenie wzajemnych usług w miłości, właśnie w najskromniejszy sposób.

Równoległe cytaty: Mat. 4:19; 10:16-24; 20:25-28; 23:8-11; Jan 4:36-38; Łuk. 10:1,2; Dz.Ap. 6:3,4; 13:1-3; 20:24; Rzym. 10:14,15; 1 Kor. 9:16-20; 2 Kor. 5:18-20; Efez. 4:11,12; Żyd. 5:4; Izaj. 32:20; 52:11; Jer. 20:9; Mal. 2:6,7; Jan 13:13-17; 1 Kor. 3:7-10.

Pieśni: 309, 22, 275, 70, 210, 23; 49.

Pytania: Czy w tym tygodniu usługiwałem braciom? Jak? Dlaczego? W jakich okolicznościach? Z jakimi wynikami?

24 Miłość ... nie jest porywcza do gniewu

Miłość ... nie jest porywcza do gniewu

1 Kor. 13:4,5.

Jakkolwiek wrodzona deprawacja, dziedziczność i zaburzenia nerwowe mogą być powodem drażliwego usposobienia, małomówności i przewrażliwienia, to jednak każde serce napełnione Pańskim Duchem musi się sprzeciwiać tej skłonności do zła w swoim ciele i musi przeciwko niej prowadzić dobry bój wiary. Nie można powiedzieć, że "to jest mój zwyczaj", ponieważ wszystkie zwyczaje upadłej ludzkiej natury są złe. Obowiązkiem nowej natury jest przezwyciężać starą naturę, tak w tym, jak i we wszystkich innych uczynkach ciała i diabła. Jedynie nieliczni okazują swoim przyjaciołom i domownikom więcej niż tę miarę mocy wypływającej z łaski miłości. W miarę wzrastania ta łaska powinna rozwijać w każdym dziecku Bożym łagodne usposobienie.

Przez miłość rozumie się nie tylko wdzięczną dobrą wolę, lecz szczególnie niesamolubną, bezinteresowną dobrą wolę, która znajduje przyjemność w dobrych zas ada ch, która ocenia charakter będący w harmonii z tymi zas ada mi, która sympatyzuje i lituje się nad nie będącymi w harmonii z nimi i która ma przyjemność oddawać życic w rozpowszechnianiu tych zasad. Taka miłość nie może dopuścić do wybuchu gwałtownego gniewu, Złe usposobienie jest przeciwieństwem tej miłości. Przeciwnie, taka miłość jest łagodna, nieskwapliwa i przebaczająca.

Równoległe cytaty: 1 Kor. 13:4; 2 Kor. 6:4-6; Gal. 5:22; Efez. 4:1,2; Kol. 1:11-13; 1 Tym. 1:16; 2 Tym, 3:10; 4:2; Przyp. 19:11; Kazn. 7:21; Mat. 5:7, 39-48; Łuk. 6:35-37; Rzym. 12:14,17,19,21; 1 Kor. 4:12,13; Efez. 4:32; 1 Piotra 3:9.

Pieśni: 125, 95, 198, 165, 166, 201.

Pytania: Czy byłem cierpliwy w tym tygodniu? W jaki sposób? Dlaczego? Z jakimi wynikami?

25 MAJA

Nie daj się zwyciężyć złemu

Rzym. 12:21.

Nigdy nie powinniśmy posługiwać się złymi słowami, metodami lub sposobami postępowania ani udzielać im poparcia. Czynienie tego byłoby chwilowym łączeniem się z nieprzyjacielem lub przyznawaniem, że jego środki i metody są lepsze, niżeli Wodza, do którego należymy. Oddawanie gniewem za gniew, obmową za obmowę, przykrymi słowami za przykre słowa, oszczerstwem za oszczerstwo, prześladowaniem za prześladowanie, uderzeniem za uderzenie byłoby wysiłkiem przezwyciężenia zła złem. Abyśmy mogli całkowicie udoskonalić nową naturę mamy unikać tego, co jest właściwe naszej ludzkiej naturze. Być zwiedzionym przez przeciwnika w zakresie użycia jego metod w którykolwiek z wymienionych sposobów znaczy ulegać złu.

Równoległe cytaty: 2 Mojż. 23:4,5; 5 Mojż. 32:35; Przyp. 19:11; 24:17,29; 25:21,22; Mat. 5:7,30-45; Łuk. 6:35-37; Rzym. 12:14,17,19,20; Żyd. 10:30; Dz.Ap. 7:60; 1 Kor. 4:12; 1 Piotra 3:9.

Pieśni: 91, 130, 136, 145, 183, 196, 198.

Pytania: Czy w tym tygodniu zwyciężałem zło? Jak? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?

26 MAJA

Umiejętność nadyma, ale miłość buduje

1 Kor. 8:1.

Wszyscy, którzy usiłują przedstawiać drugim Boski Plan są narażeni na szczególne pokusy. Z tego powodu zaszczyt służenia Panu i Jego ludowi wymaga odpowiednio większej miary łask Ducha Świętego oraz wiedzy. Dlatego ktokolwiek chciałby być nauczycielem drugich, rzecznikiem Pana, powinien doskonalić wszystkie liczne łaski Ducha Świętego, a by przez nie razem z cichością (w powiązaniu z miłością) i wiedzą mógł budować siebie i tych, którym służy.

Naturalną tendencją wiedzy jest napełnianie dumą swego właściciela, którego obroną przed pychą jest pokorne uznanie, że wiedza, którą posi ada to nie jego własny wytwór, lecz dar Boży. Naturalną tendencją miłości jest rozwinięcie w nas odrazy do zła, unikania i opozycji wobec zła, rozwinięcie w nas łask i niebiańskich skłonności, kształtowanie nas w poświęconym użytkowaniu naszych ziemskich członków i we wzmocnieniu, zrównoważeniu oraz udoskonaleniu elementów podobieństwa Chrystusowego.

Równoległe cytaty: Rzym. 11:25; 12:16; Przyp. 3:7; 26:12; Izaj. 5:21; 1 Kor. 13; Jan 15:9-17; Rzym. 12:9,10; 1 Tym. 1:5; 1 Piotra 1:22; 1 Jana 4:7-21.

Pieśni: 165, 166, 90, 91, 95, 198, 201.

Pytania: Jakie doświadczenia, mające związek z tym tekstem, miałem w tym tygodniu? Jak je przyjąłem? Jakie były wyniki?

27 MAJA

W pokorze jedni drugich mając za wyższych nad się

Filip. 2:3.

Paweł napomina, aby wszyscy uprawiali łaskę pokory i w każdej sprawie uważali, by "nic nie czynić spornie, albo przez próżną chwałę", by samochwalstwo i walka o prymat były całkowicie odrzucone, jako najwięksi wrogowie Pańskiego Ducha i błogosławienia Kościoła. Przeciwnie, każdy powinien posi ada ć tę skromność umysłu, która pozwoli dostrzec dobre cechy u współbraci i oceniać przynajmniej niektóre z nich, jako wyższe od własnych. Nie należy się spodziewać, by wszystkie talenty i wszystkie zdolności występowały w każdej osobie i w każdym zgromadzeniu. Tak więc, wszyscy mogą, jeśli mają pokorne serca, dostrzec u drugich pewne dobre cechy lub łaski, wyższe niż ich własne i powinni znajdować przyjemność w uznaniu ich a także darzeniu szacunkiem ich posi ada cza.

Rozumiemy, że skromność umysłu oznacza pokorę. Pokora jest właściwym ocenieniem samego siebie, a jeśli ocenienie samego siebie ma być właściwe musi być skromne, gdyż zastanawiając się nad sobą z punktu widzenia swoich fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych zalet, musimy przyznać, że nie przedstawiają większej wartości. Taka samoocena, rzecz jasna, pozwoli ocenić drugich lepiej niż siebie, ponieważ patrzy na ich zalety z większym uznaniem aniżeli na własne.

Równoległe cytaty: Rzym. 12:3,10,16; 1 Piotra 5:5; Filip. 2:5-11; Ps. 138:6; Przyp. 15:33; 16:19; 25:6,7; Izaj. 57:15; Jer. 45:5; Mich. 6:8; Mat. 11:29; 20:26,27; 23:12; Łuk. 14:10; Jan 13:14-16.

Pieśni: 198, 95, 23, 114, 74, 4, 145.

Pytania: Jakie doświadczenia związane z myślą tego tekstu, miałem w tym tygodniu? Jak je przyjąłem? Jakie były ich skutki?

28 MAJA

Przetoż mając zawsze ufność, i wiedząc, że póki mieszkamy w tem ciele [tak długo jak czujemy się zupełnie zadowoleni z obecnych warunków - z nas samych i z otoczenia], pielgrzymujemy od Pana

2 Kor. 5:6.

Jeśli żyliśmy blisko Boga, jeśli "chodziliśmy z Bogiem", to nie będziemy się czuli zupełnie zadowolonymi z obecnych osiągnięć, warunków itd., lecz będziemy jak pielgrzymi i obcy szukać lepszego odpoczynku, lepszego domu, tego "co nagotował Bóg tym, którzy go miłują". Jednak jak Apostoł wyjaśnia (w. 7), jest to prawdą tylko w odniesieniu do tych, którzy chodzą wiarą a nie widzeniem. "Lecz ufamy [pełni wiary w Boga, radujemy się mogąc chodzić przez wiarę], i wolimy raczej wynijść z ciała [bezdomni, pielgrzymi i obcy na tym świecie], a iść na mieszkanie do Pana" w duchowej społeczności z Nim.

Ufność, całkowita pewność wiary, jest przywilejem ludu Bożego opartym na Słowie i Przymierzu wszechmądrego, sprawiedliwego, miłującego i mocnego Jehowy. Jego Plan i nasze doświadczenie związane z tym Planem, o tyle o ile został nam odkryty, w pełni potwierdzają Jego Słowo i Jego Przymierze. We wszystkich okolicznościach pielgrzymowania do naszego domu możemy się cieszyć tą ufnością, w miarę jak widzimy wspólne działanie wszystkich rzeczy na naszą korzyść. Strzeże to nas, nastawienie naszych umysłów, przed poczuciem oddalenia od Pana.

Równoległe cytaty: Mat. 6:25-34; 10:39;: 16:26; 18:1-4; 24:38, 39; Łuk. 8:14; 12:19; 14:17-24; 21:34; Jan 12:43; 15:19; 1 Kor. 7:29-31; 15:32; Filip. 3:15,19; Kol. 3:2; Jak. 4:4; 1 Piotra 1:14,24; 2:11.

Pieśni: Mat. 6:25-34; 10:39;: 16:26; 18:1-4; 24:38, 39; Łuk. 8:14; 12:19; 14:17-24; 21:34; Jan 12:43; 15:19; 1 Kor. 7:29-31; 15:32; Filip. 3:15,19; Kol. 3:2; Jak. 4:4; 1 Piotra 1:14,24; 2:11.

Pytania: Jakie doświadczenia związane z myślą tego tekstu miałem w tym tygodniu? Jak one przebiegały? Jaki był ich wynik?

29 MAJA

Pokój zostawuję wam, pokój on mój daję wam; ... niechże się nie trwoży serce wasze, ani się lęka -

Jan 14:27.

Im więcej zwalczamy świat, ciało i diabła, tym więcej usiłujemy pełnić wolę naszego Ojca, który jest w niebie. A im więcej staramy się nawiązać jedność i łączność duchową z naszym drogim Zbawicielem, tym więcej staramy się czynić to, co jest przyjemne w Jego oczach i o tyle więcej przeżywamy radości i pokoju, których żaden człowiek nie może nam odebrać, a które w wyniku doświadczeń, trudności i prześladowań stają się droższymi i cenniejszymi. "I wy teraz smutek macie; ale zasię ujrzę was, a będzie się radowało serce wasze, a radości waszej nikt nie odejmie od was" (Jan 16:22).

Pokój jest odpoczynkiem serca i umysłu. W pierwszej kolejności wynika on ze świadomości przebaczenia nam grzechów przez zasługę Chrystusa, dającego pokój z Bogiem. Następnie wynika on ze świadomości naszej harmonii z dobrą wolą Boga w uświęceniu, dającej pokój Boży. W żadnym wypadku nie powinniśmy pozwolić, by cokolwiek mogło usunąć go z naszych serc, lecz utrzymujmy nasz pokój z Bogiem i w Bogu.

Równoległe cytaty: Ijob 34:29; Ps. 4:9; 25:12,13; 85:9; 119:165; 125:1; Przyp. 3:17,24; Izaj. 26:3; 28:12; 32:2,17,18; 53:5; Mat. 11:28-30; Jan 16:33; Rzym. 5:1; 8:6; 14:17; 15:13,33; Efez. 2:14-17; Filip. 4:6,7,9; Kol. 3:15; 2 Tes. 3:16.

Pieśni: 330, 63, 110, 99, 120, 244, 293.

Pytania: Czy w tym tygodniu w pełni odpoczywałem w Panu? W jakich okolicznościach? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były wyniki?

30 MAJA

W nadziei się weselący, w ucisku cierpliwi

Rzym. 12:12.

Jest tutaj ukazana ważna część wielkiego boju życia chrześcijańskiego. Chrześcijanin musi zwalczać naturalne skłonności starej natury i z ufnością przewidywać zwycięstwo, korzystając z mocy wielkiego Wodza Zbawienia. Nie może on ulegać pokusom schlebiających i zwodniczych wpływów powodzenia ani omdlewać pod brzemionami przeciwności. Nie może on pozwolić na to, by próby życia napełniły go goryczą. i przytępiły jego wrażliwość, czyniąc go posępnym, zgryźliwym, zgorzkniałym lub nieuprzejmym. Nie może też on dopuścić do wzrostu pychy przejawiającej się w ostentacji lub przekonania o własnej sprawiedliwości i korzystania z dobrych rzeczy doczesnych, których Pan w Swej opatrzności mu udzielił by wypróbować jego wierność jako szafarza.

Nasza nadzieja stania się obrazem Boga i Chrystusa oraz udziału w błogosławieństwach i dziele Królestwa jest solidną podstawą do radości. Przeżywane utrapienia są stopniami przygotowującymi nas do urzeczywistnienia się naszych nadziei i one wymagają praktykowania cierpliwości, byśmy nie upadli, lecz byśmy, zważając jednocześnie na te utrapienia w pełnej otuchy stałości, wytrwale wyglądali urzeczywistnienia się nadziei wystawionej przed nami. Niech cierpliwość spełnia swoje doskonałe dzieło, a chwalebna nadzieja będzie naszą.

Równoległe cytaty: Filip. 4:4; 1 Tes. 4:2,3,6,7; 5:16; Łuk. 10:20; Rzym. 15:3, 4, 13; 5:2-5; Żyd. 3:6; 10:36; 1 Piotra 4:13; Łuk. 21:19; Ps. 37:7; 40:2; Abak. 3:17,18; Kol. 1:11; Jak. 1:2-4; 5:7; 1 Piotra 2:19, 20; Żyd. 12:1-3; 2 Tes. 1:4.

Pieśni: 25, 7, 21, 32, 58, 88, 92.

Pytania: Jakimi były doświadczenia tego tygodnia w świetle powyższego tekstu? Jak zostały przyjęte? Jaki odniosły skutek?

31 MAJA

Dobrać jest, nie jeść mięsa i nie pić wina, ani żadnej rzeczy, którą się brat twój obraża albo gorszy albo słabieje

Rzym. 14:21.

Poważną zbrodnią przeciwko prawu miłości i przeciwko Pańskiemu nakazowi jest zgorszenie jednego z Pańskich braci (Mat. 18:6). Zbrodnią w Jego oczach byłoby także gorszenie innych - tych, którym moglibyśmy przeszkodzić w staniu się braćmi i domownikami wiary. Stąd jasnym jest, że chociaż wiedza może usunąć wszelkie zakazy z naszego sumienia i wszelkie ograniczenia wolności, to jednak miłość musi wpierw tę wolność aprobować, zanim z niej skorzysta. Miłość stawia nam niezmienne przykazanie, mówiąc "Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego ... a bliźniego twego, jako samego siebie". Dlatego miłość a nie wiedza, nie wolność, musi ostatecznie decydować w każdej sprawie.

Mocni powinni znosić ułomności słabych. Powinni radośnie rezygnować ze swego pierwszeństwa w sprawach naturalnych na rzecz spraw duchowych jednostek słabych. Sama myśl o potknięciu się człowieka, za którego Chrystus umarł, będzie dla wiernego naśladowcy Chrystusa skutecznym środkiem zapobiegającym pobłażaniu sobie kosztem słabszego brata. Kto przyjmie ten środek zaradczy raczej z zadowoleniem położy życie, by uratować słabego brata, aniżeli pobłażać sobie z jego szkodą.

Równoległe cytaty: Rzym. 14; 1 Kor. 8; Rzym. 15:1-3; 1 Tym. 4:3,4; Kol. 2:16; 1 Kor. 9:10,22; 10:23,24,31-33; 13:5; 1 Piotra 4:2; 2 Kor. 5:15; Filip. 2:4,5; Mat. 13:44-46; 16:24,25; Dz.Ap. 20:22-24.

Pieśni: 23, 8, 95, 114, 346, 340, 250.

Pytania: Jakimi były w tym tygodniu doświadczenia związane z tym tekstem? Jak były przyjęte? Co w tym pomagało lub przeszkadzało? Jaki był ich wynik?

Historia: Pastor C.T.Russell, Biblia a Izrael, O nas: kontakt, wierzenia, zbory, aktualności, wydarzenia, Literatura: Teraźniejsza Prawda, Sztandar Biblijny, Manna, książki, Broszury-Ulotki, Pytania: Często zadawane pytania, Ksiazka Pytan i Odpowiedzi, Sklep: książki, Czasopisma, Broszury-Ulotki, Download: pieśni, programy, E-book, Prenumerata: zasady, Zobacz: Towarzystwo Biblijne, Biblia Gdańska , Biblia Internetowa, Biblia Gdańska - Starodruk, Multimedialny Swiat Biblii,

MAJ

Wybierz datę:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 1213 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 2728 29 30 31

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31