Nauki Pisma Świętego wymagają harmonijnej interpretacji. Do tego celu Bóg używał specjalnych nauczycieli w czasach Starego i Nowego Testamentu przez cały Wiek Ewangelii i obecnie. Pisma specjalnych nauczycieli, opierające się na Biblii, a nie na ludzkiej tradycji, stanowią klucz do poznania treści Pisma Świętego.

    Do tych nauczycieli zaliczamy wielu wybitnych i znanych reformatorów chrześcijaństwa, takich jak: Ariusz z Aleksandrii, Piotr Abelard, Piotr Waldo, Marsiglio z Padwy, Jan Tauler, Jan Wiclif, Jan Huss, Marcia Luter, Baltazar Hubmayer, Michael Servetus, Tomasz Cranmer, Jan Wesley, Barton Stone, William Miller, Charles Taze Russell i Paul S.L. Johnson.

    Przez nich jako symbolicznych proroków Bóg podał swemu ludowi czyste doktryny biblijne. Wyznajemy te ich szafarskie doktryny jako pochodzące od Boga. Oto niektóre z nich:

1).  Istnieje jeden Bóg którego najwyższym przymiotem jest miłość,

2). Jezus Chrystus w każdym ze swych stanów, to jest przedludzkim, ludzkim oraz po zmartwychwstaniu jest szczególnym Przedstawicielem Boga, wyrażeniem wszystkich Jego planów i celów. On złożył Okup, równoważną cenę, za człowieka by zaspokoić wymagania Boskiej sprawiedliwości,

3). Tylko prawdziwie usprawiedliwieni i poświęceni stanowią rzeczywisty Kościół Boży,

4). Usprawiedliwienie następuje przez wiarę,

5). Kościół jest dysponentem i administratorem prawdy i jej ducha,

6).  Głową Kościoła jest wyłącznie Chrystus,

7).  Wszyscy chrześcijanie jako bracia są równi przed Boską sprawiedliwością i posiadają równe prawa w Kościele, dlatego podział Kościoła na laików i kler stanowił apostazję,

8). Wyłącznie Biblia jest źródłem i normą wiary oraz podstawą jedności ludu Bożego,

9). Prawdziwa religijność to najwyższa miłość do Boga i miłość do bliźniego równa miłości do siebie samego,

10). Wieczerza Pańska symbolizuje śmierć Chrystusa i współudział wiernych w ofierze za grzech oraz w cierpieniu,

11). Powrót Jezusa Chrystusa, jako niewidzialnej istoty, nastąpił po 6 tysiącach lat panowania grzechu w 1874 r., a Jego obecność dzieli się na trzy okresy, które można nazwać paruzją, epifanią (lub też apokalipsą) oraz bazyleją,

12). Celem powrotu Jezusa jest obalenie panowania szatana i zaprowadzenie Królestwa Bożego, nagrodzenie wybranych oraz błogosławienie pozostałych nie wybranych, gdyż istnieją dwa zbawienia:
- pierwsze dla wybranych w teraźniejszym świecie złego,
- drugie dla świata w Królestwie Chrystusa.

    Odrzucamy błędne nauki o trójjedyności Boga (Trójcy) dwóch naturach Jezusa, mszy, transsubstancjacji, sukcesji apostolskiej, prymacie i nieomylności papieży, czyśćcu, świadomości umarłych, nieśmiertelności duszy, wiecznych mękach, kulcie Marii i świętych, chrzcie niemowląt, predestynacji i wiele innych nauk, które nie są oparte na Biblii, a zostały przejęte z wierzeń pogańskich i doprowadziły Kościół do apostazji.

    Rozumiemy, że Bóg podawał Kościołowi te nauki w celu jego naprawy i rozwoju, lecz on je odrzucił, podobnie jak to uczynił w czasach Starego Testamentu Kościół Żydowski.

   Dwaj słudzy Boży, pastor Ch.T. Russell i prof. P.S.L. Johnson, nie tylko opierali się na naukach swych poprzedników, zachowując ciągłość i harmonię biblijnej interpretacji od czasów apostolskich aż po dzisiejszy dzień, ale opierając się wyłącznie na Piśmie Świętym przedstawili dalsze nauki określające cel, sposób i czas drugiego adwentu oraz sposób wprowadzania ludzkości do ziemskiego Królestwa Bożego, stopniowego usuwania śmierci i doskonalenia wzbudzonej ludzkości w przygotowaniu do wiecznego życia na ziemi.

    Biblijne słowo "epiphaino" w formie czasownikowej znaczy jaskrawo świecić, wyraźnie, jasno objawiać (zasady, osoby i rzeczy).

    W formie rzeczownikowej ("epiphaneia") znaczy akt objawienia osób, zasad i rzeczy przez Prawdę świecącą ze szczególną jasnością i okres w czasie powrotu Chrystusa, w którym dokonuje się ww. objawienie.

    Dla naszego ruchu oznacza to studiowanie tej Prawdy epifanicznej, postępowanie zgodnie z jej zasadami i rozszerzanie jej w miarę możliwości wszelkimi środkami i sposobami.

    Prawda epifaniczna prezentuje Boski Plan zbawienia wybranych i nie wybranych w odpowiednich wiekach lub dyspensacjach, wyjaśnia konsekwentnie elementy Boskiego planu już wypełnione, aktualnie realizowane i przyszłe.

    Osoby poświęcone i przyjmujące Prawdy głoszone przez ruch epifaniczny są członkami samodzielnych zborów, bez względu na płeć, rasę i pochodzenie społeczne, których łączy wspólna droga życia - podążanie za Panem Jezusem, ponieważ istota naszej działalności polega na jedności współpracy w studiowaniu, praktykowaniu i głoszeniu nauk biblijnych, publikowanych w literaturze paruzyjnej i epifanicznej.

    Zebrania zborowe są otwarte. Odbywają się one w niedziele i święta: wykład i badanie bereańskie (dyskusyjne z udziałem wszystkich członków i nie członków). W tygodniu także odbywają się zebrania bereańskie. Zebranie rozpoczyna się i kończy śpiewem i modlitwą.

    Słudzy zborowi wybierani są przez członków z poszczególnych zborów w głosowaniu jawnym przez podniesienie ręki większością kwalifikowaną (75%). Nazwy przyjęto z Pisma Świętego: starsi (nazywani również w Piśmie Świętym pasterzami, nauczycielami i biskupami) usługujący Słowem Bożym i diakoni, spełniający podrzędne usługi, m.in. porządkowe, gospodarcze, .....  itd.