Nauki
Pisma Świętego wymagają
harmonijnej interpretacji. Do tego celu Bóg używał
specjalnych nauczycieli w czasach Starego i Nowego
Testamentu przez cały Wiek Ewangelii i obecnie. Pisma
specjalnych nauczycieli, opierające się na Biblii, a nie
na ludzkiej tradycji, stanowią klucz do poznania treści
Pisma Świętego.
Do tych nauczycieli
zaliczamy wielu wybitnych i znanych reformatorów
chrześcijaństwa, takich jak: Ariusz z Aleksandrii,
Piotr Abelard, Piotr Waldo, Marsiglio z Padwy, Jan
Tauler, Jan Wiclif, Jan Huss,
Marcia Luter, Baltazar Hubmayer, Michael Servetus, Tomasz Cranmer, Jan Wesley,
Barton Stone,
William Miller,
Charles Taze Russell i
Paul S.L. Johnson.
Przez nich jako
symbolicznych proroków Bóg podał swemu ludowi czyste
doktryny biblijne. Wyznajemy te ich szafarskie doktryny
jako pochodzące od Boga. Oto niektóre z nich:
1). Istnieje
jeden Bóg którego najwyższym przymiotem jest
miłość,
2). Jezus
Chrystus w każdym ze swych stanów, to jest przedludzkim,
ludzkim oraz po zmartwychwstaniu jest szczególnym
Przedstawicielem Boga, wyrażeniem wszystkich Jego planów
i celów. On złożył Okup, równoważną cenę, za człowieka
by zaspokoić wymagania Boskiej sprawiedliwości,
3). Tylko
prawdziwie usprawiedliwieni i poświęceni
stanowią rzeczywisty Kościół Boży,
4). Usprawiedliwienie
następuje przez wiarę,
5). Kościół
jest dysponentem i administratorem prawdy i jej ducha,
6). Głową
Kościoła jest wyłącznie Chrystus,
7). Wszyscy
chrześcijanie jako bracia są równi przed Boską
sprawiedliwością i posiadają równe prawa w Kościele,
dlatego podział Kościoła na laików i kler stanowił
apostazję,
8). Wyłącznie
Biblia jest źródłem i normą wiary oraz podstawą jedności
ludu Bożego,
9). Prawdziwa
religijność to najwyższa miłość do Boga i
miłość do bliźniego równa miłości do siebie samego,
10). Wieczerza
Pańska symbolizuje śmierć Chrystusa i
współudział wiernych w ofierze za grzech oraz w
cierpieniu,
11). Powrót
Jezusa Chrystusa, jako niewidzialnej istoty, nastąpił po
6 tysiącach lat panowania grzechu w 1874 r., a Jego
obecność dzieli się na trzy okresy, które można nazwać
paruzją, epifanią (lub też apokalipsą) oraz bazyleją,
12). Celem
powrotu Jezusa jest obalenie panowania szatana i
zaprowadzenie Królestwa Bożego, nagrodzenie wybranych
oraz błogosławienie pozostałych nie wybranych, gdyż
istnieją dwa zbawienia:
- pierwsze dla wybranych
w teraźniejszym świecie złego,
- drugie dla świata w
Królestwie Chrystusa.
Odrzucamy błędne nauki o trójjedyności Boga
(Trójcy)
dwóch naturach Jezusa, mszy, transsubstancjacji,
sukcesji apostolskiej, prymacie i
nieomylności papieży,
czyśćcu, świadomości umarłych, nieśmiertelności duszy,
wiecznych
mękach, kulcie Marii i świętych, chrzcie niemowląt,
predestynacji
i wiele innych nauk, które nie są oparte na Biblii, a
zostały przejęte z wierzeń pogańskich
i doprowadziły Kościół do apostazji.
Rozumiemy, że Bóg podawał Kościołowi
te
nauki
w celu jego naprawy i rozwoju, lecz on je odrzucił,
podobnie jak to uczynił w czasach Starego
Testamentu Kościół
Żydowski.
Dwaj słudzy Boży, pastor Ch.T. Russell i
prof. P.S.L.
Johnson, nie tylko opierali się na naukach swych
poprzedników,
zachowując ciągłość i harmonię biblijnej interpretacji
od
czasów apostolskich aż po dzisiejszy
dzień, ale opierając się
wyłącznie na Piśmie Świętym przedstawili dalsze nauki
określające
cel, sposób i czas drugiego adwentu oraz sposób
wprowadzania ludzkości do ziemskiego
Królestwa Bożego, stopniowego usuwania śmierci i
doskonalenia wzbudzonej
ludzkości w przygotowaniu do wiecznego życia na ziemi.
Biblijne słowo "epiphaino"
w
formie czasownikowej
znaczy jaskrawo świecić, wyraźnie, jasno objawiać
(zasady, osoby i rzeczy).
W formie rzeczownikowej ("epiphaneia")
znaczy akt
objawienia osób, zasad i rzeczy przez Prawdę świecącą ze
szczególną jasnością i okres w czasie powrotu Chrystusa,
w którym dokonuje się ww.
objawienie.
Dla
naszego ruchu oznacza to studiowanie tej Prawdy
epifanicznej, postępowanie zgodnie z jej zasadami i
rozszerzanie jej w miarę możliwości wszelkimi środkami
i sposobami.
Prawda epifaniczna
prezentuje Boski Plan zbawienia wybranych i nie
wybranych w odpowiednich wiekach lub dyspensacjach,
wyjaśnia konsekwentnie elementy Boskiego planu już
wypełnione, aktualnie realizowane i przyszłe.
Osoby
poświęcone i
przyjmujące Prawdy głoszone przez ruch epifaniczny są
członkami samodzielnych zborów, bez względu na płeć,
rasę i pochodzenie społeczne, których łączy wspólna
droga życia - podążanie za Panem Jezusem, ponieważ istota naszej działalności
polega na jedności współpracy w studiowaniu,
praktykowaniu i głoszeniu nauk biblijnych, publikowanych
w literaturze paruzyjnej i epifanicznej.
Zebrania
zborowe są otwarte.
Odbywają się one w niedziele i święta: wykład i badanie bereańskie (dyskusyjne z udziałem wszystkich członków i
nie członków). W tygodniu także odbywają się
zebrania bereańskie. Zebranie rozpoczyna się i kończy
śpiewem i modlitwą.
Słudzy zborowi wybierani są
przez członków z poszczególnych zborów w głosowaniu jawnym przez podniesienie ręki
większością kwalifikowaną (75%). Nazwy przyjęto z Pisma
Świętego: starsi (nazywani również w Piśmie
Świętym pasterzami, nauczycielami i biskupami)
usługujący Słowem Bożym i diakoni,
spełniający podrzędne usługi, m.in. porządkowe,
gospodarcze, ..... itd.